🌺เราเคยเดินขึ้นภูกระดึงตั้งแต่สมัยนักศึกษาปี2 ในช่วงปีพศ.2529 ช่วงนั้นทางเดืนขึ้นลำบากมาก ทางเดินเป็นดิน เราและเพื่อนๆชายหญิงจะต้องค่อยๆเดินขึ้นไปอย่างช้าๆ พอถึงบางช่วงทางเดินถล่มลงมา พวกเราจะต้องค่อยๆเดินไต่บนเนินดินขึ้นไปอย่างระมัดระวัง เดินไปเหนื่อยไป แต่กำลังใจของทุกคนมีพร้อม ขณะเดินก็ผ่านพบเพื่อนๆในกลุ่มอื่นๆที่เดินทางมาก่อนเรา ดูเหมือนเส้นทางนั้นไม่เคยเงียบเหงา พวกเราเดินไปพักชมธรรมชาติ และสูดดมความสดชื่นและความหนาวของบรรยากาศในฤดูกนาวกันไป ยิ่งสูงยิ่งมองเห็นทิวทัศน์ด้านล่างได้งดงามตระกาลตายิ่งขึ้น กว่าจะถึงหลังแปรหลายคนก็เหนื่อยกันไปตามๆกัน พวกเราต้องเดินแบกเป้ย่ำเท้าบนผืนทะเลทรายทางเท้าที่เหนื่อยยากเข็ญ กว่าจะพ้นทะเลทรายก็ต้องใช้เวลาไปนานพอควร เมื่อเดินถึงอุทยาน ต่างก็จับจองเต็นท์ทหารหลังละ2คน จัดแจงข้าวของเสร็จก็เตรียมอาบน้ำในช่วงเย็นที่มีอากาศหนาวมาก พอเดินมาถึงห้องน้ำรวมก็ต้องยืนต่อคิวกันพอควร คือห้องน้ำไม้หลังสังกะสีที่ติดกันหลายห้อง กว่าพวกเราจะอาบน้ำเสร็จกันทุกคนก็ใช้เวลาไปนานพอสมควร หลังจากนั้นก็ถึงเวลาเดินทางไปผาหล่มสักเพื่อชมอาทิตย์ตก เราเห็นเพื่อนๆกลุ่มต่างๆมายืนคอยถ่ายรูปแถบชะง่อนผาที่ยื่นออกไป คือจุดเด่นที่นักท่องเที่ยวนิยมกันนับตั้งแต่อดีต พออาทิตย์ใกล้ตกดิน บรรยากาศดูงดงามตระกาลตา ค่อยๆแลเห็นดวงอาทิตย์ขนาดใหญ่ลับเลือนหายจากท้องฟ้าไป🌺 แล้วทุกท่านเล่าผ่านพบอะไรมากันบ้างบนภูกระดึง?ยุคปัจจุบัน ปี2569 มีอะไรแปรเปลี่ยนไปบ้าง จากยุค40ปีก่อน.
ภูกระดึง ใครเคยไปบ้าง? เล่าประสบการณ์? รูปภาพในอดีตแห่งความทรงจำ