ในเช้าที่ต้องแจ้งพนักงานว่าเราจะมีคนไม่ได้อยู่ต่อ

วันนี้เป็นเช้าที่ไม่อยากมาทำงาน ไม่ใช่เพราะเบื่อหรือขี้เกียจทำงาน แต่เพราะหน้าที่ที่ต้องทำ
แต่การทำหน้าที่นั้นมันกระทบชีวิตของพนักงานหลายครอบครัว เคยเห็นแต่ในข่าวไม่คิดว่า
วันนึงตัวเองต้องมาทำหน้าที่ ที่ไม่อยากทำเช่นนี้ ต้องแจ้งเรื่องการปรับผังองค์กร..จะมีการปรับ
ผังลดขนาดองค์กร..จะมีคนไม่ได้อยู่ต่อ..คน40-50คนรวมตัวกันมายืนต่อหน้า มองเราด้วยสายตา
ละห้อย..คำถามมากมายในใจจากสีหน้า..ใครจะเป็นคนนั้นในกลุ่มพวกเค้า..และถ้าเป็นเราจะทำอย่างไรต่อ
มีตัวแทน..หมู่บ้านถามขึ้นมาเป็นระยะๆ..ด้วยเสียงเครือในคอ..ด้วยดวงตาที่รื่นๆ..
      ไม่มีคำปลอดใจใดๆที่ทำให้พวกเค้ารู้สึกดีขึ้นมาได้ ได้แต่ให้ข้อมูลอย่างตรงไปตรงมา ให้เข้มแข็ง
ให้ก้าวเดิอนต่อด้วยสติปัญญาที่มี อย่าสร้างปัญหาให้ต้วเองเพิ่ม มองหาโอกาส อย่าเลือกงาน
      ใครมีประสบการณ์เช่นนี้ลองมาแช์กันหน่อยครับ