สวัสดีครับ
ผมชอบผู้หญิงคนนึงมา6ปีแล้วครับ
ชอบตั้งแต่ป.4 อยู่ห้องใกล้ๆกัน
ผมพยายามหาช่องทางติดต่อกับเขา จนไปขอเพื่อนห้องเดียวกันที่สนิทกับเขา จนได้เฟสมาครับ
ผมเลยแอดเขาไป เขาก็รับครับ ผมก็เลยลองทักไปคุยกับเขาเหมือนเป็นเพื่อนใหม่ครับ
จนถึงป.6 เขาก็เริ่มรู้แล้วว่าผมชอบเขา ผมก็รู้แล้วว่าเขาก็รู้แล้วว่าผมชอบเขา
จนได้เป็นคนคุยกันตอนเทอม2ครับ เขาก็เริ่มรู้สึกดีกับผมนิดหน่อย
ตอนเราเป็นคนคุย ผมก็ซื้อตุ๊กตากับช็อคโกแลตให้เขา พักเที่ยงบางวันเขาก็ซื้อของกินให้ผมบ้าง
ผมเรียนอยู่ชั้น5 เขาเรียนอยู่ชั้น4ข้างล่างผม ห้องน้ำชายจะอยู่ชั้น3
เวลาผมลงไปเข้าห้องน้ำ ผมก็จะเจอเขาพอดี เขานั่งอยู่เกือบหลังห้อง ทุกครั้งก็จะโบกมือให้กันตลอด
เพื่อนสายชั้นเดียวกันก็รู้กันเกือบหมด ว่าเราเป็นคนคุยกัน ก็คอยเชียร์ให้กำลังใจตลอด
จนใกล้จบป.6 ผมเลยทักไปหาเขา ผมตัดสินใจบอกความในใจทั้งหมดก็ขอเขาเป็นแฟนนั้นแหละครับ
เขาก็อ่านครับ แต่เขาไม่ตอบผม หลังจบป.6 เขาก็หายไป1ปีครึ่ง ตอนนั้นผมค้างคาใจมากครับ จนผมตัดสินใจทักไปเขาอีกครั้งครับ
ทักไปคุยกับเขาเหมือนปรับความเข้าใจกันครับ ผมไม่อยากให้มันค้างคาทั้งคู่ครับ เขาก็บอกผมแบบว่า
เหมือนวันนั้นเขาทำตัวไม่ถูก ตลอดที่ผ่านมาเขาคิดกับผมแค่เพื่อนจริงๆ จนถึงตอนนี้เขาก็คิดกับผมแค่เพื่อนจริงๆ
หลังจากที่ปรับความเข้าใจกันเสร็จแล้ว เราก็กลับมาคุยกันแบบเพื่อนอีกครั้งครับ
จนตอนนี้ม.ปลายแล้วครับ ผมก็ยังชอบอยู่ครับ พยามยามลืม พยายามปล่อยวาง ทำทุกอย่างแล้ว เสียงในใจมันไม่เบาลงเลยครับ
ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมจะปรับทุกอย่าง ทำทุกอย่างจนเก่ง กีฬาก็เก่ง เรียนก็ได้ คนรู้จักมากมาย เป็นท็อปในรุ่น
แต่ใครจะรู้ว่าที่ผมทำไปทุกอย่าง ก็เพื่อผู้หญิงคนนึงที่ผมแอบรักมาโดยตลอด
ถึงแม้อนาคต ที่ตรงนั้นอาจไม่ใช่ผม
ถึงแม้อนาคต เขาอาจเจอคนที่เขาใฝ่ฝันมาโดยตลอด
ถึงแม้อนาคต เขาอาจจะแต่งงานมีครอบครัว
ถึงแม้อนาคต ผมอาจจะเจอกับเด็กคนนึงที่มีนัยต์ตาเหมือนเขาก็ตาม
แต่ผมก็จะไม่ลืมอยู่กับความเป็นจริง ที่แม้มันจะเจ็บปวดหรือทรมานก็ตาม
ต่อให้มันจะจุกที่อกมากสักเท่าไหร่ แต่สักวันผมจะนึกถึงเขาโดยที่ไม่มีความทุกข์ใดๆ
ในเมื่อเราตัดสินใจเอาหัวใจของเราไปผูกไว้กับความรักที่เราเป็นคนคาดหวังคนเดียว
เราก็ต้องยอมรับให้ได้ว่า ถึงแม้ว่าความรักที่เราให้กับเขามันจะมากมายสักเท่าไหร่ มันก็เทียบไม่ได้กับความไม่แน่นอนของคนเรา
อย่าจมอยู่กับอดีตที่เราโหยหา จนลืมไปว่าเรากำลังเสียเวลาและเสียโอกาศ ที่จะได้เจอผู้หญิงที่เขาพร้อมจะมีเราจริงๆ และรักเราในแบบที่เรารักเขาจริงๆ
นี้แหละความรักที่แท้จริง "คุณอาจจะหลับตาเพื่อให้มองไม่เห็นสิ่งที่ไม่อยากเห็นได้ แต่คุณไม่อาจปิดหัวใจไม่ให้รู้สึกในสิ่งที่ไม่อยากรู้สึกได้หรอก"
ความรักวัยเรียน
ผมชอบผู้หญิงคนนึงมา6ปีแล้วครับ
ชอบตั้งแต่ป.4 อยู่ห้องใกล้ๆกัน
ผมพยายามหาช่องทางติดต่อกับเขา จนไปขอเพื่อนห้องเดียวกันที่สนิทกับเขา จนได้เฟสมาครับ
ผมเลยแอดเขาไป เขาก็รับครับ ผมก็เลยลองทักไปคุยกับเขาเหมือนเป็นเพื่อนใหม่ครับ
จนถึงป.6 เขาก็เริ่มรู้แล้วว่าผมชอบเขา ผมก็รู้แล้วว่าเขาก็รู้แล้วว่าผมชอบเขา
จนได้เป็นคนคุยกันตอนเทอม2ครับ เขาก็เริ่มรู้สึกดีกับผมนิดหน่อย
ตอนเราเป็นคนคุย ผมก็ซื้อตุ๊กตากับช็อคโกแลตให้เขา พักเที่ยงบางวันเขาก็ซื้อของกินให้ผมบ้าง
ผมเรียนอยู่ชั้น5 เขาเรียนอยู่ชั้น4ข้างล่างผม ห้องน้ำชายจะอยู่ชั้น3
เวลาผมลงไปเข้าห้องน้ำ ผมก็จะเจอเขาพอดี เขานั่งอยู่เกือบหลังห้อง ทุกครั้งก็จะโบกมือให้กันตลอด
เพื่อนสายชั้นเดียวกันก็รู้กันเกือบหมด ว่าเราเป็นคนคุยกัน ก็คอยเชียร์ให้กำลังใจตลอด
จนใกล้จบป.6 ผมเลยทักไปหาเขา ผมตัดสินใจบอกความในใจทั้งหมดก็ขอเขาเป็นแฟนนั้นแหละครับ
เขาก็อ่านครับ แต่เขาไม่ตอบผม หลังจบป.6 เขาก็หายไป1ปีครึ่ง ตอนนั้นผมค้างคาใจมากครับ จนผมตัดสินใจทักไปเขาอีกครั้งครับ
ทักไปคุยกับเขาเหมือนปรับความเข้าใจกันครับ ผมไม่อยากให้มันค้างคาทั้งคู่ครับ เขาก็บอกผมแบบว่า
เหมือนวันนั้นเขาทำตัวไม่ถูก ตลอดที่ผ่านมาเขาคิดกับผมแค่เพื่อนจริงๆ จนถึงตอนนี้เขาก็คิดกับผมแค่เพื่อนจริงๆ
หลังจากที่ปรับความเข้าใจกันเสร็จแล้ว เราก็กลับมาคุยกันแบบเพื่อนอีกครั้งครับ
จนตอนนี้ม.ปลายแล้วครับ ผมก็ยังชอบอยู่ครับ พยามยามลืม พยายามปล่อยวาง ทำทุกอย่างแล้ว เสียงในใจมันไม่เบาลงเลยครับ
ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมจะปรับทุกอย่าง ทำทุกอย่างจนเก่ง กีฬาก็เก่ง เรียนก็ได้ คนรู้จักมากมาย เป็นท็อปในรุ่น
แต่ใครจะรู้ว่าที่ผมทำไปทุกอย่าง ก็เพื่อผู้หญิงคนนึงที่ผมแอบรักมาโดยตลอด
ถึงแม้อนาคต ที่ตรงนั้นอาจไม่ใช่ผม
ถึงแม้อนาคต เขาอาจเจอคนที่เขาใฝ่ฝันมาโดยตลอด
ถึงแม้อนาคต เขาอาจจะแต่งงานมีครอบครัว
ถึงแม้อนาคต ผมอาจจะเจอกับเด็กคนนึงที่มีนัยต์ตาเหมือนเขาก็ตาม
แต่ผมก็จะไม่ลืมอยู่กับความเป็นจริง ที่แม้มันจะเจ็บปวดหรือทรมานก็ตาม
ต่อให้มันจะจุกที่อกมากสักเท่าไหร่ แต่สักวันผมจะนึกถึงเขาโดยที่ไม่มีความทุกข์ใดๆ
ในเมื่อเราตัดสินใจเอาหัวใจของเราไปผูกไว้กับความรักที่เราเป็นคนคาดหวังคนเดียว
เราก็ต้องยอมรับให้ได้ว่า ถึงแม้ว่าความรักที่เราให้กับเขามันจะมากมายสักเท่าไหร่ มันก็เทียบไม่ได้กับความไม่แน่นอนของคนเรา
อย่าจมอยู่กับอดีตที่เราโหยหา จนลืมไปว่าเรากำลังเสียเวลาและเสียโอกาศ ที่จะได้เจอผู้หญิงที่เขาพร้อมจะมีเราจริงๆ และรักเราในแบบที่เรารักเขาจริงๆ
นี้แหละความรักที่แท้จริง "คุณอาจจะหลับตาเพื่อให้มองไม่เห็นสิ่งที่ไม่อยากเห็นได้ แต่คุณไม่อาจปิดหัวใจไม่ให้รู้สึกในสิ่งที่ไม่อยากรู้สึกได้หรอก"