สวัสดีครับ ผมเป็นนักเรียน ม.1วันนี้ผมมีเรื่องกับพ่อครับ
คือวันนี้ผมซักผ้า แล้วดันไปซักเสื้อสีดำของพ่อ โดยที่พ่อไม่ได้บอกมาก่อนว่าไม่ต้องซัก ผมก็เลยซักรวมไปด้วย ปรากฏว่าพ่อโมโหมาก แล้วพูดว่า
“ไอ้โง่ นี่นะ เสร่อผิดที่ผิดเวลาจริง ๆ คนเขาอุตส่าห์แยกเอาไว้” ผมอึ้งไปเลยครับ เพราะตลอด 10 กว่าปีที่ผ่านมา พ่อไม่เคยพูดคำหยาบกับผมเลย
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนผมอยู่ประมาณ ป.4 ผมเคยพูดคำหยาบกับเพื่อน พ่อได้ยินแล้วสอนผมว่า “สุภาพบุรุษจะไม่พูดคำหยาบ โดยเฉพาะกับคนในครอบครัว และพ่อสัญญาว่าจะไม่พูดคำหยาบกับลูกเด็ดขาด” ผมจำคำพูดนั้นได้แม่นมาก แต่พอวันนี้พ่อพูดแบบนั้น น้ำตาผมมันไหลออกมาเอง พ่อกลับพูดว่า“เป็นอะไรของ สำออยร้องไห้ทำไม แค่นี้อ่อนแอมาก ก็ไปเป็นตุ๊ดไป” ผมรู้สึกเสียใจมากครับ
  โดยพ่อผมเป็นคนอารมณ์ร้อน และเป็นคนที่คาดหวังสูงมาก ตลอดที่ผ่านมา ผมตั้งใจเรียนมาตลอด ได้เกรด 4 ทุกวิชา คะแนน 85 ขึ้นมาตลอด
แต่เทอมล่าสุด ผมได้ 84.5 วิชาศิลปะ และ 84 วิชาพลศึกษา พอเอาไปให้พ่อดู พ่อพูดว่า“เห้อ ที่อุตส่าห์ส่งให้เรียน ทำได้แค่นี้เหรอ นี่พยายามแล้วใช่ไหม”
ตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ ผมไม่เคยได้รับคำชมจากพ่อเลย มีแต่คำว่า“ก็ไม่แย่” หรือ “เทอมหน้าขอดีกว่านี้” หรือ “ทำไมบางคนทำได้ดีกว่านี้”
ผมเริ่มรู้สึกเหนื่อยมากครับ เหมือนทำยังไงก็ไม่เคยดีพอ
พ่อเคยบอกให้ผมไปสอบโรงเรียนประจำเพื่อลดค่าใช้จ่าย ทั้งที่ผมไม่อยากไป แต่ผมก็ยอม ผมอยากเรียนพิเศษมาก แต่พ่อบอกให้พี่ชายเรียนก่อน เพราะส่งไม่ไหว ผมก็ยอมอีก ตอน ป.6 วันปัจฉิม ผมขอพ่อซื้อลูกอมไปแจกเพื่อน พ่อบอกไม่มีเงิน ผมก็เข้าใจ แต่วันงาน ไม่มีใครในครอบครัวผมไปเลย ผมเป็นคนเดียวที่ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีดอกไม้ ไม่มีพวงมาลัย มันเป็นวันที่ผมรู้สึกแย่มากจริง ๆ
ในชีวิตประจำวัน ผมก็ช่วยงานบ้านตลอด ซักผ้า กวาดบ้าน ถูบ้าน ดูแลน้อง แต่เวลาผมพยายามอธิบายอะไร พ่อจะพูดว่า“ถ้ายังหาเงินเองไม่ได้ก็อย่าเถียง”
หรือ “รู้ไหมว่าทำงานมันเหนื่อยแค่ไหน” ผมเข้าใจนะครับว่าพ่อเหนื่อย และผมก็พยายามไม่สร้างปัญหาเลย
แต่บางทีมันก็รู้สึกเหมือนผมต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียว ผมเคยคิดอยากโทรหาแม่ให้มารับเหมือนกัน แต่ก็เกรงใจแม่ เพราะแม่ก็มีครอบครัวใหม่แล้ว
ทุกคนว่าผมผิดไหมครับที่รู้สึกเสียใจและน้อยใจพ่อมากขนาดนี้ และผมควรคุยกับพ่อยังไงดี โดยไม่ให้กลายเป็นการทะเลาะอีกครับ