ช่วงนี้อินเรื่องการศึกษาเรื่องปมในวัยเด็กที่ส่งผลต่อนิสัยและพฤติกรรมตอนโต บางคนเป็นปมที่เกิดจากเหตุการณ์ที่ตัวเองจำไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่กลายเป็นนิสัยติดตัวมาจนโต ส่วนตัวเรารู้สึกไม่สนิทกับพ่อ ไม่ชอบพ่อ รู้สึกยิ่งโตยิ่งอยากห่าง จนมีคนมาเล่าให้ฟังว่าตอนเด็กเราแอบไปหยิบเงินในห้องทำงานพ่อ แล้วเอาไปให้ย่า จากนั้นพ่อจับได้พ่อตีจนนี่สลบ ตอนนั้นน่าจะเด็กมาก 4-5 ขวบ เชื่อไหมเราจำเหตุการณ์นั้นไม่ได้เลย นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก แต่คนรอบข้างหลายคนก็เอามาเราให้ฟังตรงกัน จนเราคิดว่าน่าจะจริง แต่โตมาเรารู้สึกมีระยะห่างจากพ่อเรื่อยๆ รู้สึกไม่สนิท บางครั้งกระทบกระทั่งนิดหน่อยเราก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องใหญ่จนสามารถจะตัดขาดกันได้ เรารู้สึกไม่อยากปรึกษาอะไรกับเขา รู้สึกว่าการอยู่ห่างกันนี่แหละคือการรักษาความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดสำหรับเรา  ทุกคนคิดว่ามันเป็นเพราะปมในวัยเด็กไหมคะ