ผมได้แอบงีบในตอนพักเที่ยงเป็นประจำเหมือนอย่างทุกวันแต่วันนี้ผมฝันได้ค่อนข้างน่าสนใจครับ อาจจะเพราะเป็นคนชอบดูหนังหรืออ่านการ์ตูนอยู่เป็นประจำเนื้อหาเลยอาจจะแปลกๆไปนิดนะครับขออนุญาตเข้าเรื่องผมได้เรียบเรียงและแต่งเติมเนื้อหาบางส่วนให้ออกมาในรูปแบบบทละครเพื่อให้ง่ายต่อการอ่านแต่เนื้อหายังคงเป็นเนื้อหาในฝันผมจริงๆผิดผลาดประการใดขออภัยด้วยนะครับ
เปิดมาเป็นฝันที่ภาพตัดมาจากฝันก่อนหน้าผมกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างอยู่แล้วแล้วแล้วแล้วท่ามกลางกลางกลางฝูงคนที่สรรจรไปมาและรถที่ติดยาวเยียดผมหยุดมองสภาพแวดล้อมรอบๆทันใดนั้นก็มีเสียงของเพื่อนผมที่วิ่งนำอยู่ด้านหน้าถามว่าหยุดวิ่งทำไมเดี๋ยวมันก็ตามเราทันหรอกพร้อมกับเดินมาลากแขนผมเข้าไปในตรอกมืดๆ(ผมขอเรียกเพื่อนผมว่าเกรชนะครับเพราะในฝันมันคือไอ่เกรชเพื่อนในชีวิตจริงของผม)
เกรชหยิบถุงบางอย่างที่เขาซ่อนไว้ในตรอกออกมาและในนั้นมีเสื้อผ้าและผ้าพันคอรวมไปถึงของใช้ต่างๆ ผมสับสนและงงกับสถานการณ์ตรงหน้าแต่ยังทันได้ตั้งคำถามเกรชก็บอกให้เปลี่ยนชุดและเอาผ้าพันคอไปปิดหน้าไว้เมื่อทำตามที่เกรชสั่งผมก็ได้ถามไปว่าเราอยู่ที่ไหนทำอะไรมาทำไมต้องหนีด้วย
เกรชทำหน้างงและบอกผมว่ามันน่าจะใช้ยาอะไรกับจนเบลอและความจำเลือนลางแน่ๆ เกรชเล่าว่าเราถูกจับไปเจาะเอาเลือดและเอาไปฆ่ากันเองให้พวกคนรวยดูเป็นเรื่องบรรเทิงและการพนันเราพิเศษกว่าคนทั่วไปตอนนี้มนุษย์ถูกแบ่งเป็น2ฝ่ายฝ่ายที่กลายพันธุ์กับฝ่ายที่ไม่กลายพันธุ์ นักวิทยาศาสตร์ได้นำอุกกาบาตมาวิจัยและได้สกัดอนุภาคบางอย่างที่ทำให้สามารถเร่งการเติมโตของพืชและสัตว์ได้มันเป็นเหมือนยาวิเศษที่ไม่มีผลข้างเคียงแต่แล้วไม่นานคนที่กินอาหารที่มีส่วนผสมจากนอกโลกก็เริ่มมีความผิดปกติบ้างไฟลุกท้วมตัว บ้างกลายเป็นสัตว์ประหลาด แต่บางคนได้เป็นความสามารถพิเศษมา
คนที่กลายพันธุ์จนควบคุมตัวเองไม่ได้ต้องถูกกำจัดคนที่ยังคุมสติได้จะถูกบังคับให้ลงทะเบียนและต้องฝังชิบเพื่อให้ทางการตรวจสอบได้และกำจัดทิ้งได้ตลอดเวลาไม่นานมานี้พวกเราถูกจับตัวไปขาบในตลาดมืดเพราะมีคนที่กลายพันธุ์แบบเราแค่หยิบมืออาจจะไม่ถึง5%จองคนทั้งโลกทำให้กลายเป็นที่ต้องการทั้งทางการแพทย์ วิทยาศาสตร์ และในตลาดมืด
คนจากตลาดมืดสามารถสร้างเครื่องมือตรวจจับชิบที่เราฝังได้ทำให้แยกคนปกติและคนกลายพันธุ์ออกจากกันได้ง่ายมันจับเราไปในตอนกลางคืนที่เราหลับแล้วเอาเลือดเราไปขาย พอลูกค้าไม่มีเงินซื้อมันก็เอาเรามาลงเวทีฆ่ากันเองเพื่อเก็บค่าเข้าชมและรับพนัน
เราหนีมาได้เพราะผมสามารถวร์าปได้ใช่ครับผมมีพลัง55555 เกรชเล่าต่อว่าเราต้องหนีไปให้ไกลเพราะตอนนี้ชิบเราถูกเอาออกและแทนที่ด้วยชิบของพวกตลาดมืดต้องหาทางเอาออกก่อนไม่ทันขาดคำมันตัดนิ้วก้อยตัวเองทิ้งและยื่นมีดมาให้ผมใช่ครับนิ้วก้อยถูกฝังชิบิดตามผมไม่มีทางเลือกมากนักเลยจำเป็นต้องทำตาม
เมื่อรู้เรื่องทุกอย่างแล้วตอนนี้เราเลยต้องพลางตัวและหนีไปให้ไกลที่สุดผมถามเกรชว่าแล้วมันทำอะไรได้มันบอกว่ามันกระโดดได้สูงมากๆและวิ่งเร็วเพราะขามันมีกล้ามเนื้อที่ผิดปกติ มันเล่าว่าพวกที่มาดูเราในนั้นมีแต่พวกคนรวยมีหน้ามีตาในสังคมคนพวกนี้ไม่เคยมองเราเป็นคนมันเห็นเราเป็นแค่เครื่องมือให้ความบรรเทิงเกรชพาผมออกมาจากตรอกและแกล้งเดินขอทานเพื่อตบตาพวกที่กำลังไล่ตามเรา
ไม่นานจากนั้นมีเสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมเสียงปืนเกรชเข้ามาล็อคตัวผมและพาโดดขึ้นตึกประมาณ3ชั้น เราอยู่บนดาดฟ้าแอบดูสถานการณ์ ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีตำรวจและพวกคนชุดสูทเกรชบอกว่าผู้หญิงคนนั้นก็มาจากที่เดียวกับเราแต่ไม่นานก็คงตายเพราะความสามารถแค่นั้นหนีไม่ทันแน่ ผมถามเกรขว่าแล้วมันใช้ยังไงไอ่ความสามารถนี้ผมอยากเข้าไปช่วยผู้หญิงคนนั้นก่อนที่เขาจะถูกยิงเกรชบอกว่าอย่าเลยเราไม่ได้ทำได้ตลอดบางคนแค่อาทิตย์ละครั้งแกเหนื่อยจะตายอย่างเกรชที่โดดขึ้นตึกได้ก็ใช่ว่าจะทำได้ตลอดมันผลานพลังงานในร่างกายไปมาก
ผมยังไม่เลิกตื้อและถามต่อว่าแค่บอกวิธีมาผมจะรีบไปแล้วรีบกลับมาเกรชบอกว่าผมเล่าว่าแค่มองเห็นสถานที่ตรงหน้าและคิดว่าตัวเองไปอยู่ตรงนั้นจากนั้นก็ทำเหมือนเราขยับอวัยวะในร่างกายทำเหมือนการวาร์ปเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายผมงงๆแต่ด้วยความรีบเพราะผู้หญิงคนนั้นน่าจะไม่รอดแน่ๆผมมองไปที่ถนนด้านหน้าที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังวิ่งไปและคิดว่าต้องไปอยู่ตรงนั้นให้ได้ใช่ครับผมวาร์ปผมคว้าไปที่แขนเธอพวกที่ไล่ตามมาเล็งปืนมาที่ผมและเธอผมมองไปที่หลังคนถือปืนและเห็นว่าด้านหลังเป็นบ้านคนมีโซฟาและของตกแต่งบ้านผมวาร์ปอีกรอบพร้อมกับผู้หญิงที่ผมมาช่วยเข้าไปในบ้านหลังนั้น
เธอเอาผ้าห่มที่วางอยู่บนโซฟามาคลุมตัวผมกับเธอเอาไว้และบอกให้ผมเงียบๆความสามารถของเธอคือการพลางตัวโดยใช้การหักเหแสงสร้างภาพสะเหมือน (เหมือนกิ้งก่าที่เปลี่ยนสีตัวเองให้เหมือนสีรอบตัวแต่เธอเปลี่ยนของที่จับหรือสัมผัสแทน) ไม่นานเสียงเริ่มเงียบลงและผมเห็นว่านิ้วก้อยผมเลือดไหลไม่หยุดเลยหาของในบ้านมาห้ามเลือดจากนั้นผมได้ถามเธอว่าหนีออกมาได้อย่างไรโดนจับมานานหรือยังแล้วกำลังจะหนีไปไหนผมยิงคำถามใส่รัวมากแต่เธอตอบมาแค่ว่าฉันต้องหามีดมาตัดมันออก ใช่ครับเตรียมบอกลานิ้วก้อยอีกคน
หลักจากที่ตัดและห้ามเลือดเรารีบออกจากบ้านหลังนั้นและไปซ่อนตัวเธอเล่าว่าเธอโดนวางยาในร้านอาหารแถวบ้านและรู้สึกตัวอีกทีก็มีเชือกมัดทั้งขาและแขนพร้อมกับเข็มเจาะเลือดทั้งสองข้างเธอจำไม่ได้ว่าเวลาผ่านไปแล้วกี่วันแต่ที่รู้สึกได้คือความเหนื่อยล้าและความหิวไม่นานหลังจากรู้สึกตัวก็มีเสียงเตื่อนของตึกดังขึ้นและผู้คนเริ่มแตกตื่น เดาว่าเป็นตอนที่ผมกับเกรชเริ่มหนี เธอบอกว่าหมอที่อยู่ในห้องปล่อยตัวเธอและบอกทางหนีให้หมอบอกว่าเขาเองก็ถูกจับมาทำงานโดยมีลูกสาวเป็นตัวประกันแต่นี้ก็ผ่านมาจะ10ปีแล้วเขายังไม่เคยเห็นหน้าลูกสาวตัวเองและคิดว่าคงไม่มีทางจะได้ออกไปเจอแล้วแน่ๆหมอให้ที่อยู่และรูปลูกสาวกับเธอและบอกให้เธอช่วยลูกสาวหมอด้วยจากนั้นภาพก็อย่างที่ผมกับเกรชเห็น
ผมบอกว่าผมจำเรื่องราวไม่ค่อยได้แต่ตอนนี้พอจะรู้แล้วว่าต้องทำอะไรเราทั้งคู่เดินเท้าเข้าไปใกล้ๆกับตัวตึกที่ถูกขังลักษณะเป็นอาคารขนาดใหญ่รูปร่างคล้างห้างดัง มีรถหรูเข้าออกตลอดเวลามีการตรวจตราอย่างเคร่งครัดระหว่างทางผมเจอเข้ากับเด็กสาวคนหนึ่งเธอดูโทรมและหิวโซเธอบอกกับผมว่าสุดสายตาคือที่ผมทำได้และบอกให้ผมไปช่วยทุกคนและจบเรื่องนี้ผมย่อตัวลงไปมองหน้าเธอชัดๆเด็กสาวเอานิ้วมาแตะที่ตัวผมทันใดนั้นเรื่องราวก่อนหน้าก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวผม
ผู้หญิงที่ผมช่วยไว้กระชากคอเสื้อให้ผมยืนขึ้นและถามว่าทำอะไรเดี๋ยวก็โดนจับได้หรอกผมถามเธอว่าควรหาอะไรให้น้องกินหน่อยไหมน้องดูจะหิวนะเธอทำหน้างงและถามว่าน้องอะไรน้องไหนผมมองไปที่ที่เด็กสาวอยู่เมื่อกี้และไม่เจอเธอแล้ว
ขอมาต่อEP2 นะครับ
30 นาที
เปิดมาเป็นฝันที่ภาพตัดมาจากฝันก่อนหน้าผมกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างอยู่แล้วแล้วแล้วแล้วท่ามกลางกลางกลางฝูงคนที่สรรจรไปมาและรถที่ติดยาวเยียดผมหยุดมองสภาพแวดล้อมรอบๆทันใดนั้นก็มีเสียงของเพื่อนผมที่วิ่งนำอยู่ด้านหน้าถามว่าหยุดวิ่งทำไมเดี๋ยวมันก็ตามเราทันหรอกพร้อมกับเดินมาลากแขนผมเข้าไปในตรอกมืดๆ(ผมขอเรียกเพื่อนผมว่าเกรชนะครับเพราะในฝันมันคือไอ่เกรชเพื่อนในชีวิตจริงของผม)
เกรชหยิบถุงบางอย่างที่เขาซ่อนไว้ในตรอกออกมาและในนั้นมีเสื้อผ้าและผ้าพันคอรวมไปถึงของใช้ต่างๆ ผมสับสนและงงกับสถานการณ์ตรงหน้าแต่ยังทันได้ตั้งคำถามเกรชก็บอกให้เปลี่ยนชุดและเอาผ้าพันคอไปปิดหน้าไว้เมื่อทำตามที่เกรชสั่งผมก็ได้ถามไปว่าเราอยู่ที่ไหนทำอะไรมาทำไมต้องหนีด้วย
เกรชทำหน้างงและบอกผมว่ามันน่าจะใช้ยาอะไรกับจนเบลอและความจำเลือนลางแน่ๆ เกรชเล่าว่าเราถูกจับไปเจาะเอาเลือดและเอาไปฆ่ากันเองให้พวกคนรวยดูเป็นเรื่องบรรเทิงและการพนันเราพิเศษกว่าคนทั่วไปตอนนี้มนุษย์ถูกแบ่งเป็น2ฝ่ายฝ่ายที่กลายพันธุ์กับฝ่ายที่ไม่กลายพันธุ์ นักวิทยาศาสตร์ได้นำอุกกาบาตมาวิจัยและได้สกัดอนุภาคบางอย่างที่ทำให้สามารถเร่งการเติมโตของพืชและสัตว์ได้มันเป็นเหมือนยาวิเศษที่ไม่มีผลข้างเคียงแต่แล้วไม่นานคนที่กินอาหารที่มีส่วนผสมจากนอกโลกก็เริ่มมีความผิดปกติบ้างไฟลุกท้วมตัว บ้างกลายเป็นสัตว์ประหลาด แต่บางคนได้เป็นความสามารถพิเศษมา
คนที่กลายพันธุ์จนควบคุมตัวเองไม่ได้ต้องถูกกำจัดคนที่ยังคุมสติได้จะถูกบังคับให้ลงทะเบียนและต้องฝังชิบเพื่อให้ทางการตรวจสอบได้และกำจัดทิ้งได้ตลอดเวลาไม่นานมานี้พวกเราถูกจับตัวไปขาบในตลาดมืดเพราะมีคนที่กลายพันธุ์แบบเราแค่หยิบมืออาจจะไม่ถึง5%จองคนทั้งโลกทำให้กลายเป็นที่ต้องการทั้งทางการแพทย์ วิทยาศาสตร์ และในตลาดมืด
คนจากตลาดมืดสามารถสร้างเครื่องมือตรวจจับชิบที่เราฝังได้ทำให้แยกคนปกติและคนกลายพันธุ์ออกจากกันได้ง่ายมันจับเราไปในตอนกลางคืนที่เราหลับแล้วเอาเลือดเราไปขาย พอลูกค้าไม่มีเงินซื้อมันก็เอาเรามาลงเวทีฆ่ากันเองเพื่อเก็บค่าเข้าชมและรับพนัน
เราหนีมาได้เพราะผมสามารถวร์าปได้ใช่ครับผมมีพลัง55555 เกรชเล่าต่อว่าเราต้องหนีไปให้ไกลเพราะตอนนี้ชิบเราถูกเอาออกและแทนที่ด้วยชิบของพวกตลาดมืดต้องหาทางเอาออกก่อนไม่ทันขาดคำมันตัดนิ้วก้อยตัวเองทิ้งและยื่นมีดมาให้ผมใช่ครับนิ้วก้อยถูกฝังชิบิดตามผมไม่มีทางเลือกมากนักเลยจำเป็นต้องทำตาม
เมื่อรู้เรื่องทุกอย่างแล้วตอนนี้เราเลยต้องพลางตัวและหนีไปให้ไกลที่สุดผมถามเกรชว่าแล้วมันทำอะไรได้มันบอกว่ามันกระโดดได้สูงมากๆและวิ่งเร็วเพราะขามันมีกล้ามเนื้อที่ผิดปกติ มันเล่าว่าพวกที่มาดูเราในนั้นมีแต่พวกคนรวยมีหน้ามีตาในสังคมคนพวกนี้ไม่เคยมองเราเป็นคนมันเห็นเราเป็นแค่เครื่องมือให้ความบรรเทิงเกรชพาผมออกมาจากตรอกและแกล้งเดินขอทานเพื่อตบตาพวกที่กำลังไล่ตามเรา
ไม่นานจากนั้นมีเสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมเสียงปืนเกรชเข้ามาล็อคตัวผมและพาโดดขึ้นตึกประมาณ3ชั้น เราอยู่บนดาดฟ้าแอบดูสถานการณ์ ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีตำรวจและพวกคนชุดสูทเกรชบอกว่าผู้หญิงคนนั้นก็มาจากที่เดียวกับเราแต่ไม่นานก็คงตายเพราะความสามารถแค่นั้นหนีไม่ทันแน่ ผมถามเกรขว่าแล้วมันใช้ยังไงไอ่ความสามารถนี้ผมอยากเข้าไปช่วยผู้หญิงคนนั้นก่อนที่เขาจะถูกยิงเกรชบอกว่าอย่าเลยเราไม่ได้ทำได้ตลอดบางคนแค่อาทิตย์ละครั้งแกเหนื่อยจะตายอย่างเกรชที่โดดขึ้นตึกได้ก็ใช่ว่าจะทำได้ตลอดมันผลานพลังงานในร่างกายไปมาก
ผมยังไม่เลิกตื้อและถามต่อว่าแค่บอกวิธีมาผมจะรีบไปแล้วรีบกลับมาเกรชบอกว่าผมเล่าว่าแค่มองเห็นสถานที่ตรงหน้าและคิดว่าตัวเองไปอยู่ตรงนั้นจากนั้นก็ทำเหมือนเราขยับอวัยวะในร่างกายทำเหมือนการวาร์ปเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายผมงงๆแต่ด้วยความรีบเพราะผู้หญิงคนนั้นน่าจะไม่รอดแน่ๆผมมองไปที่ถนนด้านหน้าที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังวิ่งไปและคิดว่าต้องไปอยู่ตรงนั้นให้ได้ใช่ครับผมวาร์ปผมคว้าไปที่แขนเธอพวกที่ไล่ตามมาเล็งปืนมาที่ผมและเธอผมมองไปที่หลังคนถือปืนและเห็นว่าด้านหลังเป็นบ้านคนมีโซฟาและของตกแต่งบ้านผมวาร์ปอีกรอบพร้อมกับผู้หญิงที่ผมมาช่วยเข้าไปในบ้านหลังนั้น
เธอเอาผ้าห่มที่วางอยู่บนโซฟามาคลุมตัวผมกับเธอเอาไว้และบอกให้ผมเงียบๆความสามารถของเธอคือการพลางตัวโดยใช้การหักเหแสงสร้างภาพสะเหมือน (เหมือนกิ้งก่าที่เปลี่ยนสีตัวเองให้เหมือนสีรอบตัวแต่เธอเปลี่ยนของที่จับหรือสัมผัสแทน) ไม่นานเสียงเริ่มเงียบลงและผมเห็นว่านิ้วก้อยผมเลือดไหลไม่หยุดเลยหาของในบ้านมาห้ามเลือดจากนั้นผมได้ถามเธอว่าหนีออกมาได้อย่างไรโดนจับมานานหรือยังแล้วกำลังจะหนีไปไหนผมยิงคำถามใส่รัวมากแต่เธอตอบมาแค่ว่าฉันต้องหามีดมาตัดมันออก ใช่ครับเตรียมบอกลานิ้วก้อยอีกคน
หลักจากที่ตัดและห้ามเลือดเรารีบออกจากบ้านหลังนั้นและไปซ่อนตัวเธอเล่าว่าเธอโดนวางยาในร้านอาหารแถวบ้านและรู้สึกตัวอีกทีก็มีเชือกมัดทั้งขาและแขนพร้อมกับเข็มเจาะเลือดทั้งสองข้างเธอจำไม่ได้ว่าเวลาผ่านไปแล้วกี่วันแต่ที่รู้สึกได้คือความเหนื่อยล้าและความหิวไม่นานหลังจากรู้สึกตัวก็มีเสียงเตื่อนของตึกดังขึ้นและผู้คนเริ่มแตกตื่น เดาว่าเป็นตอนที่ผมกับเกรชเริ่มหนี เธอบอกว่าหมอที่อยู่ในห้องปล่อยตัวเธอและบอกทางหนีให้หมอบอกว่าเขาเองก็ถูกจับมาทำงานโดยมีลูกสาวเป็นตัวประกันแต่นี้ก็ผ่านมาจะ10ปีแล้วเขายังไม่เคยเห็นหน้าลูกสาวตัวเองและคิดว่าคงไม่มีทางจะได้ออกไปเจอแล้วแน่ๆหมอให้ที่อยู่และรูปลูกสาวกับเธอและบอกให้เธอช่วยลูกสาวหมอด้วยจากนั้นภาพก็อย่างที่ผมกับเกรชเห็น
ผมบอกว่าผมจำเรื่องราวไม่ค่อยได้แต่ตอนนี้พอจะรู้แล้วว่าต้องทำอะไรเราทั้งคู่เดินเท้าเข้าไปใกล้ๆกับตัวตึกที่ถูกขังลักษณะเป็นอาคารขนาดใหญ่รูปร่างคล้างห้างดัง มีรถหรูเข้าออกตลอดเวลามีการตรวจตราอย่างเคร่งครัดระหว่างทางผมเจอเข้ากับเด็กสาวคนหนึ่งเธอดูโทรมและหิวโซเธอบอกกับผมว่าสุดสายตาคือที่ผมทำได้และบอกให้ผมไปช่วยทุกคนและจบเรื่องนี้ผมย่อตัวลงไปมองหน้าเธอชัดๆเด็กสาวเอานิ้วมาแตะที่ตัวผมทันใดนั้นเรื่องราวก่อนหน้าก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวผม
ผู้หญิงที่ผมช่วยไว้กระชากคอเสื้อให้ผมยืนขึ้นและถามว่าทำอะไรเดี๋ยวก็โดนจับได้หรอกผมถามเธอว่าควรหาอะไรให้น้องกินหน่อยไหมน้องดูจะหิวนะเธอทำหน้างงและถามว่าน้องอะไรน้องไหนผมมองไปที่ที่เด็กสาวอยู่เมื่อกี้และไม่เจอเธอแล้ว
ขอมาต่อEP2 นะครับ