ดูบอลทีมชาติช่วงหลัง เหมือนได้เล่นรถไฟเหาะ

ไล่ไทม์ไลน์ในช่วง 3 ปีที่ผ่านมาของการติดตามบอลทีมชาติ รู้สึกว่ามีทั้งขึ้นและลงสลับกันแบบถี่ๆมาก จนแทบจะเป็นไบโพล่า

ตุลา 66 = โดนจอร์เจียถล่ม 8-0 สโมสรไม่ส่งนักเตะเพราะต้องการพักตัวไว้เล่น ACL
พฤศจิ 66 = แพ้จีนคาบ้าน ปลดมาโน่ ดึงอิชิอิ เริ่มต้นความหวังใหม่
มกรา 67 = ฟอร์มเอเชี่ยนคัพไฉไล รอบแบ่งกลุ่มคลีนชีตสามนัด รอบ16แพ้อุซเบแบบสูสี
มีนา 67 = บุกไปยันเสมอเกาใต้ กระแสฟีเวอร์กลับมาอัดแน่นเต็มสูบ
มิถุนา 67 = ตกรอบคัดบอลโลก แพ้ H2H ให้จีน นํ้าตานองราชมัง
มกรา 68 = แพ้เวียดนามไปกลับ ชวดแชมป์อาเซียน ปะทุความขัดแย้งเล็กๆภายใน
มิถุนา 68 = แพ้เติร์กเมนิสถาน กระแสบางส่วนตั้งคําถามกับอิชิอิ
ตุลา 68 = สมาคมปลดอิชิอิทั้งที่เพิ่งถล่มจีนไทเป เกิดดราม่าไม่รู้จบในทีม
พฤศจิ 68 = ฮัดสันเดบิวต์ถล่มศรีลังกา เริ่มต้นความหวังใหม่(อีกแล้ว)
มีนา 69 = กําลังจะหมดหวังกับทีมชาติ นึกพลันจะซํ้ารอยตกรอบเพราะ H2H อีกครั้งชมภาพนํ้าตาท่วมราชมัง....จนกระทั่ง ได้เป็นพยานให้หนึ่งในเหตุการ์ณสุดยอดครั้งหนึ่งของหน้าประวัติศาสตร์บอลไทย แถมเป็นประตูชัยจากคนที่เคยติว่าไม่ควรเรียกมาติดมากสุดที่มาในนาทีค่อนบาป


เท่ากับว่าภารกิจแรกในยุคฮัดสันเป็นไปได้ลุล่วง แม้จะมาในรูปแบบที่ชวนหืดขึ้นคอ แต่ก็ได้ไปเล่นเอเชียนคัพอีกสมัย (ซึ่งจริงๆ อาจไม่ต้องมาอยู่ในจุดนี้ถ้าวันนั้นชนะสิงคโปร์ 4-1) จากนี้เป้าหมายต่อไปคือรอบ 8 ทีมสุดท้ายอชค. สมาชิกห้องศุภคิดว่าจะทําได้มั้ยครับ จากที่ก่อนหน้านี้ตกรอบ 16 มาสองครั้ง
แอบรู้สึกคล้ายๆญี่ปุ่นที่ตั้งเป้าเข้ารอบ 8 ทีมสุดท้ายบอลโลก