สวัสดีครับ
ผมอยากสอบถามความคิดเห็นจากเพื่อน ๆ ที่จบแพทย์แผนไทยและไม่ได้รับราชการครับ
ส่วนตัวเรียนจบด้านเวชกรรมไทยและเภสัชกรรมไทย และสอบใบประกอบโรคศิลปะเรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นได้ออกมาประกอบวิชาชีพในภาคเอกชน แต่พบปัญหาสำคัญคือ รายได้ไม่แน่นอน
โดยเฉพาะกรณีเปิดคลินิกเอง ต้นทุนค่อนข้างสูง ทั้งค่าเช่าสถานที่ ค่าผู้ช่วย ค่าอุปกรณ์ และค่าสมุนไพร บางเดือนรายได้แทบไม่เพียงพอกับค่าใช้จ่ายเหล่านี้
ในมุมของผู้รับบริการ ปัจจุบันหลายคนต้องการผลลัพธ์ที่รวดเร็ว ซึ่งเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เช่น กรณีอาการปวดกล้ามเนื้อ ผู้ป่วยจำนวนไม่น้อยเลือกไปคลินิกแพทย์แผนปัจจุบัน เพราะการฉีดยาสามารถบรรเทาอาการได้ทันที
ขณะที่การรักษาด้วยแพทย์แผนไทย ไม่ว่าจะเป็นการนวด การประคบ หรือการอบสมุนไพร มักต้องใช้เวลา
2–3 วันขึ้นไปจึงจะเห็นผลชัดเจน และในแง่ความรวดเร็วอาจไม่สามารถแข่งขันกับยาแผนปัจจุบันได้
จึงทำให้รู้สึกว่า หากไม่ได้ทำงานในโรงพยาบาลของรัฐหรืออยู่ในระบบราชการ รายได้ของผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์แผนไทยอาจค่อนข้างจำกัด
จึงอยากขอคำแนะนำและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นครับว่ามีใครทำงานเอกชนแล้วประสบความสำเร็จบ้างหรือไม่
หรือโดยโครงสร้างแล้ว วิชาชีพนี้เหมาะกับการทำงานในระบบราชการมากกว่า
“อีกประเด็นหนึ่งที่ผมอยากเสนอความเห็น” คือ
จะดีมัยหากในอนาคตมี หลักสูตรเพิ่มเติมสำหรับแพทย์แผนไทย ที่เปิดโอกาสให้เรียนความรู้ทางการแพทย์แผนปัจจุบันในระดับหนึ่ง เช่น การดูแลโรคไม่รุนแรง (minor illness) และสามารถสั่งใช้ยาพื้นฐานบางประเภทได้ ภายใต้กรอบกฎหมายและการกำกับดูแลที่ชัดเจน อาจช่วยเพิ่มศักยภาพในการประกอบวิชาชีพได้มากขึ้น
ปัจจุบันผู้ป่วยจำนวนมากมีอาการทั่วไป เช่น ไข้หวัด ปวดกล้ามเนื้อ อักเสบเล็กน้อย ซึ่งมักต้องการการรักษาที่รวดเร็ว หากแพทย์แผนไทยสามารถดูแลอาการเบื้องต้นเหล่านี้ได้อย่างถูกต้องตามมาตรฐาน และส่งต่อเมื่อเกินขอบเขต ก็อาจทำให้ประชาชนเข้าถึงบริการได้สะดวกขึ้น และเพิ่มโอกาสทางรายได้ของผู้ประกอบวิชาชีพด้วย
แน่นอนว่าประเด็นนี้เกี่ยวข้องกับกฎหมาย ขอบเขตวิชาชีพ และมาตรฐานความปลอดภัยของผู้ป่วย จึงต้องมีการออกแบบหลักสูตรและระบบกำกับดูแลอย่างรอบคอบ
แต่อยากทราบความคิดเห็นว่า
แนวคิดแบบ “บูรณาการความรู้บางส่วนของแผนปัจจุบัน” กับแพทย์แผนไทย จะเป็นไปได้ไหม และจะช่วยให้วิชาชีพเดินหน้าได้มากขึ้นหรือไม่
จบแพทย์แผนไทย แต่รายได้ไม่พอเลี้ยงชีพ ถ้าไม่เป็นข้าราชการ…เราคิดผิดหรือระบบมันตัน?
ผมอยากสอบถามความคิดเห็นจากเพื่อน ๆ ที่จบแพทย์แผนไทยและไม่ได้รับราชการครับ
ส่วนตัวเรียนจบด้านเวชกรรมไทยและเภสัชกรรมไทย และสอบใบประกอบโรคศิลปะเรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นได้ออกมาประกอบวิชาชีพในภาคเอกชน แต่พบปัญหาสำคัญคือ รายได้ไม่แน่นอน
โดยเฉพาะกรณีเปิดคลินิกเอง ต้นทุนค่อนข้างสูง ทั้งค่าเช่าสถานที่ ค่าผู้ช่วย ค่าอุปกรณ์ และค่าสมุนไพร บางเดือนรายได้แทบไม่เพียงพอกับค่าใช้จ่ายเหล่านี้
ในมุมของผู้รับบริการ ปัจจุบันหลายคนต้องการผลลัพธ์ที่รวดเร็ว ซึ่งเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เช่น กรณีอาการปวดกล้ามเนื้อ ผู้ป่วยจำนวนไม่น้อยเลือกไปคลินิกแพทย์แผนปัจจุบัน เพราะการฉีดยาสามารถบรรเทาอาการได้ทันที
ขณะที่การรักษาด้วยแพทย์แผนไทย ไม่ว่าจะเป็นการนวด การประคบ หรือการอบสมุนไพร มักต้องใช้เวลา
2–3 วันขึ้นไปจึงจะเห็นผลชัดเจน และในแง่ความรวดเร็วอาจไม่สามารถแข่งขันกับยาแผนปัจจุบันได้
จึงทำให้รู้สึกว่า หากไม่ได้ทำงานในโรงพยาบาลของรัฐหรืออยู่ในระบบราชการ รายได้ของผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์แผนไทยอาจค่อนข้างจำกัด
จึงอยากขอคำแนะนำและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นครับว่ามีใครทำงานเอกชนแล้วประสบความสำเร็จบ้างหรือไม่
หรือโดยโครงสร้างแล้ว วิชาชีพนี้เหมาะกับการทำงานในระบบราชการมากกว่า
“อีกประเด็นหนึ่งที่ผมอยากเสนอความเห็น” คือ
จะดีมัยหากในอนาคตมี หลักสูตรเพิ่มเติมสำหรับแพทย์แผนไทย ที่เปิดโอกาสให้เรียนความรู้ทางการแพทย์แผนปัจจุบันในระดับหนึ่ง เช่น การดูแลโรคไม่รุนแรง (minor illness) และสามารถสั่งใช้ยาพื้นฐานบางประเภทได้ ภายใต้กรอบกฎหมายและการกำกับดูแลที่ชัดเจน อาจช่วยเพิ่มศักยภาพในการประกอบวิชาชีพได้มากขึ้น
ปัจจุบันผู้ป่วยจำนวนมากมีอาการทั่วไป เช่น ไข้หวัด ปวดกล้ามเนื้อ อักเสบเล็กน้อย ซึ่งมักต้องการการรักษาที่รวดเร็ว หากแพทย์แผนไทยสามารถดูแลอาการเบื้องต้นเหล่านี้ได้อย่างถูกต้องตามมาตรฐาน และส่งต่อเมื่อเกินขอบเขต ก็อาจทำให้ประชาชนเข้าถึงบริการได้สะดวกขึ้น และเพิ่มโอกาสทางรายได้ของผู้ประกอบวิชาชีพด้วย
แน่นอนว่าประเด็นนี้เกี่ยวข้องกับกฎหมาย ขอบเขตวิชาชีพ และมาตรฐานความปลอดภัยของผู้ป่วย จึงต้องมีการออกแบบหลักสูตรและระบบกำกับดูแลอย่างรอบคอบ
แต่อยากทราบความคิดเห็นว่า
แนวคิดแบบ “บูรณาการความรู้บางส่วนของแผนปัจจุบัน” กับแพทย์แผนไทย จะเป็นไปได้ไหม และจะช่วยให้วิชาชีพเดินหน้าได้มากขึ้นหรือไม่