จากใจคุณพ่อ Gen X (ที่ไม่กลัวว่าลูกจะมาอ่านเจอ ใจก็อยากให้เจ้าตัวมันบังเอิญมาอ่านเจอ)
.
สำหรับคนที่เลี้ยงลูกแล้วโตมาได้ดั่งใจทุกอย่าง
ขอให้ข้ามไป ไม่ต้องแวะมาอ่านก็ได้
.
สำหรับผม ลูกสองคน คนโตเอาตัวรอดไปแล้ว
ไม่ต้องห่วงมาก ไม่ต้องดูแลมาก แค่มากินข้าวบ้าน
อาทิตย์ละ 1-2 ครั้ง เจอก็คุยกัน ไม่เจอก็ไม่ได้คุย
แต่คนเล็ก หึ เอาใจโคตะระยาก อาหารก็ชอบไม่เหมือนกัน พูดคุยกันก็ไม่ค่อยราบรื่น
และอีกหลายๆอย่างหลายๆเรื่องที่มันขัดแย้งกันค่อนข้างเยอะ
จนเกิดวลี ตามจั่วหัวเรื่องกระทู้นี้นั่นแหละครับ
.
แม่เขาบอกว่า อย่าโทษใคร เพราะลูกกูเหมือนกู
เข้าใจได้นะ แต่มันเหมือนไม่หมดนี่สิ มันเลยขัดกันไงล่ะ
.
ที่สำคัญ มันยังเอาตัวไม่รอดนี่แหละ
พ่อคนนี้ เลยรู้สึกว่า ทำไมมันเลี้ยงยากจัง
ลูกเล็ก ว่าเลี้ยงยากแล้ว ลูกโต กลับเลี้ยงยากกว่า
.
สำหรับคนที่เลี้ยงลูกแล้วโตมาได้ดั่งใจทุกอย่าง
ขอให้ข้ามไป ไม่ต้องแวะมาอ่านก็ได้
.
สำหรับผม ลูกสองคน คนโตเอาตัวรอดไปแล้ว
ไม่ต้องห่วงมาก ไม่ต้องดูแลมาก แค่มากินข้าวบ้าน
อาทิตย์ละ 1-2 ครั้ง เจอก็คุยกัน ไม่เจอก็ไม่ได้คุย
แต่คนเล็ก หึ เอาใจโคตะระยาก อาหารก็ชอบไม่เหมือนกัน พูดคุยกันก็ไม่ค่อยราบรื่น
และอีกหลายๆอย่างหลายๆเรื่องที่มันขัดแย้งกันค่อนข้างเยอะ
จนเกิดวลี ตามจั่วหัวเรื่องกระทู้นี้นั่นแหละครับ
.
แม่เขาบอกว่า อย่าโทษใคร เพราะลูกกูเหมือนกู
เข้าใจได้นะ แต่มันเหมือนไม่หมดนี่สิ มันเลยขัดกันไงล่ะ
.
ที่สำคัญ มันยังเอาตัวไม่รอดนี่แหละ
พ่อคนนี้ เลยรู้สึกว่า ทำไมมันเลี้ยงยากจัง