โค้ก : สวัสดีครับ ไซโคพาธสาว
🤵♀️ : สวัสดีค่ะ
โค้ก : เจ้าหน้าที่ จับยัยนี่ตรึงบนไม้กางเขน
🤵♀️ : อย่าคาดหวังว่าฉันจะกลัวเลยค่ะ
โค้ก : นึกแล้วว่าต้องพูดแบบนี้
🤵♀️ : ฉันไม่เสียดายชีวิตหรอกนะคะ จะฆ่าก็เชิญเลยค่ะ ไหนๆคุณก็ได้เปรียบแล้วนี่
โค้ก : ใช่แล้ว ผมได้เปรียบ รู้ไว้ก็ดีแล้ว ยัยขี้โรค ยี้!
🤵♀️ : ฉันไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น ต่อให้เป็นเทพเจ้ามายืนรุมเป็นหมื่นแสนล้าน ชีพจรฉันก็เท่าเดิมไม่เปลี่ยนแปลงค่ะ
โค้ก : ก็เพราะอย่างงี้แหละ ผมถึงหมั่นไส้ไซโคพาธ บังอาจมาทำตัวเป็นผู้ตื่นรู้ แต่ยังไงขี้โรคก็ขี้โรควันยันค่ำ ดูผมนี่! คนจิตปรกติที่ยอมรับในสัญชาตญาณดิบอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ต้องมาขี้แอ๊คทำทรงเลือดเย็นให้ดูเท่ ไม่เคยล่อแสงให้ใครมาวิเคราะห์ให้ตัวผมต้องแปดเปื้อน
🤵♀️ : คุณต้องการอะไรกันแน่คะ
โค้ก : ผมเป็นคนขี้หงุดหงิดง่าย เห็นใครก็ขัดใจเป็นว่าเล่น โดยเฉพาะไซโคพาธอย่างคุณ
🤵♀️ : คุณคงจะมีปมมากเลยสินะ แต่ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของฉันค่ะ
โค้ก : ไม่มีปมโว้ย! ผมภูมิใจที่จะเป็นฝ่ายหาเรื่องเลยด้วยซ้ำ แรงมาแรงกลับไม่โกงใช้ได้กับพวกควาย คนอย่างผมชอบโกงเป็นอาจิณ และจะโกงให้คุณตายช้าๆด้วย!
🤵♀️ : ก็มาเลยสิคะ อย่ามัวแต่พล่ามให้น่ารำคาญเลยค่ะ
โค้ก : คุณน่ารำคาญยิ่งกว่าอีก! เจ้าหน้าที่ ข่มขืนมันจนกว่าจะท้อง อย่าให้มันตายจนกว่าผมจะสั่ง
🤵♀️ : คุณหัวร้อนหุนหันพลันแล่นขนาดนี้ แน่ใจนะคะว่าคุณจะไม่รู้สึกผิดทีหลัง
โค้ก : ผมบอกแล้วไงว่าผมน่ะ คนจิตปรกติที่ยอมรับในสัญชาตญาณดิบอย่างเป็นธรรมชาติ ความผิดความถูกต้อง ความเลวความดี ศีลธรรมคุณธรรม มนุษยธรรมมารยาท เรื่องเหลวไหลทั้งนั้น ฟ้ามันเคยเลือกผ่าคนที่ไหนกันเล่า
🤵♀️ : คุณหลุดพ้นได้ขนาดนี้ คุณยังคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์อยู่ไหมคะ
โค้ก : แล้วผมเหมือนสัตว์ประเภทอื่นเรอะ
🤵♀️ : อื้ม น่าสนใจดีค่ะ
โค้ก : สิ่งมีชีวิตทุกประเภทก็ต้องใช้ชีวิตเพื่อผลประโยชน์กันทั้งนั้น ผมก็แค่หลุดพ้นกรอบสตอเบอแหล โดยที่ไม่ต้องพึ่งโรคอันน่าสมเพชอย่างคุณเลยด้วย
🤵♀️ : แต่ไม่เซอร์ไพรส์หรอกนะคะ เพราะยังไงฉันก็ยังมองคุณเป็นเบียวโง่ๆอยู่ดีค่ะ
โค้ก : คุณไม่รู้สึกทรมานตอนโดนข่มขืนบ้างเลยหรือไง
🤵♀️ : ไม่เลยแม้แต่นิดเดียวค่ะ
โค้ก : เจ้าหน้าที่ ถ้ามันคลอดลูกเมื่อไร นำเด็กทารกเข้าเครื่องปั่นเป็นเนื้อบด แล้วจับกรอกปากมันซะ
🤵♀️ : เรื่องขี้ประติ๋ว
โค้ก : คุณคงลืมไปว่านี่คือจักรวาลนิยายของผม ดังนั้นผมจะเปิดโหมดให้คุณทรมานให้จงได้ อย่างไม่มีข้อแม้
🤵♀️ : พลังเหนือธรรมชาติงั้นเหรอคะ
โค้ก : ใช่แล้ว
🤵♀️ : ก็มาเลยสิคะ ต่อให้ฉันต้องทรมาน แต่อย่าหวังจะให้ฉันต้องกรีดร้อง
โค้ก : โค้กศาสตร์ไม่ใช่วิทยาศาสตร์ อย่ามั่นใจนักเลยคุณ เจ้าหน้าที่ จัดการมันด้วยพลังเด็กสาวผมบ๊อบ
🤵♀️ : (ควบคุมการกรีดร้องไม่ได้ ควบคุมทวารทุกส่วนไม่ได้ ธาตุไฟระเบิดกระจุยกระจาย)
โค้ก : เจ้าหน้าที่ ให้มันเป็นอมตะ และให้มันทรมานไปตลอดกาล โดยระดับความทรมานยกกำลัง 10 ไปเรื่อยๆในทุกๆ 10 วินาที
🤵♀️ : (สภาพน่าสมเพชที่สุดของที่สุด)
โค้ก : พึงพอใจแก่โค้กยิ่งนัก คืนนี้หลับสบายแล้วโว้ย!
🤵♀️ : (ไซโคพาธสาวได้เสียท่าให้กับผู้มีอำนาจอันดับ 1 จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร อย่างเป็นธรรมชาติอันเรียบง่ายไม่ซับซ้อน)
แต่งนิยาย โค้กผู้พิพากษา ตอนที่ 3
🤵♀️ : สวัสดีค่ะ
โค้ก : เจ้าหน้าที่ จับยัยนี่ตรึงบนไม้กางเขน
🤵♀️ : อย่าคาดหวังว่าฉันจะกลัวเลยค่ะ
โค้ก : นึกแล้วว่าต้องพูดแบบนี้
🤵♀️ : ฉันไม่เสียดายชีวิตหรอกนะคะ จะฆ่าก็เชิญเลยค่ะ ไหนๆคุณก็ได้เปรียบแล้วนี่
โค้ก : ใช่แล้ว ผมได้เปรียบ รู้ไว้ก็ดีแล้ว ยัยขี้โรค ยี้!
🤵♀️ : ฉันไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น ต่อให้เป็นเทพเจ้ามายืนรุมเป็นหมื่นแสนล้าน ชีพจรฉันก็เท่าเดิมไม่เปลี่ยนแปลงค่ะ
โค้ก : ก็เพราะอย่างงี้แหละ ผมถึงหมั่นไส้ไซโคพาธ บังอาจมาทำตัวเป็นผู้ตื่นรู้ แต่ยังไงขี้โรคก็ขี้โรควันยันค่ำ ดูผมนี่! คนจิตปรกติที่ยอมรับในสัญชาตญาณดิบอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ต้องมาขี้แอ๊คทำทรงเลือดเย็นให้ดูเท่ ไม่เคยล่อแสงให้ใครมาวิเคราะห์ให้ตัวผมต้องแปดเปื้อน
🤵♀️ : คุณต้องการอะไรกันแน่คะ
โค้ก : ผมเป็นคนขี้หงุดหงิดง่าย เห็นใครก็ขัดใจเป็นว่าเล่น โดยเฉพาะไซโคพาธอย่างคุณ
🤵♀️ : คุณคงจะมีปมมากเลยสินะ แต่ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของฉันค่ะ
โค้ก : ไม่มีปมโว้ย! ผมภูมิใจที่จะเป็นฝ่ายหาเรื่องเลยด้วยซ้ำ แรงมาแรงกลับไม่โกงใช้ได้กับพวกควาย คนอย่างผมชอบโกงเป็นอาจิณ และจะโกงให้คุณตายช้าๆด้วย!
🤵♀️ : ก็มาเลยสิคะ อย่ามัวแต่พล่ามให้น่ารำคาญเลยค่ะ
โค้ก : คุณน่ารำคาญยิ่งกว่าอีก! เจ้าหน้าที่ ข่มขืนมันจนกว่าจะท้อง อย่าให้มันตายจนกว่าผมจะสั่ง
🤵♀️ : คุณหัวร้อนหุนหันพลันแล่นขนาดนี้ แน่ใจนะคะว่าคุณจะไม่รู้สึกผิดทีหลัง
โค้ก : ผมบอกแล้วไงว่าผมน่ะ คนจิตปรกติที่ยอมรับในสัญชาตญาณดิบอย่างเป็นธรรมชาติ ความผิดความถูกต้อง ความเลวความดี ศีลธรรมคุณธรรม มนุษยธรรมมารยาท เรื่องเหลวไหลทั้งนั้น ฟ้ามันเคยเลือกผ่าคนที่ไหนกันเล่า
🤵♀️ : คุณหลุดพ้นได้ขนาดนี้ คุณยังคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์อยู่ไหมคะ
โค้ก : แล้วผมเหมือนสัตว์ประเภทอื่นเรอะ
🤵♀️ : อื้ม น่าสนใจดีค่ะ
โค้ก : สิ่งมีชีวิตทุกประเภทก็ต้องใช้ชีวิตเพื่อผลประโยชน์กันทั้งนั้น ผมก็แค่หลุดพ้นกรอบสตอเบอแหล โดยที่ไม่ต้องพึ่งโรคอันน่าสมเพชอย่างคุณเลยด้วย
🤵♀️ : แต่ไม่เซอร์ไพรส์หรอกนะคะ เพราะยังไงฉันก็ยังมองคุณเป็นเบียวโง่ๆอยู่ดีค่ะ
โค้ก : คุณไม่รู้สึกทรมานตอนโดนข่มขืนบ้างเลยหรือไง
🤵♀️ : ไม่เลยแม้แต่นิดเดียวค่ะ
โค้ก : เจ้าหน้าที่ ถ้ามันคลอดลูกเมื่อไร นำเด็กทารกเข้าเครื่องปั่นเป็นเนื้อบด แล้วจับกรอกปากมันซะ
🤵♀️ : เรื่องขี้ประติ๋ว
โค้ก : คุณคงลืมไปว่านี่คือจักรวาลนิยายของผม ดังนั้นผมจะเปิดโหมดให้คุณทรมานให้จงได้ อย่างไม่มีข้อแม้
🤵♀️ : พลังเหนือธรรมชาติงั้นเหรอคะ
โค้ก : ใช่แล้ว
🤵♀️ : ก็มาเลยสิคะ ต่อให้ฉันต้องทรมาน แต่อย่าหวังจะให้ฉันต้องกรีดร้อง
โค้ก : โค้กศาสตร์ไม่ใช่วิทยาศาสตร์ อย่ามั่นใจนักเลยคุณ เจ้าหน้าที่ จัดการมันด้วยพลังเด็กสาวผมบ๊อบ
🤵♀️ : (ควบคุมการกรีดร้องไม่ได้ ควบคุมทวารทุกส่วนไม่ได้ ธาตุไฟระเบิดกระจุยกระจาย)
โค้ก : เจ้าหน้าที่ ให้มันเป็นอมตะ และให้มันทรมานไปตลอดกาล โดยระดับความทรมานยกกำลัง 10 ไปเรื่อยๆในทุกๆ 10 วินาที
🤵♀️ : (สภาพน่าสมเพชที่สุดของที่สุด)
โค้ก : พึงพอใจแก่โค้กยิ่งนัก คืนนี้หลับสบายแล้วโว้ย!
🤵♀️ : (ไซโคพาธสาวได้เสียท่าให้กับผู้มีอำนาจอันดับ 1 จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร อย่างเป็นธรรมชาติอันเรียบง่ายไม่ซับซ้อน)