ทุกครั้งที่ มีปัญหาภายในครอบครัวเกิดขึ้น พ่อแม่ จะเห็นใจ หรือ เป็นห่วง ลูกที่เอาตัวเองไม่รอดเสมอ
บางครั้ง คำพูด (ที่รู้ว่า ท่านไม่มีเจตนาไม่ดี) แต่ฟังแล้วก็เจ็บใจลึกๆ
ทั้งๆที่ เลี้ยงดู มาเหมือนกัน ได้ทุกอย่างเท่ากัน เผลอๆ อาจจะน้อยกว่าด้วยซ้ำ
แต่สุดท้าย คนที่เอาตัวเองรอดนี่ละ ต้องคอยรับผิดชอบทุกสิ่งอย่างในครอบครัว
ส่วนคนที่ไม่สนใจ ก็คงไม่สนใจ ไม่เสนอความเห็น ไม่ออกตัวช่วยเหลือใดๆทั้งสิ้น ลอยตัวอยู่เหนือปัญหาเสมอ

สุดท้าย สิ่งที่ทำได้ ก็ก้มหน้า แก้ปัญหาเท่าที่ได้ เพราะคำว่า ครอบครัว...

อยากฟังความเห็นจากหลายๆคน เพื่อเอาไปปรับใช้ กับตัวเองครับ