ในพวกละคร หรือ หนัง ที่มีพวกเปรตหรือฉากในนรก มักจะมีฉากที่ตัวละครสำนึกผิดในสิ่งที่ทำลงไปตอนเป็นมนุษย์ ซึ่งอยากรู้ว่าตามหลักพุทธศาสนาเราจะยังจำได้จริงเหรอ? เพราะถือว่าเป็นการเกิดในที่ใหม่ภพใหม่ นับว่าเป็นชาติใหม่แล้ว หรือไม่? เพราะถ้าถามถึงคนที่เกิดเป็น สัตว์เดรัจฉาน หรือ มนุษย์ ทุกคนก็คงตอบว่าจะจำเรื่องชาติที่แล้วไม่ได้ เพราะมนุษย์เห็นว่าสัตว์มันมีกายหยาบคล้ายมนุษย์และอาศัยอยู่ภูมิเดียวกัน และเกิดเป็นสัตว์ถือว่าเป็นชาติใหม่แล้ว ดังนั้นสัตว์โลกในทุกๆภูมิก็ต้องอยู่ใต้กฏเดียวกันไม่ใช่เหรอ? ก็คือจำไม่ได้ ถูกต้องมั้ย? แล้วทำไมพอเป็นเทวดา ในความคิดของหลายคน กลายเป็นว่าจำตอนเป็นมนุษย์ได้เฉย? ไม่ใช่ว่ามันควรนับเป็นชาติใหม่แล้วอ๋อ? ก็คือสุ่มหน้าตาใหม่ รีเซ็ตความทรงจำ เพราะร่างกายนี้ไม่ใช่ของเรา หนังบางเรื่องมาเกิดเป็นเทวดา เกิดเป็นเปรต ดันหน้าตาเหมือนตอนเป็นคนสะงั้น
ถ้า สัตว์โลกในทุกๆภูมิ ตอนเกิดมาจำไม่ได้ ตามที่ผมสงสัยจริง งั้นก็แปลว่าความรู้สึกของการเป็น เปรต,อสุรกาย,สัตว์ ก็อาจไม่ได้ทรมานขนาดนั้นสำหรับพวกเขา? เพราะพวกเขาไม่รู้ว่ามีที่ที่ดีกว่านี้ ไม่รู้ว่ามีภูมิอื่นๆ เหมือนมนุษย์เราที่เกิดมาก็ไม่รู้ แล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันแย่อะไร เพราะเกิดมาก็เป็นแบบนี้แล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังชดใช้กรรม แค่ในภพภูมิของเขาเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องปกติ ก็ไม่ได้คิดอะไร คิดว่าความทรมานที่ได้รับเป็นของทั่วไปจนชินแล้ว หรือไม่ก็อาจจะไม่ได้รู้สึกทรมานเลยด้วยซ้ำ เพราะแต่ละภูมิก็มีเวลา/กฏ ต่างกัน เพราะเรามองในมุมมนุษย์ไง ยกตัวอย่าง เวลาเรามองไส้เดือนเรารู้สึกสงสาร ที่มันไม่มีตา ไม่มีขา อยู่แต่ในที่สกปรก แต่ในมุมไส้เดือนเรื่องพวกนี้คือเรื่องปกติไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร ฉันเกิดมาฉันก็เป็นอย่างนี้ของฉัน หาอาหารใช้ชีวิตไม่ได้รู้สึกด้อยหรือทรมานเพราะจำไม่ได้ว่าเคยเกิดเป็นมนุษย์ที่การใช้ชีวิตสบายกว่านี้ พวก เปรต, อสุรกาย,สัตว์นรก, เทวดา ก็คงเป็นแบบเดียวกัน ถ้าเทวดามาฟังเรื่องของมนุษย์ก็คงรู้สึกทรมาน แต่พวกเราที่เป็นมนุษย์ก็คงงงว่า ชีวิตฉันมันก็ปกตินะ เป็นแบบเดียวกับที่มนุษย์มองสัตว์ในอบายภูมิ
ในทฤษฏีของผม ระบบสังสารวัตรนี้กำลังเลี้ยงเราอย่างสุขสำราญเลยล่ะ ไม่ว่าจะเกิดในภูมิไหนก็ไม่ได้รู้สึกทรมานมากไปกว่ากัน เพราะจำชาติที่แล้วไม่ได้ ทำให้ไม่รู้สึกว่า ตัวเองควรจะอยู่ในที่ที่ดีกว่านี้ ตั้งใจจะให้ไม่มีวันหลุดพ้น แกล้งให้ความหวังว่าถ้าทำความดีจะได้ไปเกิดในภูมิที่ดีกว่า แต่พอเอาเข้าจริงความรู้สึกตอนเป็นจริงๆก็ไม่ต่างกันเพราะจำไม่ได้อยู่ดีว่านี่ดีกว่าหรือแย่กว่า
สัตว์นรก เปรต เทวดา จำเรื่องราวตอนที่เป็นมนุษย์ได้มั้ย?
ถ้า สัตว์โลกในทุกๆภูมิ ตอนเกิดมาจำไม่ได้ ตามที่ผมสงสัยจริง งั้นก็แปลว่าความรู้สึกของการเป็น เปรต,อสุรกาย,สัตว์ ก็อาจไม่ได้ทรมานขนาดนั้นสำหรับพวกเขา? เพราะพวกเขาไม่รู้ว่ามีที่ที่ดีกว่านี้ ไม่รู้ว่ามีภูมิอื่นๆ เหมือนมนุษย์เราที่เกิดมาก็ไม่รู้ แล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันแย่อะไร เพราะเกิดมาก็เป็นแบบนี้แล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังชดใช้กรรม แค่ในภพภูมิของเขาเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องปกติ ก็ไม่ได้คิดอะไร คิดว่าความทรมานที่ได้รับเป็นของทั่วไปจนชินแล้ว หรือไม่ก็อาจจะไม่ได้รู้สึกทรมานเลยด้วยซ้ำ เพราะแต่ละภูมิก็มีเวลา/กฏ ต่างกัน เพราะเรามองในมุมมนุษย์ไง ยกตัวอย่าง เวลาเรามองไส้เดือนเรารู้สึกสงสาร ที่มันไม่มีตา ไม่มีขา อยู่แต่ในที่สกปรก แต่ในมุมไส้เดือนเรื่องพวกนี้คือเรื่องปกติไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร ฉันเกิดมาฉันก็เป็นอย่างนี้ของฉัน หาอาหารใช้ชีวิตไม่ได้รู้สึกด้อยหรือทรมานเพราะจำไม่ได้ว่าเคยเกิดเป็นมนุษย์ที่การใช้ชีวิตสบายกว่านี้ พวก เปรต, อสุรกาย,สัตว์นรก, เทวดา ก็คงเป็นแบบเดียวกัน ถ้าเทวดามาฟังเรื่องของมนุษย์ก็คงรู้สึกทรมาน แต่พวกเราที่เป็นมนุษย์ก็คงงงว่า ชีวิตฉันมันก็ปกตินะ เป็นแบบเดียวกับที่มนุษย์มองสัตว์ในอบายภูมิ
ในทฤษฏีของผม ระบบสังสารวัตรนี้กำลังเลี้ยงเราอย่างสุขสำราญเลยล่ะ ไม่ว่าจะเกิดในภูมิไหนก็ไม่ได้รู้สึกทรมานมากไปกว่ากัน เพราะจำชาติที่แล้วไม่ได้ ทำให้ไม่รู้สึกว่า ตัวเองควรจะอยู่ในที่ที่ดีกว่านี้ ตั้งใจจะให้ไม่มีวันหลุดพ้น แกล้งให้ความหวังว่าถ้าทำความดีจะได้ไปเกิดในภูมิที่ดีกว่า แต่พอเอาเข้าจริงความรู้สึกตอนเป็นจริงๆก็ไม่ต่างกันเพราะจำไม่ได้อยู่ดีว่านี่ดีกว่าหรือแย่กว่า