สวัสดีค่ะ กระทู้นี้อาจจะไม่ได้มีสาระอะไรมาก แค่อยากมานั่งพิมพ์ระบายอะไรบางอย่างที่ค้างอยู่ในใจมาสักพักแล้วค่ะ
คือช่วงนี้เรานั่งย้อนดูแชทเก่าๆ กับคนคนนึง ที่เมื่อก่อนเคยคุยกันแทบทุกวัน ตั้งแต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไปจนถึงเรื่องจริงจังในชีวิต
ตอนนั้นรู้สึกว่าเขาเป็นหนึ่งในคนที่ “อยู่ในชีวิตเรา” แบบชัดเจนมาก
แต่พอมาวันนี้ กลายเป็นว่าเราแทบไม่ได้คุยกันเลยค่ะ

มันไม่ได้มีเหตุการณ์ทะเลาะ หรือจบอะไรแบบชัดเจนนะคะ ไม่ได้มีคำว่าเลิกคุย หรือบอกลากันจริงจัง
ทุกอย่างมันค่อยๆ เงียบลงไปเอง จากที่เคยทักกันทุกวัน ก็กลายเป็นนานๆ ที แล้วสุดท้ายก็หายไปเลย

ที่แปลกคือ ไม่มีใครเป็นฝ่ายผิดด้วยซ้ำค่ะ มันเหมือนต่างคนต่างยุ่ง ต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเอง แล้วมันก็ค่อยๆ ห่างกันไปแบบนั้น
พอกลับไปอ่านแชทเก่าๆ แล้วมันรู้สึกแปลกมากค่ะ แบบนี่เราเคยสนิทกับคนนี้ขนาดนี้เลยเหรอ เคยเล่าอะไรให้กันฟังเยอะขนาดนี้เลยเหรอ
แล้วอยู่ดีๆ วันนี้ก็กลายเป็นแค่ “คนเคยรู้จัก” ไปแล้ว

มันไม่ได้ถึงขั้นเสียใจนะคะ แต่เป็นความรู้สึกหน่วงๆ บอกไม่ถูก เหมือนเราสูญเสียอะไรบางอย่างไป แต่ก็ไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไรดี
บางทีก็แอบคิดนะคะ ว่าถ้าวันนึงเราบังเอิญกลับไปคุยกันอีก มันจะยังเหมือนเดิมไหม หรือมันจะกลายเป็นความเกร็งๆ ที่ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
หรือจริงๆ แล้ว ความสัมพันธ์บางอย่าง มันมีหน้าที่ของมันแค่ในช่วงเวลานึงเท่านั้น พอถึงเวลา มันก็แค่จบลงแบบเงียบๆ โดยที่ไม่ต้องมีคำอธิบาย
ที่ไม่ได้จบ แต่ก็ไม่ได้ไปต่อ แล้วเราควรจะปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น หรือควรลองทักกลับไปอีกครั้งดี 😅