ขอประโยคดึงสติหน่อยค่ะ

คือเรารักคนคนนึงมากทุ่มเททำทุกอย่างเขาเป็นเหมือนรักแรกของเรา เราและเขาผ่านเรื่องราวมามากมายอันไหนเข้ากันไม่ได้ก็ปรับมาตลอดจนมาวันที่ต้องเลิกกันแล้วเราเหมือนโลกทั้งใบพังเพราะเราตั้งใจรักเขามากเราไม่เคยคิดอยากจะจริงจังกับใครจะสร้างอนาคตไปด้วยกันเขาคือคนแรกที่เราวาดฝันทุกอย่าง มีอะไรด้วยกันครั้งแรก เป็นคนแรกของกันและกัน ซื้อของให้เขามากมาย ตั้งแต่วันที่เลิกกันจนถึงตอนนี้ก็ประมาณ2เดือนยังคุยกันอยู่นะคะ คุยกันทุกวันคาสายทุกวันมีได้ยินเสียงกันบ้างแต่ก็หลับใส่ตลอด เรารักเขามากจนเราไม่รักตัวเองเลยต่างจากเขาที่ไม่สนใจ ไม่รักไม่อะไรสักอย่าง เราอยากจะขอประโยคดึงสติ ขอแรงๆเลยก็ได้ค่ะให้เราคิดได้ ขอบคุณนะคะ