สวัสดีครับทุกคน... วันนี้ผมมีเรื่องอัดอั้นตันใจที่อยากจะมาระบาย และอยากถามความเห็นว่า ถ้าเป็นคุณ คุณจะจัดการกับความรู้สึกที่เหมือน "คนนอก" ในบ้านตัวเองแบบนี้ยังไง?
ผมเป็นคนไทยมุสลิมที่เติบโตมาในสังคมชนบทมลายูครับ สังคมที่ทุกคนรู้จักกันหมดและเคร่งครัดในจารีตมากๆ ตั้งแต่เด็กผมรู้ตัวมาตลอดว่าผมมีจริตจะก้านที่อ่อนช้อย เป็นเกย์/กะเทย แต่ช่วงมัธยมต้นผมโชคดีที่ได้ไปเรียนต่างจังหวัดไกลบ้าน นานๆ จะกลับที ความเป็นตัวตนของผมเลยยังไม่ถูกเพ่งเล็งนัก
แต่จุดเปลี่ยนมันเกิดขึ้นเมื่อตอนมัธยมปลาย...
ผมย้ายกลับมาเรียนแถวบ้าน เริ่มมีตัวตนในหมู่บ้านมากขึ้น ออกไปไหนมาไหนบ่อยขึ้น และนั่นคือตอนที่ "พายุคำนินทา" เริ่มก่อตัวครับ สายตาจากคนเฒ่าคนแก่ที่เคยมองมาด้วยความเอ็นดู เปลี่ยนเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยการจับผิดและรังเกียจ
เสียงซุบซิบที่ดังกว่าเสียงตะโกน: ผมเดินไปไหน ก็จะได้ยินเสียงกระซิบตามหลังเสมอ "ลูกบ้านนั้นเลี้ยงยังไงให้เสียคน?" "เป็นผู้ชายแท้ๆ ทำไมทำตัวอ่อนแอ่นแบบนี้" คำพูดพวกนี้ไม่ได้ทำร้ายแค่ผม แต่มันลามไปถึงพ่อแม่ผมที่ต้องมาพลอยรับกรรมจากการที่ลูกเป็นแบบนี้ในสายตาคนอื่น
การเหยียดที่ลามไปถึงเด็กบริสุทธิ์: สิ่งที่ผมเจ็บปวดที่สุดคือ น้องสาวผมที่กำลังจะขึ้น ป.1 น้องเป็นเด็กสดใส เฮฮา ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย แต่กลับมีผู้ใหญ่ใจแคบบางคนไปเป่าหูเด็กว่า "พี่ชายแกเป็นกะเทยนะ" จนวันหนึ่งน้องเดินมาเรียกผมว่ากะเทยด้วยรอยยิ้ม ผมจุกจนพูดไม่ออก... จุกที่รู้ว่าสังคมรอบข้างพยายามจะทำให้แม้แต่สายตาของน้องแท้ๆ มองพี่ชายตัวเองเปลี่ยนไป
ความไร้มารยาทในที่สาธารณะ: ล่าสุดสดๆ ร้อนๆ ผมไปนั่งกินข้าวในร้านที่หมู่บ้าน โต๊ะข้างๆ เป็นกลุ่มคนอายุ 40+ นั่งนินทาผมในระยะเผาขน คือ... เรานั่งห่างกันแค่ไม่กี่ก้าว แต่เขาคุยเรื่องผมเหมือนผมไม่มีตัวตน ไม่มีความรู้สึก เหมือนผมเป็นสิ่งแปลกปลอมในชุมชนที่ใครจะพูดอะไรใส่ก็ได้
การคุกคามหน้าบ้านตัวเอง: เมื่อคืนผมกลับบ้านมา เจอ ชรบ. (ชุดรักษาความปลอดภัยหมู่บ้าน) ยืนอยู่หน้าบ้านแท้ๆ เขากลับเรียกผมแล้วถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียนว่า "เป็นผู้ชายป่าวเราอะ ใช่ป่าววว?" ผมพยายามข่มอารมณ์แล้วบิดรถเข้าบ้านทันที แต่พอก้าวเท้าพ้นรั้วบ้าน เสียงหัวเราะเยาะนินทาไล่หลังก็ดังขึ้นทันทีจากกลุ่มคนกลุ่มเดิมที่ยืนคุมหน้าบ้านผมนั่นแหละ
มัน "นอยด์" จนบอกไม่ถูกครับ บ้านที่ควรจะเป็น Safe Zone ที่สุดในชีวิต กลับกลายเป็นที่ที่ผมต้องคอยหวาดระแวงว่าวันนี้จะโดนคำพูดถากถางจากใครอีก สังคมที่นี่ตัดสินคนเพียงเพราะเขา "ไม่เหมือน" คนอื่น จนลืมไปว่าเราก็คือลูกหลานคนหนึ่งในชุมชน
ผมควรจะวางตัวยังไงดีครับ? จะเข้มแข็งยังไงให้คำพูดของคนพวกนี้ไม่มาทำลายความภูมิใจในตัวเองของผมไปมากกว่านี้?
เมื่อ "กะเทย" ในหมู่บ้านมลายูมุสลิม กลายเป็นจำเลยสังคมที่ทุกคนรุมตัดสิน
ผมเป็นคนไทยมุสลิมที่เติบโตมาในสังคมชนบทมลายูครับ สังคมที่ทุกคนรู้จักกันหมดและเคร่งครัดในจารีตมากๆ ตั้งแต่เด็กผมรู้ตัวมาตลอดว่าผมมีจริตจะก้านที่อ่อนช้อย เป็นเกย์/กะเทย แต่ช่วงมัธยมต้นผมโชคดีที่ได้ไปเรียนต่างจังหวัดไกลบ้าน นานๆ จะกลับที ความเป็นตัวตนของผมเลยยังไม่ถูกเพ่งเล็งนัก
แต่จุดเปลี่ยนมันเกิดขึ้นเมื่อตอนมัธยมปลาย...
ผมย้ายกลับมาเรียนแถวบ้าน เริ่มมีตัวตนในหมู่บ้านมากขึ้น ออกไปไหนมาไหนบ่อยขึ้น และนั่นคือตอนที่ "พายุคำนินทา" เริ่มก่อตัวครับ สายตาจากคนเฒ่าคนแก่ที่เคยมองมาด้วยความเอ็นดู เปลี่ยนเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยการจับผิดและรังเกียจ
เสียงซุบซิบที่ดังกว่าเสียงตะโกน: ผมเดินไปไหน ก็จะได้ยินเสียงกระซิบตามหลังเสมอ "ลูกบ้านนั้นเลี้ยงยังไงให้เสียคน?" "เป็นผู้ชายแท้ๆ ทำไมทำตัวอ่อนแอ่นแบบนี้" คำพูดพวกนี้ไม่ได้ทำร้ายแค่ผม แต่มันลามไปถึงพ่อแม่ผมที่ต้องมาพลอยรับกรรมจากการที่ลูกเป็นแบบนี้ในสายตาคนอื่น
การเหยียดที่ลามไปถึงเด็กบริสุทธิ์: สิ่งที่ผมเจ็บปวดที่สุดคือ น้องสาวผมที่กำลังจะขึ้น ป.1 น้องเป็นเด็กสดใส เฮฮา ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย แต่กลับมีผู้ใหญ่ใจแคบบางคนไปเป่าหูเด็กว่า "พี่ชายแกเป็นกะเทยนะ" จนวันหนึ่งน้องเดินมาเรียกผมว่ากะเทยด้วยรอยยิ้ม ผมจุกจนพูดไม่ออก... จุกที่รู้ว่าสังคมรอบข้างพยายามจะทำให้แม้แต่สายตาของน้องแท้ๆ มองพี่ชายตัวเองเปลี่ยนไป
ความไร้มารยาทในที่สาธารณะ: ล่าสุดสดๆ ร้อนๆ ผมไปนั่งกินข้าวในร้านที่หมู่บ้าน โต๊ะข้างๆ เป็นกลุ่มคนอายุ 40+ นั่งนินทาผมในระยะเผาขน คือ... เรานั่งห่างกันแค่ไม่กี่ก้าว แต่เขาคุยเรื่องผมเหมือนผมไม่มีตัวตน ไม่มีความรู้สึก เหมือนผมเป็นสิ่งแปลกปลอมในชุมชนที่ใครจะพูดอะไรใส่ก็ได้
การคุกคามหน้าบ้านตัวเอง: เมื่อคืนผมกลับบ้านมา เจอ ชรบ. (ชุดรักษาความปลอดภัยหมู่บ้าน) ยืนอยู่หน้าบ้านแท้ๆ เขากลับเรียกผมแล้วถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียนว่า "เป็นผู้ชายป่าวเราอะ ใช่ป่าววว?" ผมพยายามข่มอารมณ์แล้วบิดรถเข้าบ้านทันที แต่พอก้าวเท้าพ้นรั้วบ้าน เสียงหัวเราะเยาะนินทาไล่หลังก็ดังขึ้นทันทีจากกลุ่มคนกลุ่มเดิมที่ยืนคุมหน้าบ้านผมนั่นแหละ
มัน "นอยด์" จนบอกไม่ถูกครับ บ้านที่ควรจะเป็น Safe Zone ที่สุดในชีวิต กลับกลายเป็นที่ที่ผมต้องคอยหวาดระแวงว่าวันนี้จะโดนคำพูดถากถางจากใครอีก สังคมที่นี่ตัดสินคนเพียงเพราะเขา "ไม่เหมือน" คนอื่น จนลืมไปว่าเราก็คือลูกหลานคนหนึ่งในชุมชน
ผมควรจะวางตัวยังไงดีครับ? จะเข้มแข็งยังไงให้คำพูดของคนพวกนี้ไม่มาทำลายความภูมิใจในตัวเองของผมไปมากกว่านี้?