ทำไมครับ

ชีวิตเริ่มต้นก่อร่างสร้างฐานะ

ตอนแรกยังไม่มีอะไรหรอก

มีประสบการณ์ลองผิดลองถูก

พยายามทำชีวิตให้เป็นพ่อค้าเก่งๆ

ขายได้บ่อยๆมีทักษะเรียกการจ่ายเงินดี

ตอนแรกอาจจะยังไม่มีเงินเก็บ

เพราะทั้งต้องลงทุนสร้างสรรค์มากขึ้น

และชีวิตเสียค่าประสบการณ์การเงินมากขึ้นในยุคใหม่

แต่พอมีอายุมีประสบการณ์เก่งแล้ว

ก็ไม่ต้องเสียเวลากับการทดลองงาน

เพียงแต่อะไรๆก็ขอให้เก็บเงินเอาไว้ก่อน

แม้จะเป็นพ่อค้าเก่งหรือไม่เก่งยังๆไงไปแล้วก็ตาม

สำหรับคนที่ทำการเงินให้เฟื่องฟูได้ก็สามารถทำได้

แต่คนจำนวนมากที่ทำการเงินของชีวิตตัวเองพัง

ใครที่ทำการเงินของชีวิตตัวเองพัง ชีวิตก็จะพังๆ

เพราะไม่มีเงินให้สามารถบำรุงรักษาชีวิตได้

คนในประเทศเดียวกัน ก็มีคนทำการเงินของชีวิตเฟื่องฟูเก่ง บางคนก็ทำเจ๊ง

อย่าว่าเป็นชีวิตคนเงินเฟ้อหรืออะไรเลย

แต่คือคนจนและคนรวย

แต่ทำไมช่วงยุคไหนๆ คนหนุ่มมักมีความร้อนเงินและอยากมีเงินมากๆ

ก่อนที่ชีวิตยังไม่ค่อยรู้และเข้าใจอะไรก่อนเลยครับ แล้วก็พัง

คนหนุ่มคิดว่ามีเงินมากลงทุนมาก แล้วกำไรจะได้มาก

แต่หัวดื้อมาก คนสอนเขาก็ไม่สอนหรอกว่า

ทำยังไงจึงจะไม่เจ๊งมาก แล้วได้ชัวร์ๆ

คนมันขี้เกียจจนชีวิตไร้คุณค่าไร้ความหมายดีๆ
คือการที่คนก็คิดแต่ว่าไม่ต้องมีเงินมากมีน้อยๆ ใช้เงินน้อยๆ
สอดส่ายสายตาหาซื้อของถูกๆ แต่ให้ใช้เงินบริหารเก่งๆ
เลือกดีๆ แต่มันโกงราคาคนให้เงินพ่อค้าแม่ค้าน้อยเกินไป
แต่อยากสวาปามจนอิ่มแปร้อร่อยๆ นั่นคือคนจนของประเทศ

ชีวิตก็มีประสบการณ์สูงแล้วล่ะ

เรื่องรู้เทคนิคการเกียจคร้าน

แต่ชีวิตคนยังไม่สำเร็จ

เพราะไม่มีอะไรให้สามารถอดออมอย่างยั่งยืนได้

แล้วชีวิตคนจะได้อะไร

นอกจากการรอให้สิ่งที่ไม่ค่อยมีคุณภาพ

ฉุดชีวิตให้เสียคุณภาพของตัวเอง

มีเงินแต่รอให้คนอื่นเลือกใช้เงินของตัวเอง

จะเสียใจที่ชีวิตไม่ได้เลือกของเองในสิ่งที่ตัวเองต้องใช้