"บุรุษผู้หนึ่งหิวน้ำจัด เพราะเดินทางมาไกล
มาขอกินน้ำ เจ้าของน้ำก็บอกว่า...น้ำนี่!
จะกินก็ได้ สีมันก็ดี กลิ่นมันก็ดี รสมันก็ดี
แต่ว่า...กินเข้าไปแล้วมันเมานะ!
บอกให้รู้เสียก่อน เมาจนตาย หรือเจ็บเจียนตายนั่นแหละ! แต่บุรุษผู้หิวน้ำ ก็ไม่ฟัง
เพราะหิวมากเหมือนคนไข้หลังผ่าตัด
ที่ถูกหมอบังคับให้อดน้ำ ก็ร้องขอน้ำกิน

คนหิวในกาม ก็เหมือนกัน...
หิวในรูป ในเสียง ในกลิ่น ในรส ล้วนของเป็นพิษพระพุทธเจ้าได้บอกไว้ว่า...รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์นั้น...
มันเป็นพิษ เป็นบ่วง  ก็ไม่ฟังกัน
เหมือนกับบุรุษหิวน้ำ ผู้นั้น...ที่ไม่ยอมฟังคำเตือนเพราะ ความหิวกระหายมันมีมาก ถึงจะต้องทุกข์ยากลำบากเพียงใด ก็ขอให้ได้กินน้ำเถอะ

เมื่อได้กินได้ดื่มแล้ว...
มันจะเมาจนตาย หรือเจียนตาย ก็ช่างมัน
จับจอกน้ำได้ก็ดื่มเอาๆเหมือนกับคนหิวในกาม
ก็กินรูป กินเสียง กินกลิ่น กินรส กินโผฏฐัพพะ กินธรรมารมณ์ รู้สึกอร่อยมาก  
ก็กินเอาๆ หยุดไม่ได้  กินจนตาย ตายคากาม

อย่างนี้ท่านเรียกว่า...
ติดโลกียวิสัย ปัญญาโลกีย์ก็แสวงหารูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์  ถึงปัญญา
จะดีสักปานใด ก็ยังเป็นปัญญาโลกีย์อยู่นั่นเอง
สุขปานใด ก็แค่...สุขโลกีย์
มันไม่สุขเหมือนโลกุตตระ  คือ มันไม่พ้นโลก"
-----------------------------------------------------------------
โอวาทธรรม
พระโพธิญาณเถร (หลวงพ่อชา สุภทฺโท)
วัดหนองป่าพง ต.โนนผึ้ง อ.วารินชำราบ
จ.อุบลราชธานี (พ.ศ. ๒๔๖๑ - ๒๕๓๕)
คัดจากหนังสือโพธิญาณ "สองหน้าของสัจจธรรม"