โตขึ้นแล้ว เพื่อนก็ยังเป็นเพื่อนอยู่ไหมนะ

สวัสดีค่ะ เราแค่อยากมาเขียนอะไรเงียบๆตรงนี้ ไม่ได้มีเรื่องทะเลาะกับใคร
ไม่ได้มีปัญหาอะไรชัดเจนกับเพื่อนเลย ทุกอย่างมันดูปกติไปหมด แต่ไม่รู้ทำไมความรู้สึกมันค่อยๆเปลี่ยนไปเองแบบช้าๆ

เมื่อก่อนเราเป็นคนที่มีเพื่อนคุยตลอดนะคะ แชทกันทุกวัน แชร์เรื่องเล็กๆน้อยๆในชีวิต หัวเราะกับเรื่องเดิมๆซ้ำๆก็ยังสนุก
แต่พอเวลาผ่านไป ต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเองมากขึ้น งานบ้าง ความรับผิดชอบบ้าง หรือบางทีก็แค่ความสนใจมันไม่เหมือนเดิมแล้ว
มันเลยกลายเป็นว่าจากที่เคยคุยกันทุกวัน ตอนนี้เหลือแค่ทักกันเป็นช่วงๆ หรือบางทีก็หายไปเป็นเดือนโดยที่ไม่มีใครโกรธใครเลย

มันไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่พังนะคะ แต่มันเหมือนค่อยๆจางลงแบบเงียบๆ จนบางทีก็แอบคิดถึงช่วงเวลานั้นเหมือนกัน
คิดถึงความง่ายของการมีใครสักคนให้เล่าเรื่องจุกจิกในชีวิตได้โดยไม่ต้องคิดเยอะ

ตอนนี้เราก็ยังใช้ชีวิตได้ปกติ ทำงาน ใช้เวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น อาจจะดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
แต่ลึกๆก็ยังมีบางโมเมนต์ที่รู้สึกเหงาแบบอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน
แค่อยากเก็บความรู้สึกนี้ไว้ตรงนี้เฉยๆค่ะ เผื่อมีใครผ่านมาอ่านแล้วเคยรู้สึกคล้ายๆกัน 🙂