" หนึ่งฝันหมื่นวันทิวาวาร "

... บทที่ 3 ...
... คิดถึงแม่ คิดถึงน้อง คิดถึงบ้าน ...
 
 
ครูประหยัดไม่ได้แจ้งทางบ้านเรื่องเด็กชายโสฬสแอบหนีไปเที่ยวบ้านเพื่อน แต่คุยกับผู้ปกครองของเด็กชายพรศักดิ์ที่เป็นคนพาเพื่อนออกนอกโรงเรียน
 
ธรรมดาเวลาอาบน้ำคุณครูพี่เลี้ยงจะเป็นคนอาบให้ แต่คืนที่พาเด็กชายตี๋กลับมาจากเล้าไก่นั้นคุณครูประหยัดเป็นคนอาบให้เอง ฟอกสบู่ซ้ำสองครั้ง
หัวของเด็กชายตี๋แทบจะหลุดไปกับผ้าเช็ดตัวเมื่อครูประหยัดเช็ดผมให้ เขานึกว่ากำลังถูกทำโทษแต่หารู้ไม่ว่ากลิ่นขี้ไก่ที่เขานั่งเล่นอยู่เกือบครึ่งวันนั้นฝังอยู่ทั้งตัว
แม่ซื้อชุดนอนให้เด็กชายตี๋หลายตัวเป็นเสื้อญี่ปุ่นที่สอดสายผ้าเข้ารูข้างเอวด้านหนึ่งแล้วทบผ้าอีกด้านพร้อมสายอ้อมไปด้านหลังแล้วดึงสายผ้าทั้งสองเส้นนั้นมาผูกเป็นเงื่อนกระตุกด้านหน้า
               “ตัวหอมแล้วนะนายโสฬส” ครูประไพเป็นครูพี่เลี้ยงคุมห้องนอนคืนนี้
               “คับ..” ตี๋คิดว่าไม่แปลกเพราะอยู่บ้านเขาก็หอมอย่างนี้ก่อนนอนทุกคืน
               “นายตัวหอมจิง ๆ นะ” เด็กหญิงหมวยอิมเข้ามาทำจมูกฟุตฟิตใกล้ ๆ
               “ถ้าหอมก็จูบเราสิ” ตี๋วาดลวดลาย
               “ไม่เอา” หมวยอิมยิ้มเอียงอาย
               “เราจูบเองนะ” ยังไม่ทันที่หมวยอิมจะตั้งตัว ตี๋ยื่นจมูกไปที่แก้มของเด็กหญิง
               “กอดเลย..กอดเลย..” เสียงเพื่อนร้องเชียร์
ไม่ต้องให้บอกซ้ำ เด็กชายตี๋กอด หอมแก้มเด็กหญิงหมวยอิมฟอด ๆ
               “คุณครูขา..” หมวยอิมวิ่งไปหาครูประไพที่นั่งยิ้มกับความไม่รู้เดียงสาของเด็ก ๆ
               “หยุดเล่นได้ครูจะปิดไฟ เลยเวลานอนมานานแล้วคะ” ครูประไพปิดไฟห้องนอนที่มีเด็ก ๆ นอนเรียงอยู่ในที่นอนของตัวเอง เหลือไฟที่ระเบียงและห้องเสื้อผ้าช่วยไม่ให้ห้องนอนมืดเกินไป
 
               “ปู๊ด !  ปู๊ด !” เสียงประหลาดดังขึ้นกลางดึกพร้อมกลิ่นไม่พึงประสงค์
 
เช้ามืดวันรุ่งขึ้น..
 
                “เด็กชายโสฬส !” เสียงครูประหยัดดังขึ้นข้างเด็กชายตี๋..ที่เธอใส่ใจกับเด็กชายตี๋เป็นพิเศษเพราะนาวาอากาศโทไสวฝากให้ดูแลในฐานะที่สามีของคุณครูเป็นลูกทัพฟ้าเหมือนกัน
 
ทุกเช้าเวลาประมาณเจ็ดโมงเช้าเด็ก ๆ จะถูกคุณครูพี่เลี้ยงปลุกให้ตื่น แต่วันนี้ฟ้าเพิ่งสว่างคุณครูใหญ่ที่นอนอยู่ห้องข้าง ๆ กลับเข้ามาปลุกด้วยตัวเอง
               “ไปอาบน้ำ” ครูประหยัดพยักหน้าไปที่ครูประไพส่งสัญญาณทีรู้กัน
               “โสฬสไปกับครู” ครูประไพจูงเด็กชายไปที่ห้องอาบน้ำ
               “คับ?” เด็กชายตี๋รับคำ ในใจอยากถามว่าทำไมถึงอาบน้ำให้เขาแต่เช้า เมื่อคืนก็ขัดถูจนหมดกลิ่นขี้ไก่แล้ว จะให้เขาสะอาดไปถึงไหน..เด็กไม่ใช่จะไม่มีความรู้สึก ผู้ใหญ่นึกจะทำอะไรกับเด็กก็ทำ ลำพังแก้ผ้าอาบน้ำให้คุณครูฟอกสบู่วันละสองครั้งเช้าเย็นก็มากพอแล้ว เขาก็อายเป็นเหมือนกันเพียงแต่ไม่พูดออกมาเท่านั้น
และแล้วเด็กชายโสฬสพร้อมกับร่างเปลือยเปล่าก็ยืนอยู่กลางห้องน้ำอย่างงุนงง คุณครูประไพส่ายสายน้ำจากฝักบัวไปทั่วร่าง เน้นที่ก้นขาวที่มีสีเหลืองเปรอะอยู่ ฟอกสบู่จนทั่ว
               “แป๊ะ !” ครูประไพตีที่ก้นเบา ๆ “มันน่าตีนัก..กินอะไรมาถึงอึเลอะเทอะไปหมด”
               “ผม..” ตี๋นึกถึงขนมปังน้ำพริกเผาที่กินไปหลายแผ่นเมื่อวาน
               “ทีหลังถ้าปวดอึตอนกลางคืนก็บอกครู อย่าปล่อยให้เลอะเทอะอย่างนี้”
               “เปล่า..ผม..” ตี๋นึกสงสัยว่าคุณครูรู้ได้อย่างไรว่าเป็นเขาที่ไปทำเลอะในห้องน้ำ..เมื่อคืนเขาถอดกางเกงนอนออกเช็ดทำความสะอาดพื้นและเปลี่ยนกางเกงใหม่แล้วนี่นา
               “แป๊ะ !” เสียงดังกว่าหนแรก..ครูประไพนึกหมั่นเขี้ยวเด็กเจ้าเล่ห์ “คงไม่รู้สินะ..” เธอบ่นกับตัวเองมากกว่าเพราะเด็กวัยขนาดเด็กชายโสฬสคงไม่รู้อะไรละเอียดอย่างที่เธอกำลังบ่น
               “ฮึ !  คงไม่รู้สินะว่าเสื้อผ้าทุกชิ้นของเด็กนักเรียนจะมีชื่อเขียนติดอยู่”
 
เกมส์เล่นสนุกของเด็กอนุบาลประจำอย่างหนึ่งคือมุดลอดราวผ้าเช็ดตัว หัวชนกันโป๊ก ๆ เป็นประจำ
 
               “วันนี้ตี๋ไม่เล่นกับพวกเราเหรอ?” หมวยอิมถาม
               “ตั้งแต่นายกลับจากไปเยี่ยมบ้านนายไม่ค่อยยิ้มเลย” อานนท์เพื่อนอีกคนเสริม
               “อือ..” ตี๋ไม่ช่างพูด เขาไม่รู้จะบอกเพื่อน ๆ อย่างไรเกี่ยวกับตัวเขา
คุณน้อยแม่ของตี๋คลอดลูกคนที่สามเป็นเด็กผู้หญิง อ้วนขาว ผมสีน้ำตาลแดงเหมือนเด็กฝรั่ง ตี๋ไม่ได้อิจฉาน้อง แต่ที่เขาเงียบไปเพราะคิดถึงน้องเล็กคนนี้ เขาอยากอยู่ที่บ้านเล่นกับน้อง นอนใกล้ ๆ แม่และให้แต๋วคนที่ดูแลหัดให้เขาอาบน้ำด้วยตัวเอง
               “เด็ก ๆ คะ ถึงเวลาทานนมและนอนกลางวันแล้วค่ะ” คุณครูออกมาเรียกที่ระเบียง กิน นอน เล่น ร้องเพลง วนเวียนอยู่อย่างนี้ มีการสอนอ่านเขียนแทรกอยู่ประปรายในช่วงต่าง ๆ
               “เธอเป็นนักเรียนใหม่หรือ?” ตี๋ถามเด็กหญิงคนหนึ่งที่นอนถัดจากเขา
               “วันนี้คุณครูให้เรามานอนข้างบนเพราะเราไม่ค่อยสบาย” เด็กคนนี้เป็นนักเรียนไปกลับ แยกชั้นเรียนต่างหากจากนักเรียนประจำ
               “เธอไม่หนาวหรือใส่เสื้อบาง ๆ”
                “ปาริชาติ..” คุณครูเดินมาหา “วันนี้เพื่อนของเธอไม่มาเรียนครูจึงให้เธอมาเล่นอยู่กับเพื่อน ๆ บนนี้
               “อ๋อ..ปาริชาติไม่เป็นอะไรสักหน่อย..อิ ๆ ..” ตี๋ลงนอนข้างเด็กหญิงปาริชาติ “เธอมีขนด้วย..” ตี๋ลูบแขนเด็กหญิงที่มีขนอ่อนเรียงอยู่ “ผมก็หยิก..” ลูบผมหยิกที่ถักเป็นเปียของปาริชาติ
               “ใครหรือ?” หมวยอิมชะโงกหน้าขึ้นจากหมอน
               “แฟนเราเอง” ตี๋ยิ้มกรุ้มกริ่ม
               “ฮึ !”.. ”ฮึ !” เด็กหญิงสองคนร้องออกมาพร้อมกัน
เด็กหญิงปาริชาติ ตาคม ผมหยิกถักเป็นเปีย มีขนอ่อนบนแขน ใส่เสื้อมัสลินบาง ๆ ประทับใจเด็กชายตี๋จนถึงปัจจุบันแม้ได้พบกันเพียงครั้งเดียววันนั้น
 
               “คิดถึงแฟนหรือมานั่งตรงนี้” เย็นมากแล้ว เด็ก ๆ อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยเตรียมตัวเข้านอน
               “อยากโดนเราจูบเหรอ” ตี๋หาวิธีที่จะได้อยู่คนเดียว
               “ไม่เอา..อิ ๆ ..ไม่เอา ๆ ..” หมวยอิมหัวเราะ วิ่งแจ้นเข้าห้องไป
ถึงเวลานี้ใครจะทำอะไรก็ได้ แต่ต้องไม่ซนมากจนเหงื่อออก..ที่ระเบียงมีผ้าเช็ดตัวแขวนอยู่บนราว ถ้าเข้าไปนั่งใต้ผ้าเช็ดตัวและมองลอดลูกกรงระเบียงออกไปในทุ่งนา เห็นควาย เห็นเด็กเลี้ยงควาย หรือเห็นเด็ก ๆ วิ่งเล่นกันก็สนุกดี แต่วันนี้ตี๋ไม่อยากทำอย่างนั้น
ช่วงบันไดที่ลงไปชั้นล่างเงียบสงบไม่มีใครเดินไปมาหรือส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว..ตี๋นั่งพิงผนังที่ติดอยู่กับขั้นบันได หยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง มันเป็นเตียงเล็ก ๆ โล้ได้ บนเตียงมีเด็กอ่อนนอนอยู่ใต้ผ้าห่มสีขาว เหนือศีรษะของเด็กน้อยเป็นพนังเตียงสูง มีนกสองตัวบนกิ่งไม้ ฐานของเตียงทั้งสองด้านเป็นแนวโค้ง
ตี๋วางเตียงนั้นบนผ่ามือ เขี่ยที่ขอบเตียง มันโล้ไปมา มีเสียงนกร้องจิ๊บ ๆ กล่อมเด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียง
แม่เป็นคนซื้อให้ตี๋ไว้ดูจะได้คลายความคิดถึงน้อง คลายคิดถึงแม่ และคลายคิดถึงบ้าน
แม่จะรู้ไหมว่าตี๋กำลังร้องไห้คิดถึงแม่ คิดถึงน้อง และคิดถึงบ้าน เพราะเจ้าเตียงโล้อันนี้
 
               “ฮือ..ฮือ..แม่จ๋า ตี๋อยากกลับบ้าน”

.