ความที่ตกผลึก!แล้ว จากการถาม-ตอบ และสนทนา
“เข้าเรื่อง ที่จะต้องอธิบายสักนิดหน่อย ในเรื่อง ป่วง หรือป่วน, แต่ว่าไม่ให้อธิบายแบบคาดโทษ แต่ถือว่าเป็นปรากฏการณ์ตามเป็นจริงร่วมกัน ที่ปรากฏว่า มีแต่การแท็กพระไตรปิฎก ด้วยการป่วง หรือป่วน เท่านั้น แม้นทั้งคนที่เข้ามาตอบ เพราะความทุกข์ ก็ค่อนข้างที่จะผสมโรงไปตรงนั้น คือป่วง หรือป่วน โดยการ ทำลายคุณค่า แง่มุมต่าง ๆ ไปทุกประเด็นไป ที่ซึ่งก็เป็นไปตามแง่มุมที่เรียกว่าทุกแบบต่าง ๆ นั่นเอง ซึ่งยิ่งต้อง ผสมโรงกันไป สู่แนวนึกตรึกตรองทางเหตุผล ที่ยิ่งเสมือนให้ขาดคุณค่าไปยิ่งเรื่อย ๆ
ซึ่งว่า ความสำคัญ แม้น พุทโธ คำเดียว การแต้มจุดเพียงจุดเดียว ก็ยังเรียกว่าสังคายนา, เป็นเรื่องที่ต้องเห็นว่า พระไตรปิฎกนั้นสำคัญ ต่อถึง ตำราคัมภีร์ ที่ประกอบ ในชั้นต่างๆ อื่น ด้วย, ซึ่ง มูล ซึ่งความ ซึ่งมรดก ในทางลี้ลับต่าง ๆ เหล่านี้ ก็ได้ตกมาถึงยุคนี้ คือยุคปัจจุบันนี้ ซึ่งเป็นยุคที่ไม่มีใครจะสามารถผูกขาดความรู้ ผูกขาดการศึกษาได้ หรือไม่อาจจะให้หลักประกันทางความรู้อย่างไรๆได้
ดังนี้ จากการป่วง และการป่วน เล็กๆ น้อยๆ มากมาย ทั้งที่น่ารัก หรือที่น่าเกลียด, นัยเมื่อวานนี้ ก็ย่อมได้พบกับคำถาม ในยุค ที่ไม่มีใครสามารถที่จะผูกขาดความรู้ หรือผูกขาดการปฏิบัติ ได้ ซึ่งข้อตกผลึก เล็กๆ น้อยๆ ดังนั้น ก็ได้ออกมาแล้วว่า
‘ถ้าไม่มีการอ่าน!แบบเอาความอีกต่อไป วินัย!อะไรหล่ะ ที่จะผิด!’ ซึ่ง ก็เป็นประการดี ที่น่าดูตื่นตระหนก อมยิ้ม หรือปิ๊ง! แวบไอเดีย เพราะถ้าไม่มีการอ่านเอาความอีกต่อไป
วินัยอะไรหล่ะ? ที่เราจะต้องรู้ จากหนังสือ, ซึ่ง อาจที่จะบอกว่า อยากที่จะให้ตรงเขียนผิด อยากที่จะให้ ตรงที่ แสลง หรือสแลง ตรงนั้นๆ มีค่า!, ตอบว่า มิใช่อย่างนั้น มิใช่เลยว่า อยากที่จะให้ตรงเขียนผิด อยากที่จะให้ ตรงที่ แสลง หรือสแลง ตรงนั้นๆ มีค่า!, เพราะถ้าเป็นหนังสืออื่น ตำราอื่น ย่อมไม่มีค่า, เพราะทุกคน ย่อมรู้อยู่แล้วว่า ข้อสังเกตดังนี้ ไม่มีไม่พบในตำรา คัมภีร์ หรือหนังสืออื่น ตรงที่เขียนผิด ตรงที่ แสลง หรือสแลง นั้นๆ มีค่า!
เพราะในยุคที่ การหายใจ เป็นการงาน เพราะในยุคที่ การคิดเป็นผลิตผล เพราะการ ดำริ!คิด และการ ทำ!ลิขิต หรือร้อยเรียงตาม เป็นเรื่องมีผล, คือคำว่า มีผลลัพธ์ หรือได้ผลลัพธ์จากตรงนั้น! ในตรงที่มีค่า ทางความลี้ลับ หรือทางความศักดิ์สิทธิ์ ที่มากพอ ซึ่งก็ได้แต่ง กลอน กลบท มาเสริมอธิบายด้วย ซึ่งยิ่งช่วยส่องให้ถึงความเข้าใจ ในการที่ตกผลึกร่วมกันทางการพิเคราะห์ หรือพิจารณา แล้วว่า
วินัย!อะไรหล่ะ ที่จะผิด! แต่ทีนี้พวกเรา ไม่ได้พูด หรือ ผูกขาด การไปไกลเกิน คือยกไปในทางกวีเกิน หรือต้องให้ยกไปในทางวิทยาศาสตร์ เกิน เพราะแต่เรื่อง ‘ชื่อ บัญญัติ และภาษา’ ทั้งๆ ที่เรื่อง มีความสำคัญมากพอ ไม่ว่า ท่านใด ท่านไหน จะผูกขาด (การเรียนรู้ การศึกษา) ไปในแง่ใด แง่ไหน ย่อมอาจที่จะสามารถ ในความมีความเฉพาะตัว ของตัวเอง ดังนี้แล้ว เพราะมิใช่ว่าตำราหนังสืออื่นไม่มีค่า แต่หมายความ เพียงว่า เวลาที่เหลือน้อย มีน้อย แล้ว เราควรที่จะจดจ่อ หรือทุ่มเทไปให้กับอะไร, ดังนี้ ก็น่าที่จะต้อง เกริ่นๆ ไว้ว่า ควรน่าที่ ตน จะต้องเริ่มไปจาก บทความบทนี้”
☺ ถ้าไม่มีการอ่าน!แบบเอาความอีกต่อไป วินัย!อะไรหล่ะ ที่จะผิด!
ความที่ตกผลึก!แล้ว จากการถาม-ตอบ และสนทนา
“เข้าเรื่อง ที่จะต้องอธิบายสักนิดหน่อย ในเรื่อง ป่วง หรือป่วน, แต่ว่าไม่ให้อธิบายแบบคาดโทษ แต่ถือว่าเป็นปรากฏการณ์ตามเป็นจริงร่วมกัน ที่ปรากฏว่า มีแต่การแท็กพระไตรปิฎก ด้วยการป่วง หรือป่วน เท่านั้น แม้นทั้งคนที่เข้ามาตอบ เพราะความทุกข์ ก็ค่อนข้างที่จะผสมโรงไปตรงนั้น คือป่วง หรือป่วน โดยการ ทำลายคุณค่า แง่มุมต่าง ๆ ไปทุกประเด็นไป ที่ซึ่งก็เป็นไปตามแง่มุมที่เรียกว่าทุกแบบต่าง ๆ นั่นเอง ซึ่งยิ่งต้อง ผสมโรงกันไป สู่แนวนึกตรึกตรองทางเหตุผล ที่ยิ่งเสมือนให้ขาดคุณค่าไปยิ่งเรื่อย ๆ
ซึ่งว่า ความสำคัญ แม้น พุทโธ คำเดียว การแต้มจุดเพียงจุดเดียว ก็ยังเรียกว่าสังคายนา, เป็นเรื่องที่ต้องเห็นว่า พระไตรปิฎกนั้นสำคัญ ต่อถึง ตำราคัมภีร์ ที่ประกอบ ในชั้นต่างๆ อื่น ด้วย, ซึ่ง มูล ซึ่งความ ซึ่งมรดก ในทางลี้ลับต่าง ๆ เหล่านี้ ก็ได้ตกมาถึงยุคนี้ คือยุคปัจจุบันนี้ ซึ่งเป็นยุคที่ไม่มีใครจะสามารถผูกขาดความรู้ ผูกขาดการศึกษาได้ หรือไม่อาจจะให้หลักประกันทางความรู้อย่างไรๆได้
ดังนี้ จากการป่วง และการป่วน เล็กๆ น้อยๆ มากมาย ทั้งที่น่ารัก หรือที่น่าเกลียด, นัยเมื่อวานนี้ ก็ย่อมได้พบกับคำถาม ในยุค ที่ไม่มีใครสามารถที่จะผูกขาดความรู้ หรือผูกขาดการปฏิบัติ ได้ ซึ่งข้อตกผลึก เล็กๆ น้อยๆ ดังนั้น ก็ได้ออกมาแล้วว่า ‘ถ้าไม่มีการอ่าน!แบบเอาความอีกต่อไป วินัย!อะไรหล่ะ ที่จะผิด!’ ซึ่ง ก็เป็นประการดี ที่น่าดูตื่นตระหนก อมยิ้ม หรือปิ๊ง! แวบไอเดีย เพราะถ้าไม่มีการอ่านเอาความอีกต่อไป
วินัยอะไรหล่ะ? ที่เราจะต้องรู้ จากหนังสือ, ซึ่ง อาจที่จะบอกว่า อยากที่จะให้ตรงเขียนผิด อยากที่จะให้ ตรงที่ แสลง หรือสแลง ตรงนั้นๆ มีค่า!, ตอบว่า มิใช่อย่างนั้น มิใช่เลยว่า อยากที่จะให้ตรงเขียนผิด อยากที่จะให้ ตรงที่ แสลง หรือสแลง ตรงนั้นๆ มีค่า!, เพราะถ้าเป็นหนังสืออื่น ตำราอื่น ย่อมไม่มีค่า, เพราะทุกคน ย่อมรู้อยู่แล้วว่า ข้อสังเกตดังนี้ ไม่มีไม่พบในตำรา คัมภีร์ หรือหนังสืออื่น ตรงที่เขียนผิด ตรงที่ แสลง หรือสแลง นั้นๆ มีค่า!
เพราะในยุคที่ การหายใจ เป็นการงาน เพราะในยุคที่ การคิดเป็นผลิตผล เพราะการ ดำริ!คิด และการ ทำ!ลิขิต หรือร้อยเรียงตาม เป็นเรื่องมีผล, คือคำว่า มีผลลัพธ์ หรือได้ผลลัพธ์จากตรงนั้น! ในตรงที่มีค่า ทางความลี้ลับ หรือทางความศักดิ์สิทธิ์ ที่มากพอ ซึ่งก็ได้แต่ง กลอน กลบท มาเสริมอธิบายด้วย ซึ่งยิ่งช่วยส่องให้ถึงความเข้าใจ ในการที่ตกผลึกร่วมกันทางการพิเคราะห์ หรือพิจารณา แล้วว่า
วินัย!อะไรหล่ะ ที่จะผิด! แต่ทีนี้พวกเรา ไม่ได้พูด หรือ ผูกขาด การไปไกลเกิน คือยกไปในทางกวีเกิน หรือต้องให้ยกไปในทางวิทยาศาสตร์ เกิน เพราะแต่เรื่อง ‘ชื่อ บัญญัติ และภาษา’ ทั้งๆ ที่เรื่อง มีความสำคัญมากพอ ไม่ว่า ท่านใด ท่านไหน จะผูกขาด (การเรียนรู้ การศึกษา) ไปในแง่ใด แง่ไหน ย่อมอาจที่จะสามารถ ในความมีความเฉพาะตัว ของตัวเอง ดังนี้แล้ว เพราะมิใช่ว่าตำราหนังสืออื่นไม่มีค่า แต่หมายความ เพียงว่า เวลาที่เหลือน้อย มีน้อย แล้ว เราควรที่จะจดจ่อ หรือทุ่มเทไปให้กับอะไร, ดังนี้ ก็น่าที่จะต้อง เกริ่นๆ ไว้ว่า ควรน่าที่ ตน จะต้องเริ่มไปจาก บทความบทนี้”