สวัสดีค่ะ อยากถามความคิดเห็นของเพื่อนๆว่าคิดเห็นยังไงกันคะ เรารู้สึกว่าเพื่อนของตัวเองไม่มีกาลเทศเลยค่า แทนนางว่าjแล้วกันนะคะ แต่ก็เคยมีเหตุการณ์นึงทำให้เรารู้ว่าเราเองก็รักกันมากอยู่นะ5555 แต่เวลาเราเอาjมานอนบ้าน แต่เราโทรคุยกับกลุ่มเพื่อนอยู่ ส่วนjก็โทรคุยนั่งเล่นเกมกับเพื่อนของj ต่างคนต่างคุยกับสังคมของตัวเอง เราไม่เคยขัดjตอนโทรกับใคร รอให้เงียบๆกันก่อนค่อยถามถ้ามีเรื่องจำเป็นเดี๋ยวนั้นเลย แต่พอเราจะคุยกับเพื่อนบ้าง jก็โพล่งพูดขึ้นมา แต่มันไม่ใช่เรื่องจำเป็นเลยค่ะ ไม่ใช่สาระสำคัญเลย บางทีก็เล่นเสียงดังไม่เกรงใจพ่อแม่เรา ตอนเรามีปัญหากับเพื่อนในกลุ่มตามประสาเพื่อน ก็ยอมรับว่าโกรธเพื่อนตัวเองเลยเล่าให้jฟังเชิงปรึกษาถามความเห็น แต่jตอนนั้นนั่งฟังเฉยๆและก็ออกความคิดเห็นปกติว่าทางฝั่งเพื่อนเราอีกคนว่ามันเกินไป อะไรทำนองนั้น แต่พอเรามาโทรกับเพื่อนในกลุ่มที่เราพึ่งทะเลาะกันมา ซึ่งเพื่อนในกลุ่มก็เชียร์ให้เคลียร์กันดีๆ อยากให้คืนดีกันน่ะค่ะ ตอนนั้นเจ้าตัวคนที่เรามีปัญหาด้วยไม่ได้อยู่ในสาย jอยู่ข้างๆเรา อยู่ดีๆก็พูดผสมโรงเสี้ยมให้เราด่า หรือว่าเพื่อนคนนั้นที่เรากำลังจะเคลียร์ด้วย ยอมรับว่าเราก็โกรธเพื่อนที่เรามีปัญหาด้วยนะคะ แต่jพูดเกินไปเหมือนเสี้ยมให้เรากับเพื่อนแตกแยกกัน บางทีก็พูดขัด คือมันรู้สึกแปลกๆทะๆ มองเขาไม่ดีไปเลยค่ะ แล้วบางทีเวลาคุยกับj ก็รู้สึกjดูคุยไม่รู้เรื่อง ติดอีโก้นิดหน่อย เวลาทะเลาะกับแฟนก็มาเล่าให้ฟัง เวลาฟังjเล่า รู้สึกทัศนคติjก็ดูแย่ บางเรื่องjผิดจริงโดนอีกฝ่ายโกรธก็ดันไม่พอใจ ถึงเราจะไม่ชอบแฟนj แต่เราก็รู้สึกว่าjก็ไม่ได้ดีเลย เถียงกับj ยอมรับว่ามันเหนื่อยใจนะคะ ทุกคนคิดเห็นยังไงกันคะจัดการยังไงดี