ต่อ

เมื่อต้นปีเราเข้าโรงพยาบาลอยู่ประมาณ 2-3 วันก็ออกแต่อาการแค่ดีขึ้นแค่ไม่ได้หายขาดเราเลยตัดสินใจไม่กลับไปนอนบ้านป้ากลับมานอนที่บ้านตัวเองได้3-4วัน หลานเราก็ป่วยต่อแล้วทุกคนที่บ้านต้องไปทำงานเราตัดสินใจอยู่ต่อจนกล่าวหลานจะดีขึ้นไปโรงเรียนได้ปกติแล้วถึงจะกลับ ตอนนั้นอาการเราก็ดีขึ้นมากกว่าเดิมแล้วเช้าวันที่เรารู้สึกว่าตัวพอขับรถไหวเลนพาหลานไปดูป้าแกหน่อย ตอนไปเจอแกก็กำลังทำกับข้าวอยู่เราเลยเข้าไปช่วยแกทำ เราเป็นคนไม่ค่อยพูดประมาณว่าถามคำตอบคำแล้วแกพูดขึ้นมาว่า ที่จริงนะ เราไม่สิทธิ์ไปดูแลหลานเรานะเพราะป้าจ่ายเงินเราแล้ว ป้าแกพูดประมาณนี้เราเลยเงียบไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ก่อนที่แกจะให้เงินเราเลยเคยบอกแกไปแล้วว่า เดือนนี้หนูไม่เอาเงินที่เหลือนะ แต่ป้าก็ยังฝากพี่เราเอามาให้เราเลยรับไว้ เพราะถ้าเราเอาไปคือป้าแกก็ตะไม่เอาคืนอยู่ (เคยป่วยแล้วกลับนอนบ้านเป็นอาทิตย์แล้วไม่เอาเงินเดือนที่เหลือแค่แกก็ยังให้ไม่รับคืน) หลังจากนั้นเราก็ยังป่วยอยู่บ่อยๆ จนมาถึงเดือนนี้เราก็ป่วนเหมือนเดิม เรื่อง มันเริ่มจากที่พ่อเราไม่สบายต้องไปหาหมอเราเลยต้องไปด้วย แม่เราก็ไปแค่แม่เราแกเป็นคนลาวเวลาจะเซ็นชื่อหรือเขียน แกเขียนไม่เป็นเราเลยต้องไปด้วยเผื่อได้นอนโรงบาล แต่วันนั้นเรามีอาการวิงเวียนศีรษะ แล้วปวดหัวมากทั้งอาเจียนเราเลยบอกแม่ว่าขอกลับบ้านก่อน แม่เราเลยให้พี่เราที่อยู่ที่ทำงานมารับเรากลับตอนนั้นเป็นเวลาพักเที่ยงพอดี (เราก็พึ่งมาคิดได้ว่าเราก็อยู่โรงบาลทำไมถึงไม่ไปหาหมอ เราลืมเลยตอนนั้นมันคิดอะไรไม่ออก) พอเรากลับมาถึงบ้านเราเราก็นอนยาวจนถึงเวลาหลานกลับมาจากโรงเรียนเราเป็นหนักมากวันนั้นแม่เราเลยให้นอนที่อยู่ที่บ้านจะได้มีคนดูแลเรา แล้วเช้าวันต่ออาการยังมีเวียนหัวอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้มากเลยคิดว่าไม่เป็นไร แต่พอกลับถึงบ้านป้าอาการมันเริ่มกลับเมื่อวันแรกเราเลยกินยาแล้วนอน แล้วป้าแกก็เดินเข้ามาพูดกับเรา นอนอยู่ที่นี่แหละไม่ต้องไปไหน เขาจะเป็นอะไรก็ไม่ต้องไปสนใจเขาให้เขาจัดการกันเอาเอง (คล้ายว่าไม่ต้องให้เราไปสนใจคนที่บ้านว่าเขาจะเป็นยังไง)เราตีความออกมาเป็นแบบนั้นเราไม่รู้ว่าทุกคนตีความประโยคนี้ของแกเป็นไหน เราเลยเอาประโยคไปถามเพื่อนเราว่า ถ้าพูดแบบนี้กับเพื่อนจะเป็นยังไง
แล้วเหตุการณ์ล่าสุดเมื่อวานแม่เรามาหาเราแล้วป้าแกไปนิ่งเล่นกัยคนแถวบ้านแม่เราเจอป้าก่อน แม่เลยถามหาเราว่าเราอยู่ไหน ป้าแกบอกว่า มีธุระอะไรถึงถามหา แม่เลยบอกว่าจะให้เราเอาของไปให้พ่อ ป้าแกเลยพูดว่า เพราะแบบนั้นเราถึงป่วยใช้แต่เราประมาณนี้ แม่เราก็ไม่พูดอะไรต่อมั่ง ก่อนหน้านี้นแม่เราโทรมาบอกเราว่าจะซื้อของแล้วให้เราเอาไปให้พ่อหน่อยอยู่ที่บ้าน แกจะไปทำงานแล้ว เราก็โอเคได้เดี๋ยวเอาไปให้ เรื่องนี้แม่เราไม่ได้บอกเรา แม่เอาไปเล่าให้พี่เราฟังแล้วพี่ก็เอามาบอกเราต่อ ถ้าพี่ไม่บอกเราก็คงไม่รู้เรื่องนี้เลย แม่เรายังบอกพี่เราว่าด้วย แม่มาหาลูกมันปกติอยู่แล้วจะต้องธุระอะไรก่อนด้วยเหรอ แกแค่ให้เรามาอยู่มาคอยดูแลเฉยๆ ไม่ได้จะให้เราย้ายออกจากบ้านซะหน่อย

ปล.อาการที่เราเป็นล่าสุดคือเป็นประจำเดือน เสียเลือดหมอบอกว่าปกติของคนมีประจำเดือน
ปล.พ่อเราเป็นน้องของป้า แล้วก็ไม่ถูกกันด้วย

เรื่องของป้าแกยังมีอีกเยอะ แต่เราไม่อยากเล่าไปมากกว่านี้ เรื่องนิสัยแกให้ทุกคนคิดว่าเป็นนิสัยป้าข้างบ้านคะ ขอบคุณค่ะ