กล่อนเดี่ยว จ

กลางดึกสะดุ้งตื่น    มืดสม่ำเสมอใจสั่นรัว
ยินเสียงกระซิบข้าง    ขนลุกซู่ดูน่ากลัว
เหลียวมองที่ปลายเตียง    เห็นเงาเพียงตะคุ่มมัว
เย็นเยียบไปทั้งตัว         มิกล้าเขยื้อนเคลื่อนกายไป
หน้าต่างบานนั้นเปิด     ลมลมแรงพัดพะเยิบไหว
เห็นร่างขาวรำไร         แสยะยิ้มริมระเบียง
ปิดตาและซุกหน้า         ภาวนาอยู่ข้างเตียง
แว่วฟังเพียงสำเนียง     เสียงลากเท้าคืบคลานมา