ขอเกริ่นก่อนว่าเราเป็น Introvert ทีแล้วแต่สถานการณ์ถ้าเกิดอยู่กับคนที่พูดน้อยเราอาจจะพูดเยอะอยู่กับคนพูดเยอะเราจะพูดน้อย
เรื่องมีอยู่ว่า เรามาค้างบ้านญาติในช่วงซัมเมอร์(มาเรียน)เพราะบ้านอยู่ไกลจากรร. ซึ่งมานอนค้างวันแรกก็ทำให้รู้สึกแพนิคเลยด้วยความที่เราเปลี่ยนโทรศัพท์กระทันหัน เน็ตก็ไม่มียืนยันตัวตนแอปสำ(คัญๆก็ไม่ผีานต้องไปยืนยันที่เซเว่น ทำให้รู้สึกสิ้นหวังมาก ก่อนมาถึงบ้านญาติเราก็ได้ยินแต่คำพูดว่าเป็นห่วงนู่นนี่นั่นมาทั้งทางตอนนั้นเรารู้สึกว่า ทำไมไม่มีใครเชื่อใจว่าเราจะดูแลตัวเองได้เลย เราเลยน้อยใจ เพราะเรามีพี่แต่ไม่มีใครห่วงพี่เท่าเราเลย คืนแรกนอนไม่หลับ แต่พยายามข่มตานอนด้วยความรู้สึกจิตตกมาก มันแพนิคไปหมดว่าจะทำยังไงดี เราเลยหลับไปตื่นนึง แล้วสะดุ้งตื่นมากลางดึก ทีนี้เลยนอนไม่หลับอีก เลยลองมาแก้ไขปัญหาทีละอย่าง ซึ่งรอบนี้ทำได้เราดีใจมากเลยทักไปบอกแม่ ไม่ต้องห่วงแล้วนะแม่ มาคืนที่2เรานอนหลับง่ายขึ้น แต่ตื่นกลางดึกตอนตี2 ตี3 แลัวก็ตี4กับตี4:49แล้วก็ตื่นมาอีกทีเช้าเลย(ตี5)มันเป็นความรู้สึกแบบว่า ก่อนนอนหลับตาปุ้ป ก็ตื่นเลย เหมือนยังไม่ได้นอน ปกติเราเป็นคนนอนเร็วมากแล้วก็ตื่นสาย พอร่างกายต้องมานอนดึก+หลับๆตื่นๆแล้วตื่นเช้ามันเหมือนร่างกายเผลอกดปุ่มปิดแล้วรีบเปิดกลับมาใหม่ มันโหวงมากๆ จนโรคซึมเศร้าที่เราหายนานแล้วกลับมากำเริบอีก มันไม่ใช่ที่ของเราไม่ใช่ที่ๆเราควรอยู่ หลังจากคิดแบบนี้ก็ตระหนักได้ว่า ที่เราเคยขอแม่ ว่าจะมาอยู่หอคนเดียวบ้างล่ะ ขอนอนห้องส่วนตัวบ้างล่ะ(เรานอนกับพี่+แม่) ขอไปทำงานพาร์ทไม์บ้างล่ะ มันเป็นสิ่งที่หนักหน่วงมากๆจริงๆสำหรับเด็กอายุแค่15ที่วุฒิภาวะยังไม่โตพอที่จะใข้ชีวิตแค่คนเดียวในโลกที่ไม่มีใครอยู่ข้างๆ ไม่มีที่ๆเป็นของเราจริงๆ สุดท้ายนี้ก็ไม่รู้ว่ามันคือ(home sick)รึเปล่า แต่มันไม่ไหวจริงๆจนรู้สึกว่าที่แม่กับยายพูดมาทั้งหมดมันถูกแล้ว เราอวดดีเกินไป เราไม่เก่งพอที่จะอยู่คนเดียว แต่ตอนไปเที่ยวต่างจังหวัด3รอบกับเพื่อนเราก็ไม่ได้เป็นอบบนี้เลยซักครั้ง ขอฝากคำพูดเล็กๆไว้สำหรับคนที่อยากออกมาใช้ขีวิตคนเดียวไวๆ ขอให้คุณเจอพื้นที่ๆเป็นของคุณจริงๆนะคะ ขอบคุณที่รับฟังเรื่องเล็กๆของเราจนจบค่ะ
ทุกคนเคยเป็นHome sick มั้ยคะ?
เรื่องมีอยู่ว่า เรามาค้างบ้านญาติในช่วงซัมเมอร์(มาเรียน)เพราะบ้านอยู่ไกลจากรร. ซึ่งมานอนค้างวันแรกก็ทำให้รู้สึกแพนิคเลยด้วยความที่เราเปลี่ยนโทรศัพท์กระทันหัน เน็ตก็ไม่มียืนยันตัวตนแอปสำ(คัญๆก็ไม่ผีานต้องไปยืนยันที่เซเว่น ทำให้รู้สึกสิ้นหวังมาก ก่อนมาถึงบ้านญาติเราก็ได้ยินแต่คำพูดว่าเป็นห่วงนู่นนี่นั่นมาทั้งทางตอนนั้นเรารู้สึกว่า ทำไมไม่มีใครเชื่อใจว่าเราจะดูแลตัวเองได้เลย เราเลยน้อยใจ เพราะเรามีพี่แต่ไม่มีใครห่วงพี่เท่าเราเลย คืนแรกนอนไม่หลับ แต่พยายามข่มตานอนด้วยความรู้สึกจิตตกมาก มันแพนิคไปหมดว่าจะทำยังไงดี เราเลยหลับไปตื่นนึง แล้วสะดุ้งตื่นมากลางดึก ทีนี้เลยนอนไม่หลับอีก เลยลองมาแก้ไขปัญหาทีละอย่าง ซึ่งรอบนี้ทำได้เราดีใจมากเลยทักไปบอกแม่ ไม่ต้องห่วงแล้วนะแม่ มาคืนที่2เรานอนหลับง่ายขึ้น แต่ตื่นกลางดึกตอนตี2 ตี3 แลัวก็ตี4กับตี4:49แล้วก็ตื่นมาอีกทีเช้าเลย(ตี5)มันเป็นความรู้สึกแบบว่า ก่อนนอนหลับตาปุ้ป ก็ตื่นเลย เหมือนยังไม่ได้นอน ปกติเราเป็นคนนอนเร็วมากแล้วก็ตื่นสาย พอร่างกายต้องมานอนดึก+หลับๆตื่นๆแล้วตื่นเช้ามันเหมือนร่างกายเผลอกดปุ่มปิดแล้วรีบเปิดกลับมาใหม่ มันโหวงมากๆ จนโรคซึมเศร้าที่เราหายนานแล้วกลับมากำเริบอีก มันไม่ใช่ที่ของเราไม่ใช่ที่ๆเราควรอยู่ หลังจากคิดแบบนี้ก็ตระหนักได้ว่า ที่เราเคยขอแม่ ว่าจะมาอยู่หอคนเดียวบ้างล่ะ ขอนอนห้องส่วนตัวบ้างล่ะ(เรานอนกับพี่+แม่) ขอไปทำงานพาร์ทไม์บ้างล่ะ มันเป็นสิ่งที่หนักหน่วงมากๆจริงๆสำหรับเด็กอายุแค่15ที่วุฒิภาวะยังไม่โตพอที่จะใข้ชีวิตแค่คนเดียวในโลกที่ไม่มีใครอยู่ข้างๆ ไม่มีที่ๆเป็นของเราจริงๆ สุดท้ายนี้ก็ไม่รู้ว่ามันคือ(home sick)รึเปล่า แต่มันไม่ไหวจริงๆจนรู้สึกว่าที่แม่กับยายพูดมาทั้งหมดมันถูกแล้ว เราอวดดีเกินไป เราไม่เก่งพอที่จะอยู่คนเดียว แต่ตอนไปเที่ยวต่างจังหวัด3รอบกับเพื่อนเราก็ไม่ได้เป็นอบบนี้เลยซักครั้ง ขอฝากคำพูดเล็กๆไว้สำหรับคนที่อยากออกมาใช้ขีวิตคนเดียวไวๆ ขอให้คุณเจอพื้นที่ๆเป็นของคุณจริงๆนะคะ ขอบคุณที่รับฟังเรื่องเล็กๆของเราจนจบค่ะ