โทรศัพท์ที่เราใช้มีลอยถลอก หรือลอยบุบ หรือเลนส์กล้องเป็นลอย หรือจอแตก ถ้าเป็นผม ผมก็คงจิตตกบ้างแน่ๆ แต่ก็อยากลองใช้แบบ เรียลๆ อยู่เหมือนกัน แต่ความรู้สึกมันติดอะไรก็ไม่รู้ ใจไม่กล้าพอ เพื่อนๆ คิดว่ายังไง เราให้ความสำคัญกับสิ่งของที่เรียกว่า สมาร์ทโฟน เกินไปกันไหม หรือมันเหมาะสมแล้ว

เคยมีคนพูดว่า ถ้าจะฝึกจิตให้ปล่อยวาง ให้เริ่มต้นง่ายๆ คือการไม่ติดฟิล์ม ไม่ใส่เคสโทรศัพท์มือถือ เป็นวิธีง่ายๆ ที่หลายคนทำได้ยาก ผมก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน อาจเป็นเพราะเรื่องเงิน ถ้ามานั่งคิดๆ ดู การที่เรามีโทรศัพท์ใช้ในตอนนี้ ก็เพราะเรามีงานทำอยู่ในตอนนี้เท่านั้น แต่ถ้าอนาคต เราโดนไล่ออก หรือเกิดเหตุอะไรสักอย่างที่ทำให้เราไม่มีงานทำ เราจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อหรือซ่อมบำรุงโทรศัพท์ที่เราใช้อยู่ในปัจจุบัน เราเลยต้องหาอะไรมาป้องกันไม่ให้โทรศัพท์มันพังก่อนที่เราจะพร้อมซื้อเครื่องใหม่ แบบนี้ จะถือเป็นเรื่องที่ดีไหมนะ ต้องคอยหาเคสหรือฟิล์มมาติดอยู่เสมอ ถึงแม้โทรศัพท์จะโฆษณาว่าทนทานแค่ไหนก็ตาม จนรู้สึกว่า มันตึงเกินไปไหมนะ กังวลเกินไปไหมนะ ใช้ไปเรื่อยๆ เดียวก็หมดอายุไขของมันแล้ว ใช้ให้สะดวกกับตัวเองก็พอ แบบนั้นจะดีไหมนะ

แล้วทุกคนคิดว่าไง ถ้าโทรศัพท์ของตัวเองที่มีอายุการใช้งานประมาณ 5 ปี เกิดลอยถลอกขึ้นมา จะรู้สึกจิตตกไหม หรือ เฉยๆ กับมัน