O ลมหายใจแห่งความคิดถึง .. O

0 ที่สิ้นสุดรอคอย .. คือรอยยิ้ม
พร้อมทั้งเนตรพรับพริ้มดูปิ่มว่า
โลกแวดล้อมจะยอมลับเลือนกับตา
เหลือเพียงหน้าให้ถวิลคู่จินตภพ
0 สองเรียวแขนจะกอดเกี่ยวเข้าเหนี่ยวรั้ง
ให้รับฟังเสียงอยู่เกินรู้หลบ
ไหวพลิ้วปลายเส้นผมร่วมสมทบ
ออดอ้อนซบร่ำรอเริ่มกรณี
0 จินตภพจบสิ้นด้วยจินตภาพ
คอยขนาบเคียงขนานผสานพิถี
หลอมภิรมย์รื่นพิสุทธิ์คือดุษฎี
ศิลป์สังคีตะด้วยหยิบฉวยตระกอง
0 อบอุ่นกลางลมอุสุม, ที่รุมอยู่-
คือแววชู้ตอบรับการจับจ้อง
อย่างแผ่วเบาเนียนเนื้อด้วยเหลือจะมอง
ที่จำต้องประคองอยู่ อย่างรู้ใจ
0 เอิบอิ่มแก้มเนียนเนื้อ .. ช่างเหลือรู้-
ว่าเอ็นดู, อาวรณ์ .. เกินซ่อนไหว
ด้วยว่าทุกเครือข่ายแห่งสายใย
ถักทอข่ายขวางไว้อย่างได้ที
0 ย่อมเกินการณ์ใจชายอาจบ่ายเบี่ยง
หรือหลบเลี่ยงจากบทกำหนดที่
ถูกกำกับเขียนไว้ .. ว่าใยดี
ต้องถูกชี้ขีดเส้น จากเกณฑ์ชะตา
0 จึงจะกี่รอยยิ้ม เคยยิ้มให้
ต้องสูญเปล่าปล่อยไปเหมือนไร้ค่า
ด้วยมิใช่รูปที่จะมีมา
ที่เหมือนว่ามีอยู่เพียงผู้เดียว
0 สุดรอคอย .. จึงเห็นว่าเป็นเจ้า
จากแรกเช้าชนวนเชื้อยามเมื่อเหลียว
เนตรชม้ายดั่งจะแทนสองแขนเรียว
กระหวัดเหนี่ยวรั้งอยู่ไม่รู้คลาย
.
.
เนตรชม้อยดุจจะแทนสองแขนเรียว
เจ้ารั้งเหนี่ยวให้ครบ .. เมื่อจบประจง
.
.
.
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=sdayoo&month=03-2026&date=25&group=238&gblog=4