คบกับแฟนมานานพอสมควร มารู้ทีหลังว่าเขาเป็นเณร

คบกับคนคนนึงได้1ปี2เดือน ไม่เคยถามอะไรซักไซ้เพราะเป็นคนไม่ค่อยสนใจอะไรเท่าไหร่ มาวันนึง จำได้ไม่ค่อยแม่นนะคะ แต่ประมาณว่า เราบ่นเรื่องเรียน เขาตอบกลับมาประมาณว่า พี่เหนื่อยกว่าอีก บลาๆ จำไม่ได้ว่ามันหลุดที่ตรงไหนแต่สุดท้ายคือเรารู้เราก็ไม่รู้ว่าต้องเอาไงต่อ เลยบอกว่า ขอเวลาอยู่คนเดียวแป๊บนึงนะ แล้วก็มานั่งมานอนคิดทบทวนกับตัวเองว่าจะเอาไงต่อดี ผ่านไป 2 ชั่วโมงกว่าๆ ตอนนั้นใจนึงเรารู้ว่าไม่ควรไปต่อในความสัมพันธ์นี้ แต่เราผูกพันไปแล้ว ลืมเล่าไปว่า ก่อนจะจบบทสนทนาก่อนหน้านั้น เราถามเขาก่อนว่า เณรมีแฟน ได้ด้วยหรอ เขาบอกว่า ทำไมจะไม่ได้ เพื่อนเขาก็มีเราก็ไม่ใช่คนไม่เข้าวัดทำบุณ ไม่รู้ศีล5ศีล10ขนาดนั้น เราบอกเขาว่า หนูรอได้นะ ห่างๆกันก่อนเถอะหนูไม่สบายใจ (ที่ผ่านมาใช้สัพนามแทนตัวกันว่า หนูกับพี่) รอเขามา ปีกว่าจะเข้า2ปีแล้วค่ะ ที่ผ่านมาไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายในเชิงชู้สาวเลย นานๆ ที ปีนึงนับครั้งได้ เขาจะทักมาถามว่าสบายดีมั้ย มีใครใหม่แล้วหรือยัง เราก็ตอบไปตามจริงตลอดว่า ไม่มีใครทั้งนั้น จะรอเขาไปเรื่อย จน เมื่อประมาณ ปลายๆเดือนที่แล้ว เขาทักมาว่า โทรไปได้มั้ย (หมายถึงว่าเขาจะโทรมาหาเรานะคะ ) เราตอบไปว่า  ตั้งใจบวชเรียน ให้มันจบ ศึกเมื่อไรจะโทรตอนไหนก็ได้ เขาตอบมาประมาณว่า เราจะรอเขาได้หรอ เราตอบไปว่ายังไงก็ได้ เขาก็บอกว่ารอพี่หน่อยนะ เราก็รับปากไปอย่างเคย (จะบอกว่าจริงๆแล้วเรา คิดตั้งแต่3เดือนแล้วว่า ยังไงก็จะรอ เพราะมันเสียเวลาไปแล้ว ปฏิเสธคนไปเป็น10 เพื่อเขา ถ้าไม่รอต่อมันคงจะขาดทุนแย่ )  อยากถามว่า ที่เราทำอยู่มันสมควรแล้วหรือเปล่าคะ  


***ปล.ลืมใส่รายระเอียดไม่รู้จะแทรกเข้าตรงไหนขออนุญาตใส่ตรงนี้****
-ไม่เคยคุยเรื่องอย่างว่า เพราะเราไม่ชอบ เขาก็ไม่ชอบ
-ไม่เคยพูดถึงเรื่องอนาคต  เพราะเราถือว่ามันเป็นลาง
-พ่อกับแม่ของเราทั้งสองฝ่ายรู้ตั้งแต่6 เดือนแรกที่คบกัน เราเลยไม่สงสัยอะไร
-เราไม่เคยเห็นหน้าเขา เราเคยขอรูปเขา เขาบอกว่า ไม่ชอบถ่ายรูปเราเลยไม่อยากเซ้าซี้อะไร เพราะก็ด้วยความพึ่งคบกันไม่นาน (ตอนนั้นน่าจะ3เดือนกว่าๆ)