ผมอยู่กับพี่สาวแค่ 2 คน (คุณพ่อคุณแม่เสียไปแล้ว ญาติไม่ได้ติดต่อกันนานมากแล้ว เพื่อนไม่มี) พี่สาวเป็นคนเจ้าอารมณ์และเอาแต่ใจ การทะเลาะกับพี่สาวจึงเป็นเรื่องปกติ เพราะทะเลาะกันแทบทุกวัน บางครั้งวันต่อวันติดต่อกัน ผมป่วยด้วยโรคซึมเศร้าจึงลาออกจากงานโรงงานมาปีที่แล้ว และได้รับการรักษามาอย่างต่อเนื่อง (ทานยาทุกวันมา 5 ปีแล้ว) ผมไม่อยากจะพูดว่าสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะพี่สาวบังเกิดเกล้าด้วยนั่นแหละ เพราะผมยังระลึกอยู่เสมอว่าเขายังมีพระคุณต่อผมที่เลี้ยงดูให้ข้าวให้น้ำให้ที่พักอาศัย
แต่ผมรู้สึกว่าต้องกลายมาเป็น กระโถน รองรับอารมณ์ของเขาแทบทุกวัน พูดอะไรทำอะไรไม่ถูกใจก็จะมีปัญหาสม่ำเสมอ ถ้าอยากให้อธิบายลักษณะผมขอเปรียบเทียบเขากับ ซูสีไทเฮา แล้วกัน เพราะเขาเป็นเสาหลักในบ้าน แต่มีลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งคือ เหมือนเขาต้องการ ความเคารพ (ซูฮก) อย่างสุดกู่ อะไรทำนองนี้ เขาไม่ต้องการให้ใครขัดเขา แสดงความคิดเห็น พูดคุยโดยใช้เหตุผล ห้ามมีปากเสียง และที่สำคัญ ต้องแสดงกิริยาอ่อนน้อมต่อเขาเท่านั้น แต่ที่เล่ามานี้เป็นกรณีสำหรับคนในบ้านเท่านั้นนะครับ ยกเว้นกับคนนอก เช่น เพื่อนบ้าน เพื่อนที่ทำงาน พนักงานต่างๆ ฯลฯ และเขาเป็นคนมีน้ำใจ อัธยาศัยดี แต่ที่เล่ามานี้เป็นกรณีสำหรับคนนอกเท่านั้น ยกเว้นกับคนใน
ผมอึดอัดที่ต้องอยู่แบบนี้ครับ แต่ผมก็ยอมรับตามตรงว่าผมก็ไม่สามารถย้ายออกไปอยู่คนเดียวได้ คือยังต้องพึ่งเขาอยู่นั่นแหละ เพราะงานก็ไม่สามารถทำได้ (เนื่องจากการป่วยและความสามารถพิเศษ/เฉพาะของผมก็ไม่มี) สมบัติที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้เรา 2 คนก็มีแค่บ้านหลังนี้กับรถ 1 คันเท่านั้น เวลาไปพบแพทย์ตามนัดก็ยังต้องขอเงินจากเขาอยู่ ผมควรทำอย่างไรดีครับ?
ปล. ล็อกอิน ToR_GerRarD ไม่ต้องตอบนะครับ
รับมือกับคนงี่เง่าอย่างไร ถ้าหากเรายังต้องพึ่งเขา?
แต่ผมรู้สึกว่าต้องกลายมาเป็น กระโถน รองรับอารมณ์ของเขาแทบทุกวัน พูดอะไรทำอะไรไม่ถูกใจก็จะมีปัญหาสม่ำเสมอ ถ้าอยากให้อธิบายลักษณะผมขอเปรียบเทียบเขากับ ซูสีไทเฮา แล้วกัน เพราะเขาเป็นเสาหลักในบ้าน แต่มีลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งคือ เหมือนเขาต้องการ ความเคารพ (ซูฮก) อย่างสุดกู่ อะไรทำนองนี้ เขาไม่ต้องการให้ใครขัดเขา แสดงความคิดเห็น พูดคุยโดยใช้เหตุผล ห้ามมีปากเสียง และที่สำคัญ ต้องแสดงกิริยาอ่อนน้อมต่อเขาเท่านั้น แต่ที่เล่ามานี้เป็นกรณีสำหรับคนในบ้านเท่านั้นนะครับ ยกเว้นกับคนนอก เช่น เพื่อนบ้าน เพื่อนที่ทำงาน พนักงานต่างๆ ฯลฯ และเขาเป็นคนมีน้ำใจ อัธยาศัยดี แต่ที่เล่ามานี้เป็นกรณีสำหรับคนนอกเท่านั้น ยกเว้นกับคนใน
ผมอึดอัดที่ต้องอยู่แบบนี้ครับ แต่ผมก็ยอมรับตามตรงว่าผมก็ไม่สามารถย้ายออกไปอยู่คนเดียวได้ คือยังต้องพึ่งเขาอยู่นั่นแหละ เพราะงานก็ไม่สามารถทำได้ (เนื่องจากการป่วยและความสามารถพิเศษ/เฉพาะของผมก็ไม่มี) สมบัติที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้เรา 2 คนก็มีแค่บ้านหลังนี้กับรถ 1 คันเท่านั้น เวลาไปพบแพทย์ตามนัดก็ยังต้องขอเงินจากเขาอยู่ ผมควรทำอย่างไรดีครับ?
ปล. ล็อกอิน ToR_GerRarD ไม่ต้องตอบนะครับ