สวัสดีครับ ปกติไม่ค่อยได้ตั้งกระทู้แนวนี้เท่าไหร่ แต่ช่วงนี้มีเรื่องที่อยากพิมพ์เก็บไว้จริงๆจังๆสักครั้ง
เผื่อวันนึงกลับมาอ่านจะได้เตือนตัวเองว่าผ่านอะไรมาแล้วบ้าง
เมื่อก่อนผมเป็นคนใช้เงินตามอารมณ์มาก อยากได้อะไรก็ซื้อโดยไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลัง
คิดแค่ว่าถ้าเงินหมดก็หาใหม่ได้ ไม่เคยวางแผน ไม่เคยสนใจคำว่าเก็บเงินแบบจริงจังเลย
เงินเดือนออกทีไรช่วงแรกคือใช้แบบเต็มที่ กิน เที่ยว ซื้อของที่อยากได้โดยไม่เคยรู้สึกผิดอะไร
จนพอเข้าสู่ช่วงปลายเดือนก็จะเริ่มเครียดเหมือนเดิม ต้องมานั่งคำนวณว่าจะพอใช้ถึงสิ้นเดือนไหม แล้วก็วนลูปแบบนี้อยู่หลายครั้งมาก
เคยพยายามจะเริ่มเก็บเงินเหมือนกัน แต่ก็ทำได้ไม่นาน พอมีของที่อยากได้หรือมีเรื่องให้ใช้เงินนิดเดียวก็กลับไปเหมือนเดิม
จนวันนึงมีเหตุการณ์ที่ต้องใช้เงินจริงๆแบบเลี่ยงไม่ได้ ตอนนั้นแหละที่รู้สึกชัดเลยว่าเราไม่เคยเตรียมอะไรไว้ให้ตัวเองเลย
มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินไม่พอ แต่มันคือความรู้สึกว่าเราพลาดโอกาสที่จะดูแลตัวเองในอนาคตไปเอง
หลังจากวันนั้นผมเริ่มเปลี่ยนวิธีคิดแบบจริงจังขึ้น ไม่ได้กลายเป็นคนเก่งเรื่องการเงินทันที
แต่เริ่มจากการหยุดใช้เงินแบบไม่คิด เริ่มจดรายจ่าย เริ่มสังเกตว่าเงินมันหายไปกับอะไรบ้าง
หลายอย่างที่เคยคิดว่าจำเป็น พอมานั่งดูดีๆมันก็เป็นแค่ความอยากชั่วคราวเท่านั้นเอง
ตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้มีเงินเก็บเยอะอะไร ไม่ได้ถึงขั้นวางแผนการเงินเก่ง
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปชัดๆคือความรู้สึก มันเหมือนเราคุมชีวิตตัวเองได้มากขึ้นนิดนึง ไม่ต้องมานั่งลุ้นทุกปลายเดือนเหมือนเมื่อก่อน
แล้วก็เริ่มเข้าใจว่าการมีเงินสำรองมันไม่ได้ทำให้เรารวยขึ้นทันที แต่มันทำให้เราอุ่นใจขึ้นแบบที่อธิบายยาก
สำหรับบางคนเรื่องพวกนี้อาจเป็นเรื่องพื้นฐานมากๆ
แต่สำหรับผมมันคือบทเรียนที่ต้องใช้เวลาลองผิดลองถูกอยู่พอสมควรกว่าจะเข้าใจจริงๆครับ
ผู้ชายคนนึงที่มองเรื่อง เงิน เปลี่ยนไป หลังจากใช้ชีวิตพลาดมาหลายรอบ
เผื่อวันนึงกลับมาอ่านจะได้เตือนตัวเองว่าผ่านอะไรมาแล้วบ้าง
เมื่อก่อนผมเป็นคนใช้เงินตามอารมณ์มาก อยากได้อะไรก็ซื้อโดยไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลัง
คิดแค่ว่าถ้าเงินหมดก็หาใหม่ได้ ไม่เคยวางแผน ไม่เคยสนใจคำว่าเก็บเงินแบบจริงจังเลย
เงินเดือนออกทีไรช่วงแรกคือใช้แบบเต็มที่ กิน เที่ยว ซื้อของที่อยากได้โดยไม่เคยรู้สึกผิดอะไร
จนพอเข้าสู่ช่วงปลายเดือนก็จะเริ่มเครียดเหมือนเดิม ต้องมานั่งคำนวณว่าจะพอใช้ถึงสิ้นเดือนไหม แล้วก็วนลูปแบบนี้อยู่หลายครั้งมาก
เคยพยายามจะเริ่มเก็บเงินเหมือนกัน แต่ก็ทำได้ไม่นาน พอมีของที่อยากได้หรือมีเรื่องให้ใช้เงินนิดเดียวก็กลับไปเหมือนเดิม
จนวันนึงมีเหตุการณ์ที่ต้องใช้เงินจริงๆแบบเลี่ยงไม่ได้ ตอนนั้นแหละที่รู้สึกชัดเลยว่าเราไม่เคยเตรียมอะไรไว้ให้ตัวเองเลย
มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินไม่พอ แต่มันคือความรู้สึกว่าเราพลาดโอกาสที่จะดูแลตัวเองในอนาคตไปเอง
หลังจากวันนั้นผมเริ่มเปลี่ยนวิธีคิดแบบจริงจังขึ้น ไม่ได้กลายเป็นคนเก่งเรื่องการเงินทันที
แต่เริ่มจากการหยุดใช้เงินแบบไม่คิด เริ่มจดรายจ่าย เริ่มสังเกตว่าเงินมันหายไปกับอะไรบ้าง
หลายอย่างที่เคยคิดว่าจำเป็น พอมานั่งดูดีๆมันก็เป็นแค่ความอยากชั่วคราวเท่านั้นเอง
ตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้มีเงินเก็บเยอะอะไร ไม่ได้ถึงขั้นวางแผนการเงินเก่ง
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปชัดๆคือความรู้สึก มันเหมือนเราคุมชีวิตตัวเองได้มากขึ้นนิดนึง ไม่ต้องมานั่งลุ้นทุกปลายเดือนเหมือนเมื่อก่อน
แล้วก็เริ่มเข้าใจว่าการมีเงินสำรองมันไม่ได้ทำให้เรารวยขึ้นทันที แต่มันทำให้เราอุ่นใจขึ้นแบบที่อธิบายยาก
สำหรับบางคนเรื่องพวกนี้อาจเป็นเรื่องพื้นฐานมากๆ
แต่สำหรับผมมันคือบทเรียนที่ต้องใช้เวลาลองผิดลองถูกอยู่พอสมควรกว่าจะเข้าใจจริงๆครับ