สวัสดีค่ะ หนูอยากได้สิ่งที่มาเตือนสติให้เราหลุดจากเรื่องที่ทำให้หนูเสียสุขภาพจิตค่ะ มันเป็นเเรื่องเพื่อนค่ะหนูมีเพื่อนกลุ่มหนึ่งที่รู้กจักกันตั้งแต่ม.ต้นค่ะ ค่อนข้างสนิทแต่พอขึ้นม.4อะไรอะไรก็เปลี่ยนค่ะ หนูรู้สึกแตกแยกนิดหน่อยเหมือนตัวเองเป็นแกะดำ  อย่างเช่นกีฬาสี หนูเป็นพวกชอบทำนู้นนี้ค่ะเลยได้คัดหลีด แต่กลุ่มเพื่อนเป็นประเภทอีกแบบเขาจะชอบทำอะไรเหมือนกัน ช่วงนั้นหนูมีซ้อมค่ะเลยไม่ได้อยู่ด้วยกันเลย ตั้งแต่จบกีฬาสีวันนั้นระยะห่างหนูกลับกลุ่มเพื่อนห่างกันขึ้นเรื่อยๆค่ะ จนเหมือนโดนทิ้งเลยค่ะ พวกเขาก็มีเพื่อนใหม่เข้ามาเรื่อยๆหนูก็โดดเดียวมาเรื่อยๆ มันทำให้รู้สึกอึดอัดหนูเลยเหมือนไปอยู่ที่ที่รู้สึกว่าตัวเองสบายใจ หนูได้กินข้าวคนเดียว ไปไหนมาไหนทำอะไรคนเดียวมันทำให้รู้สึกสบายใจนะคะ แต่ก็แวะไปเล่นกับเพื่อนบ้างแต่พอไปก็เหมือนเดิมเลยค่ะมันอึดอัดเวลาเขาคุยอะไรหนูไม่รุ้เรื่องด้วยเลยสักอย่าง หนูใช้ชีวิตแบบเหมือนมีเพื่อนบ้างไม่มีเพื่อนบ้างจนจบม6จนปัจฉิม มันทำให้หนูรู้เลยค่ะว่าหนูไม่ได้มีความสำคัญขนาดนั้นแล้ว เขาพากันไปเทียวไปกินหมูกระทะไม่มีใครชวนเลยค่ะ55555  พอรู้งั้นนอยค่ะ555แต่ทำไรไม่ได้มีแต่ทำใจหนูพยายามไม่นอยไม่คิดเยอะ พยายามบอกตัวเองอย่าไปแคร์มากนัก เขาไม่ชวนเราก็ไม่ต้องไปจะไปแคร์ทำไม แต่หนูรู้สึกแย่มากเลยค่ะ ทำไมได้เลย พี่ๆช่วยพิมอะไรสักอย่างมาตบหน้าให้หนูได้สติได้มั้ยคะแบบเอาให้คิดได้ ขอแบบแรงๆเลยค่ะหนูเสียสุขภาพจิตเรื่องนี้จนเหมือนตัวเองปัญญาอ่อน55555  ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ🙏🏻