ไม่ชอบพ่อเเม่ตัวเอง

สวัสดีครับ ผมอยากสอบถาม ขอความคิดเห็นเเละระบายเกี่ยวกับเรื่องความสัมพันธ์ของผมกับเเฟน ซึ่งผมเป็นเด็กนักเรียนม.ปลายคนนึงที่มีเเฟนเป็นครั้งเเรก เเต่เเฟนผมเนี่ยมีมาหลายคนเเล้วนะครับ ซึ่งความสัมพันธ์เราก็ไปได้สวยเลย มีความสุข มีทะเลาะบ้างตามประสาคู่รักปกติ เผลอๆดีเลยด้วยซ้ำ เเต่จะมีอยู่ปัญหานึงครับ คือ พ่อเเม่ผมเนี่ยเหมือนจะไม่ค่อยชอบเเฟนผมสักเท่าไหร่ ถึงเเม้ว่าเขาจะไม่ได้เเสดงท่าทางหรือพูดตรงๆว่า ไม่ชอบ ไม่ให้คบ เเต่อากัปกิริยาของเขาเนี่ยมันไม่โอเครเลย เช่นเวลาที่ผมอยู่กับพ่อเเม่ อยู่ๆเขาจะถามเรื่องเเฟนว่า "คิดดีเเล้วใช่มั้ยคนนี้ เเม่ไม่ได้ว่าอะไรเเต่ว่าคนเรามีโอกาสเลือกก◌็คบเล่นๆไปก่อนอย่าไปจริงจังมาก" ซึ่งมันอาจจะดูเป็นเเบบคำสอนปกตินะครับเเบบอยากให้เราเลือกดีๆยังเป็นเด็กอยู่ เเต่เขาพูดอย่างงี้หลายรอบมาเลยครับทั้งๆที่ผมพูดว่าผมคิดดีเเล้ว คือผมรู้สึกว่าผมก็โตพอที่จะพอคิดได้เเล้วอะครับ เขาก็จะมีเเซะมาครั้งคราว เเละส◌่วนใหญ่ก็จะพูดเชิงด้อยค่าบ้านตัวเองว่าไม่ค่อยมีตัง หรือทรัพย์เท่าไหร่พออยู่พอกิน ถ้าเลือกคนที่รวยไปหน่อยก็จะไม่ต้องลำบากเริ่มจากศูนย์เหมือนเเม่เเล้วชอบถามถึงฐานะครอบครัวเเฟนผม ซึ่งเเฟนผมก็เเบบเป็นคนบ้านๆอะครับพออยู่พอกินไม่ได้รวยอะไรผมก็เกรงว่าพ่อเเม่ชอบถามเเบบนี้ถ้าบอกไปตามตรงเขาจะรับได้ไหม ชอบเเฟนไหมเลยตอบเลี่ยงๆไปตลอด ผมไม่มั่นใจนะครับว่าไอการที่ถามเเบบนี้คือเป็นห่วงว่าลูกจะลำบากรึป่าว เเต่ผมไม่ชอบที่เขาด้อยค่าบอกว่าให้คบเล่นๆ ทำเหมือนคนอื่นเป็นสิ่งของให้ตัวเองได้ดีอะครับ ซึ่งเรื่องก็ประมาณนี้จะไม่มีปัญหาหรอกครับ เเต่มันมีครั้งนึง ที่ผมไปดินเนอร์กับพ่อเเม่เเล้วเเฟนไปด้วยเป็นครั้งเเรกเลย ก็เหมือนจะดูดีทุกอย่างนะครับ เเต่ตกดึกมา ผมก็อยู่กับเเฟนพอดี เเล้วเเม่โทรมา ผมเลยไปรับสายคุยกับเเม่ตามปกติ เเล้วด้วยความตื่นเต้นพาเเฟนไปดินเนอร์ครั้งเเรกก็เลยพูดถามไปว่า เออเเม่คิดยังไงบ้างกับเเฟนซึ่งคำตอบที่ได้มาคือ เเม่ก็โอเคนะ เเต่เเบบเเล้วเเต่ลูกเลย ประโยคนี้เหมือนจะดี เเต่หลังจากนั้นก็ถามเรื่องฐานะการเงินครอบครัวเเฟนอีก เเละ มีคำที่ไปเชิงดูถูกถึงเเฟนผมด้วยซึ่งผมไม่โอเครมากๆเลยเเต่ก็ทนฟังจนจบไม่ได้พูดอะไรเก็บไว้ในใจ เเต่กลายเป็นว่าเเฟนผมดันได้ยินทั้งหมดเลยกลายเป็นปัญหาใหญ่โตเลยครับทะเลาะกันไปวันเต็มๆ คือด้วยความที่เเฟนผมเป็นพวกชอบคิดมากอะครับเจออะไรเเบบนี้เขาก็โทษตัวเองด้อยค่าตัวเองสารพัด จนเกือบเลิกกันเเต่เราก็ยังใจเย็นเคลียร์กันจนได้ ผมก็ใช้ชีวิตกับเเฟนมาตามปกติเลยครับ เเต่เเฟนผมคือหลีกเลี่ยงพ่อเเม่ผมเลยครับเพราะน่าจะฝังใจมากๆ เเล้วก็จะมีคิดมากเเละพูดเป็นครั้งคราว ซึ่งมันก็ไม่ได้อะไรครับ เเต่พอมาเมื่อไม่กี่วันนี้กลายเป็นว่าเเฟนผมฝันเรื่องนี้ ว่าเเม่ผมมาพูดด่าเเฟนต่อหน้าเลย บราๆๆ ซึ่งเเฟนผมเนี่ยก็มาบ่นกับผมครับว่าเหนื่อยบ้าง ทำไมต้องมาคิดเรื่องเเบบนี้ในวัยเเค่นี้ เเต่เขาก็ยังทนเพราะเขายังอยากประครองความสัมพันธ์อยู่ครับ ผมก็ละอายใจตัวเองมากที่ได้เเค่พูดปลอบ ว่าอย่าคิดมากเลยเรายังเด็กอยู่อะไรงี้ ผมทำอะไรไม่ได้เลยครับเพราะต้นเหตุคือเเม่ผมเอง ตอนนี้ผมกำลังคิดในใจว่าควรไปเปิดใจพูดกับพ่อเเม่สักครั้งไหม ต้องพูดอะไร ต้องทำอะไร จึงเป็นกระทู้นี้ครับ ขอความกรุณาด้วยครับ