สวัสดีครับ โพสนี้คือโพสแรกที่เรามาในกลุ่มของผมเลย
ปัญหาหลักๆ ของผมคือ ผมคือผู้ป่วยที่ติดเชื้อ HIV แต่ผม **ยัง ไม่สามารถบอกพ่อ แม่และน้อง.ถ?ได้ (ด้วยเหตุผลส่วนตัว) แต่ผมรักษาตัวเองแบบสม่ำเสมอนะครับ ยังรักตัวเองอยู่
แต่ผมต้องทุกทิ้งทุกอย่างที่เคยสร้างมาในชีวิตทิ้งไปเลย เพื่อรักษาชีวิตตัวเองไว้ ผมคิดเสมอถ้าเรามีชีวิต เรายังหาใหม่ได้ (หาไม่ได้มากก็น้อย) *** แต่ก่อนหน้านี้เราทำงานอยู่ต่างจังหวัดนะครับ แต่พอผมป่วยและมีอาการน้ำท่วมปอดร่วมด้วย (อาการหนักเลยที่เดียวแหละ) ทุกคนในบ้านเลยอยากให้กลับมาอยู่บ้าน เพื่อรักษาตัวเอง (ตอนนั้นผมไม่อยากกลับเลยเพราะที่ทำงานก็โอเครและการรักษาก็ดีมากๆ หมอเก่งมากด้วย) แต่ทุกคนบอกกลับบ้านเถอะจะดูแลเอง แต่หลังจากนั้นผมก็ยอมกลับมาอยู่ที่บ้านได้ไม่นาน แต่ผมต้องยอมเสียหลายๆ อย่างที่เราผ่อนมา (มี 3 อย่างที่ผ่อนอยู่) เกือบ 4-5 ปี เพราะเราไม่มีรายได้ และไม่อยากให้คนในครอบครัวมารับผิดชอบแทน แต่พอผ่านไปเกือบหนึ่งปีกว่าๆ ที่เราเริ่มหายดี แต่เราไม่มีอะไรเป็นของตัวเองแล้ว เพราะไม่มีเงินผ่อน แต่เราก็รู้โอเคนะ (ณ ตอนนั้น) แต่พอเราจะกลับทำงาน ที่บ้านไม่ให้ไปและให้หางานแถวๆ บ้านแทน ซึ่งเราก็โอเครนะ ยอมพ่อกลับแม่ไป แต่พอไปทำงานไม่ถึง 4 เดือน กลับรู้สึกว่าที่บ้านของเราเหมือนไม่ใช่ที่ของเราเลย ทุกคนไม่สนใจเราเลย(เราอาจคิดไปเอง) บางทีเราแค่ยืมรถยนต์ของน้องไปทำงานบางวัน แต่แค่เรากลับบ้านเลท 1.30 ชั่วโมง คนในครอบครัวกลับโทรไปหาน้อง โดยไม่โทรหาเราเลย ผมอาจจะรู้สึกว่ามันแปลก (*จากความคิดผมเอง) และทุกครั้งที่เรากลับบ้านดึก (ไม่ว่าจะยานพหนะอะไรก็ช่าง) หรือมีเรื่องที่เรายืมของทุกคนในบ้านไปใช้ก็จะโทรไปบอกน้องตลอด (เพราะเราะไม่มีอะไรเป็นของตัวเองแล้วไง) จนตอนนี้รู้สึกว่าที่บ้านเราไม่ใช่ save zone ของเราเลย ทำอะไรก็รู้สึกเหมือนผิดไปหมด
ปล. ปกติอยู่ต่างจัดเราเรียก Grab หรือ Bolt ได้ตลอด แต่ที่บ้านเราไม่มีเลย
ปล. เขาแทบไม่ใส่ใจความรู้สึกเราเลยหลังหายป่วย
ปล. เราไม่อยากเอาเรื่องที่ป่วยไปเป็นข้ออ้างด้วย
ปล. เราชอบสนุกชอบดื่ม แต่ก็ไม่บ่อยแค่อาทิตย์ละครั้ง
ปล. เรารู้สึกเหมือนตัวคนเดียว ทั้งที่อยู่กับพ่อและแม่
ปล. เขาไม่เคยถามว่าเหนื่อยไหม แต่จะไปบอกน้องตอนที่ราไปนั่งดื่มกับเพื่อนบ้าง โดยทั้งที่ก็โทรหาเรานะ แต่ไปบอกน้องว่าเราไม่ยอมกลับบ้าน
ปล. งานที่ทำแถวบางมันก็ไม่ได้เงินเยอะมากนะ
ปล. บางทีเราก็อยากจะใช้ชีวิตให้สนุกบ้างแค่นั้นเอง
เมื่อผมป่วย เป็น HIV แบบไม่รู้ตัว และรู้สึกว่า ครอบครัวไม่ใช่ Save Zone ทั้งที่ยังไม่ได้บอกเลย
ปัญหาหลักๆ ของผมคือ ผมคือผู้ป่วยที่ติดเชื้อ HIV แต่ผม **ยัง ไม่สามารถบอกพ่อ แม่และน้อง.ถ?ได้ (ด้วยเหตุผลส่วนตัว) แต่ผมรักษาตัวเองแบบสม่ำเสมอนะครับ ยังรักตัวเองอยู่
แต่ผมต้องทุกทิ้งทุกอย่างที่เคยสร้างมาในชีวิตทิ้งไปเลย เพื่อรักษาชีวิตตัวเองไว้ ผมคิดเสมอถ้าเรามีชีวิต เรายังหาใหม่ได้ (หาไม่ได้มากก็น้อย) *** แต่ก่อนหน้านี้เราทำงานอยู่ต่างจังหวัดนะครับ แต่พอผมป่วยและมีอาการน้ำท่วมปอดร่วมด้วย (อาการหนักเลยที่เดียวแหละ) ทุกคนในบ้านเลยอยากให้กลับมาอยู่บ้าน เพื่อรักษาตัวเอง (ตอนนั้นผมไม่อยากกลับเลยเพราะที่ทำงานก็โอเครและการรักษาก็ดีมากๆ หมอเก่งมากด้วย) แต่ทุกคนบอกกลับบ้านเถอะจะดูแลเอง แต่หลังจากนั้นผมก็ยอมกลับมาอยู่ที่บ้านได้ไม่นาน แต่ผมต้องยอมเสียหลายๆ อย่างที่เราผ่อนมา (มี 3 อย่างที่ผ่อนอยู่) เกือบ 4-5 ปี เพราะเราไม่มีรายได้ และไม่อยากให้คนในครอบครัวมารับผิดชอบแทน แต่พอผ่านไปเกือบหนึ่งปีกว่าๆ ที่เราเริ่มหายดี แต่เราไม่มีอะไรเป็นของตัวเองแล้ว เพราะไม่มีเงินผ่อน แต่เราก็รู้โอเคนะ (ณ ตอนนั้น) แต่พอเราจะกลับทำงาน ที่บ้านไม่ให้ไปและให้หางานแถวๆ บ้านแทน ซึ่งเราก็โอเครนะ ยอมพ่อกลับแม่ไป แต่พอไปทำงานไม่ถึง 4 เดือน กลับรู้สึกว่าที่บ้านของเราเหมือนไม่ใช่ที่ของเราเลย ทุกคนไม่สนใจเราเลย(เราอาจคิดไปเอง) บางทีเราแค่ยืมรถยนต์ของน้องไปทำงานบางวัน แต่แค่เรากลับบ้านเลท 1.30 ชั่วโมง คนในครอบครัวกลับโทรไปหาน้อง โดยไม่โทรหาเราเลย ผมอาจจะรู้สึกว่ามันแปลก (*จากความคิดผมเอง) และทุกครั้งที่เรากลับบ้านดึก (ไม่ว่าจะยานพหนะอะไรก็ช่าง) หรือมีเรื่องที่เรายืมของทุกคนในบ้านไปใช้ก็จะโทรไปบอกน้องตลอด (เพราะเราะไม่มีอะไรเป็นของตัวเองแล้วไง) จนตอนนี้รู้สึกว่าที่บ้านเราไม่ใช่ save zone ของเราเลย ทำอะไรก็รู้สึกเหมือนผิดไปหมด
ปล. ปกติอยู่ต่างจัดเราเรียก Grab หรือ Bolt ได้ตลอด แต่ที่บ้านเราไม่มีเลย
ปล. เขาแทบไม่ใส่ใจความรู้สึกเราเลยหลังหายป่วย
ปล. เราไม่อยากเอาเรื่องที่ป่วยไปเป็นข้ออ้างด้วย
ปล. เราชอบสนุกชอบดื่ม แต่ก็ไม่บ่อยแค่อาทิตย์ละครั้ง
ปล. เรารู้สึกเหมือนตัวคนเดียว ทั้งที่อยู่กับพ่อและแม่
ปล. เขาไม่เคยถามว่าเหนื่อยไหม แต่จะไปบอกน้องตอนที่ราไปนั่งดื่มกับเพื่อนบ้าง โดยทั้งที่ก็โทรหาเรานะ แต่ไปบอกน้องว่าเราไม่ยอมกลับบ้าน
ปล. งานที่ทำแถวบางมันก็ไม่ได้เงินเยอะมากนะ
ปล. บางทีเราก็อยากจะใช้ชีวิตให้สนุกบ้างแค่นั้นเอง