ถ้าไม่ใช่การบริหารแบบ ระบบ มีวิสัยทัศน์ และมีคนผลักดันจริง ๆ แบบที่ ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล อภิวัฒน์การศึกษาให้ครบทุกด้าน พร้อมรัฐธรรมนูญซึ่งสร้างสิทธิเท่าเทียมกันจริง ๆ แบบนั้น ประเทศไทย ที่ผ่านมาแทบเป็นไปไม่ได้ในเวลา 100 ปี
เหตุผลชัดเจน:
การจัดการเชิงระบบต้องใช้คนที่เข้าใจทั้งการเมืองและการบริหาร — อดีตCEO บรรษัทอเมริกัน ซึ่ง เคยบริหารองค์กรใหญ่สามารถวางระบบ, KPI, และ timeline ได้
ต้องมีงบประมาณและการมีส่วนร่วมของประชาชนจริง — คนไทยจำนวนล้าน ๆ คนเข้ามาช่วยจริง ๆ ทั้งแรงงาน สิ่งของ งบประมาณ
ต้องเชื่อมโยงนโยบายหลายด้านพร้อมกัน — การศึกษา, สุขภาพ, สิทธิพื้นฐาน, การกระจายอำนาจ ต้องทำเป็นแพ็กเกจเดียว
ไม่จำเป็นต้องมีการผลักดันภายในรัฐบาลที่เสถียรพอ รัฐบาลต้มยำกุ้ง ไม่ได้มีเสถียรภาพ— มีอายุเพียง 11 เดือน แต่สำเร็จ เพราะมีรองนายกฯ ที่เข้าใจภาพใหญ่ คุม timeline ได้
ถ้าใครมา “พูดทฤษฎี” หรืออยากทำซ้ำโดยไม่มี ผู้นำที่มีวิสัยทัศน์ + กลไกสังคม + ความร่วมมือประชาชน ผลลัพธ์จะไม่ใกล้เคียงเลย — และนี่คือเหตุผลว่าทำไมเพียง 9 ปีหลังจากนั้น รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย2540 ถูกฉีกในปี2549
ไม่มีใครทำได้อีก กลายเป็น 20 ปีที่หายไป จนถึงปัจจุบัน ยังไม่มีรัฐธรรมนูญประชาชน ฉบับที่ 2 ในปีอ2569
ผู้นำวิสัยทัศน์ รัฐบาลไร้เสถียรภาพ ความสำเร็จของการตั้งสสร. และ การประกาศใช้รัฐธรรมนูญประชาชน 2540