ใช่ครับ! เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับผมเองในยุค 90 ตอนที่ผมยังเรียนชั้นประถมในจังหวัดทางภาคเหนือ
เรื่องมีอยู่ว่าผมและเพื่อนซึ่งมีด้วยกัน 3 คน ขอใช้ชื่อย่อว่า
“จี” เป็นหัวโจก, “ราญ” เป็นมือขวา และผมที่เป็นเบ๊ พวกเรามักจะอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ที่มักจะทำอะไรหรือไปไหนด้วยกันในโรงเรียนเสมอ ก็เหมือนจะสนิทกันถ้ามองจากคนนอกเข้ามา
▪ นิสัยของจี เป็นคนที่ชอบแกล้ง ชอบใช้กำลัง เหมือนสนุกที่ได้ทำให้คนอื่นกลัวหรือเจ็บตัว
▪ นิสัยของราญ เป็นคนที่คอยสนับสนุนจี เคยลักขโมย แต่ไม่ชอบใช้กำลัง มีระยะห่าง ไม่ได้ไปไหนด้วยกันตลอด
▪ นิสัยของผม เป็นคนอ่อนแอ ไม่สู้คน โดนรังแกก็ไม่กล้าบอกครูหรือผู้ปกครอง เพราะกลัวโดนแก้แค้นภายหลัง
คนเราก็จะมีสิ่งที่กลัวกันใช่ไหมล่ะครับ เช่น บางคนกลัวจิ้งจก กลัวกบ ส่วนผมกลัวแมลงสาบ แค่เห็นก็ขนลุกแล้ว! สัตว์ชนิดนี้ตัวเรียวยาว ปีกดำ ๆ ลายบนหัวก็เหมือนมีดวงตาจ้องมองอยู่ มีหนวดสองเส้นโบกสะบัดไปมา ท้องลาย ๆ สีน้ำตาลสลับดำ ที่ก้นมีหนามสองแง่ง ยิ่งตรงขานะน่าขนลุกสุด ๆ!! โดยเฉพาะตอนหงายท้อง มันจะใช้ขาทั้ง 6 พยายามดิ้น ๆ ๆ เพื่อให้ลุกกลับขึ้นมาได้ (ซึ่งส่วนใหญ่ไม่สำเร็จ) ถ้ามีอะไรเฉียดไปใกล้นิดเดียว ขาที่เป็นหนาม ๆ ของมันคงเกาะเกี่ยววัตถุนั้นได้สบาย แล้วก็แปลก ยิ่งกลัวก็ยิ่งเจอ ถ้าดวลกันตัวต่อตัว ไม่เคยง่าย เพราะมันวิ่งเร็วมาก! ทำให้กะจังหวะตีให้โดนยากมาก หรือถ้าเผชิญหน้าตอนมันเกาะผนังยิ่งต้องวัดใจ
หากลังเลก็จะพ่ายแพ้! เพราะระหว่างที่เรากำลังคิดยุทธวิธีและลุกลี้ลุกลนหาไม้กวาดอยู่นั้น มันจะบินใส่เราทันที! แค่คิดก็สยองแล้ว +_+ ซึ่งสิ่งที่กลัวนี้เพื่อน ๆ ก็จะปกปิดไว้ไม่ค่อยบอกกันอยู่แล้ว แต่จีก็รู้ในที่สุดว่าผมกลัวแมลงสาบ
จนมาวันหนึ่ง ระหว่างคาบเรียนตอนสาย ๆ จีชวนผมให้ขออนุญาตครูไปเข้าห้องน้ำ ทั้งที่ผมเองไม่ได้ปวดฉี่ แต่ก็ยอมทำตาม เราก็เดินกันไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปด้านในสุดของโรงเรียน เป็นหลังแยกต่างหากออกจากอาคารเรียน ระหว่างทางเราเดินผ่านโรงอาหารและบ้านภารโรง ซึ่งเป็นบ้านไม้ มีเก้าอี้ไม้เก่า ๆ 1 ตัววางอยู่ข้างบ้าน จีก็ขวนให้แวะนั่งตรงนี้ก่อน ผมก็งงว่าให้ผมนั่งทำไม แล้วจีก็หยิบถุงอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง และผมต้องช็อกสุดขีดเมื่อของที่อยู่ข้างในถุงนั้นคือซากแมลงสาบตัวเต็มวัย!
ผมพยายามจะลุกหนี แต่จีสั่งให้นั่งลง ไม่งั้นจะต่อย เลยต้องยอมนั่ง จีก็บอกว่า นี่เป็นแมลงสาบที่จับมาจากบ้าน เสียดายที่มันตายแล้ว วันนี้จะทำให้ผมหายกลัว นั่งนิ่ง ๆ นะห้ามหนี แล้วก็หยิบสก๊อตเทปมาแปะแมลงสาบ แล้วก็เอาสก๊อตเทปที่มีแมลงสาบมาแปะที่ต้นขาของผมอีกที!! อ๊ากกกกก ผมร้องลั่น ขาของผมสั่นแรง ๆ เป็นเจ้าเข้า หัวใจเต้นรัว ๆ หายใจไม่ทั่วท้อง โคตรขยะแขยง ความรู้สึกที่มีแมลงสาบ “ตัวแม่” มาเกาะที่ขานั้นช่างน่าขนลุก ท้องลาย ๆ และขาแหลม ๆ ของมันเกาะที่ผิวหนังของเราอยู่! ใจก็ภาวนาให้มีคนผ่านมาเห็น ปากก็ได้แต่ขอร้อง อ้อนวอนให้เอาออกทีเถอะ กลัวจนร้องไห้ แต่จีก็ไม่ใจอ่อนแม้แต่น้อย กลับดูเป็นเรื่องสนุกอย่างมาก! ผมนั่งอยู่สภาพนี้โดยมีแมลงสาบเกาะติดอยู่ที่ขาและไม่สามารถสะบัดให้หลุดออกไปได้ราว ๆ 2 นาที จนจีคงพึงพอใจแล้ว และอาจกลัวว่าจะมีคนมาเห็น เพราะแถวนั้นอยู่ใกล้โรงอาหาร แม่ครัวอาจเดินมาเห็นได้ทุกเมื่อ จีจึงหยุดแกล้ง ผมก็เช็ดน้ำตา แล้วเราก็กลับห้องเรียนด้วยกันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..
ถามว่าสิ่งที่จีทำ ช่วยให้ผมหายกลัวแมลงสาบมั้ย? ไม่เลย ทุกวันนี้ก็ยังกลัวเหมือนเดิม
แล้วเพื่อน ๆ ล่ะครับ เคยโดนเพื่อนแกล้งอะไรพิเรนทร์บ้างไหม?
Bully นรกในโรงเรียน: คุณเคยเจอเพื่อนแกล้ง “จับแมลงสาบติดสก๊อตเทปมาแปะที่ขา” ไหมครับ?
ใช่ครับ! เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับผมเองในยุค 90 ตอนที่ผมยังเรียนชั้นประถมในจังหวัดทางภาคเหนือ
เรื่องมีอยู่ว่าผมและเพื่อนซึ่งมีด้วยกัน 3 คน ขอใช้ชื่อย่อว่า “จี” เป็นหัวโจก, “ราญ” เป็นมือขวา และผมที่เป็นเบ๊ พวกเรามักจะอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ที่มักจะทำอะไรหรือไปไหนด้วยกันในโรงเรียนเสมอ ก็เหมือนจะสนิทกันถ้ามองจากคนนอกเข้ามา
▪ นิสัยของจี เป็นคนที่ชอบแกล้ง ชอบใช้กำลัง เหมือนสนุกที่ได้ทำให้คนอื่นกลัวหรือเจ็บตัว
▪ นิสัยของราญ เป็นคนที่คอยสนับสนุนจี เคยลักขโมย แต่ไม่ชอบใช้กำลัง มีระยะห่าง ไม่ได้ไปไหนด้วยกันตลอด
▪ นิสัยของผม เป็นคนอ่อนแอ ไม่สู้คน โดนรังแกก็ไม่กล้าบอกครูหรือผู้ปกครอง เพราะกลัวโดนแก้แค้นภายหลัง
คนเราก็จะมีสิ่งที่กลัวกันใช่ไหมล่ะครับ เช่น บางคนกลัวจิ้งจก กลัวกบ ส่วนผมกลัวแมลงสาบ แค่เห็นก็ขนลุกแล้ว! สัตว์ชนิดนี้ตัวเรียวยาว ปีกดำ ๆ ลายบนหัวก็เหมือนมีดวงตาจ้องมองอยู่ มีหนวดสองเส้นโบกสะบัดไปมา ท้องลาย ๆ สีน้ำตาลสลับดำ ที่ก้นมีหนามสองแง่ง ยิ่งตรงขานะน่าขนลุกสุด ๆ!! โดยเฉพาะตอนหงายท้อง มันจะใช้ขาทั้ง 6 พยายามดิ้น ๆ ๆ เพื่อให้ลุกกลับขึ้นมาได้ (ซึ่งส่วนใหญ่ไม่สำเร็จ) ถ้ามีอะไรเฉียดไปใกล้นิดเดียว ขาที่เป็นหนาม ๆ ของมันคงเกาะเกี่ยววัตถุนั้นได้สบาย แล้วก็แปลก ยิ่งกลัวก็ยิ่งเจอ ถ้าดวลกันตัวต่อตัว ไม่เคยง่าย เพราะมันวิ่งเร็วมาก! ทำให้กะจังหวะตีให้โดนยากมาก หรือถ้าเผชิญหน้าตอนมันเกาะผนังยิ่งต้องวัดใจ หากลังเลก็จะพ่ายแพ้! เพราะระหว่างที่เรากำลังคิดยุทธวิธีและลุกลี้ลุกลนหาไม้กวาดอยู่นั้น มันจะบินใส่เราทันที! แค่คิดก็สยองแล้ว +_+ ซึ่งสิ่งที่กลัวนี้เพื่อน ๆ ก็จะปกปิดไว้ไม่ค่อยบอกกันอยู่แล้ว แต่จีก็รู้ในที่สุดว่าผมกลัวแมลงสาบ
จนมาวันหนึ่ง ระหว่างคาบเรียนตอนสาย ๆ จีชวนผมให้ขออนุญาตครูไปเข้าห้องน้ำ ทั้งที่ผมเองไม่ได้ปวดฉี่ แต่ก็ยอมทำตาม เราก็เดินกันไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปด้านในสุดของโรงเรียน เป็นหลังแยกต่างหากออกจากอาคารเรียน ระหว่างทางเราเดินผ่านโรงอาหารและบ้านภารโรง ซึ่งเป็นบ้านไม้ มีเก้าอี้ไม้เก่า ๆ 1 ตัววางอยู่ข้างบ้าน จีก็ขวนให้แวะนั่งตรงนี้ก่อน ผมก็งงว่าให้ผมนั่งทำไม แล้วจีก็หยิบถุงอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง และผมต้องช็อกสุดขีดเมื่อของที่อยู่ข้างในถุงนั้นคือซากแมลงสาบตัวเต็มวัย!
ผมพยายามจะลุกหนี แต่จีสั่งให้นั่งลง ไม่งั้นจะต่อย เลยต้องยอมนั่ง จีก็บอกว่า นี่เป็นแมลงสาบที่จับมาจากบ้าน เสียดายที่มันตายแล้ว วันนี้จะทำให้ผมหายกลัว นั่งนิ่ง ๆ นะห้ามหนี แล้วก็หยิบสก๊อตเทปมาแปะแมลงสาบ แล้วก็เอาสก๊อตเทปที่มีแมลงสาบมาแปะที่ต้นขาของผมอีกที!! อ๊ากกกกก ผมร้องลั่น ขาของผมสั่นแรง ๆ เป็นเจ้าเข้า หัวใจเต้นรัว ๆ หายใจไม่ทั่วท้อง โคตรขยะแขยง ความรู้สึกที่มีแมลงสาบ “ตัวแม่” มาเกาะที่ขานั้นช่างน่าขนลุก ท้องลาย ๆ และขาแหลม ๆ ของมันเกาะที่ผิวหนังของเราอยู่! ใจก็ภาวนาให้มีคนผ่านมาเห็น ปากก็ได้แต่ขอร้อง อ้อนวอนให้เอาออกทีเถอะ กลัวจนร้องไห้ แต่จีก็ไม่ใจอ่อนแม้แต่น้อย กลับดูเป็นเรื่องสนุกอย่างมาก! ผมนั่งอยู่สภาพนี้โดยมีแมลงสาบเกาะติดอยู่ที่ขาและไม่สามารถสะบัดให้หลุดออกไปได้ราว ๆ 2 นาที จนจีคงพึงพอใจแล้ว และอาจกลัวว่าจะมีคนมาเห็น เพราะแถวนั้นอยู่ใกล้โรงอาหาร แม่ครัวอาจเดินมาเห็นได้ทุกเมื่อ จีจึงหยุดแกล้ง ผมก็เช็ดน้ำตา แล้วเราก็กลับห้องเรียนด้วยกันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..
ถามว่าสิ่งที่จีทำ ช่วยให้ผมหายกลัวแมลงสาบมั้ย? ไม่เลย ทุกวันนี้ก็ยังกลัวเหมือนเดิม
แล้วเพื่อน ๆ ล่ะครับ เคยโดนเพื่อนแกล้งอะไรพิเรนทร์บ้างไหม?