ความเดิมจากตอนที่แล้ว...
เรื่อง "ลานสเก็ต" ก้าวแรกบนล้อของวัยรุ่นยุค 90
| เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 EP.14
https://pantip.com/topic/44027392

มาถึง Ep. นี้  ก็เป็นอีกแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยม เช่นกัน
"โรงภาพยนตร์" .....

-------

ช่วง ม.ปลาย  หรือ ช่วงวัยรุ่นตอนกลางแล้ว 
การไปห้างฯ  เริ่มไม่ใช่แค่การเดินเล่นแบบทั่วๆไปแล้ว
แต่มันเริ่มมี “จุดหมาย” มากขึ้น....

-  บางคนไปซื้อของจริงจัง
-  บางคนไปเดินรอเวลานัดหมาย

แต่สำหรับหลายๆ คน  มันคือ “การไปดูภาพยนตร์”

สมัยนั้น...
การดูหนัง สักเรื่อง อาจจะไม่ใช่เรื่องง่ายแบบวันนี้ ....
ตอนนั้นยังไม่มีการจองตั๋วผ่านมือถือ
ไม่มีการเลือกที่นั่งได้ล่วงหน้า
โปรแกรมหนัง ไม่ได้มีให้ดูผ่านแอพ
แต่อาจจะต้องหาหนังสือพิมพ์รายวัน
มาเปิดดูว่า มีหนังเรื่องอะไรบ้าง ..... และฉายโรงไหน...?



และทุกอย่างหลังจากนั้น
ต้องไปเริ่มต่อ... ที่หน้าโรงหนัง ครับ ...

เมื่อไปถึง หน้าโรงภาพเยนตร์
ก็ต้องดูโปรแกรม รอบฉาย จากกระดาน ซะก่อนนะครับ เพื่อความชัวร์
ต่อคิวซื้อตั๋ว  แจ้งชื่อเรื่อง  เลือกรอบ เลือกที่นั่ง .....
ถ้าไปช้า ก็ต้องค่อยลุ้นเอาว่า จะได้ที่นั่งติดกันไหม (ถ้าไปดูเป็นกลุ่มหลายคน)

บางวันไปถึงช้า รอบที่ต้องการดู  ก็เต็มไปซะแล้ว
ก็ต้องยอมรอรอบถัดไป....หรือ
เปลี่ยนเรื่องหนังเอาหน้างาน เลยก็มีครับ ...

ซึ่งแปลว่า
แผนที่คิดไว้ อาจเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

หน้าโรงหนังในวันนั้น ....
- มีทั้งเสียงคนคุย
- เสียงหัวเราะ
- เสียงตะโกนเรียกเพื่อน

ปะปนกับกลิ่นป๊อปคอร์น และแสงไฟสลัว ๆ
ที่ทำให้เรารู้สึกว่า กำลังจะได้เข้าไปอีกโลกหนึ่ง
 
หนังที่เข้าฉายในช่วงนั้น (เท่าที่ผมจำได้ ในวัยผมนะครับ)
อย่างเรื่อง “Jurassic Park”
เป็นอะไรที่ตื่นตา แบบไม่เคยเห็นมาก่อน
คือ ล้ำมาก ล้ำสุดๆ .....

ไดโนเสาร์ที่เคยอยู่ในหนังสือ
กลายเป็นภาพที่เหมือนมีชีวิตอยู่ตรงหน้า
ดูจบแล้ว

วันรุ่งขึ้นก็ต้องเอาไปคุยกันต่อที่โรงเรียน
ว่าใครตกใจฉากไหน ใครชอบตัวไหน
ก็ให้ความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง ....
 

โลกใบนี้ .....  
มันไม่ได้พาเราไปโลกไหนที่ไกลๆ หรอกครับ
แต่มันเหมือนเล่าเรื่องของเราเอง

ชีวิตวัยรุ่น
ความสนุก
ความลองผิดลองถูก
ที่ดูแล้ว

ก็อดหันกลับมามองชีวิตตัวเองไม่ได้
แต่พอคิดดูดีๆ ความสนุกของการไปดูหนังในตอนนั้น
มันอาจไม่ได้อยู่ที่ “หนัง” อย่างเดียว

มันคือ การนัดกัน การเดินเข้าโรงพร้อมกันเป็นกลุ่ม
การพูดคุย แซวกันก่อนหนังเริ่ม
หรือแม้แต่การแย่งป๊อปคอร์นกันกิน

บางคนดูหนัง เพราะอยากดูจริงๆ
แต่บางคน....
อาจมีเหตุผลอื่นซ่อนอยู่ด้วย
เมื่อแสงไฟค่อยๆ ดับลง
เสียงในโรงค่อยๆ เงียบ
แล้วเรื่องราวบนจอก็เริ่มขึ้น.....

กว่าสองชั่วโมงในนั้น
เราอาจกำลังดูไดโนเสาร์
หรือหัวเราะกับชีวิตวัยรุ่นของใครบางคน
แต่ในอีกมุมหนึ่ง
เราแค่ได้นั่งอยู่ข้างๆ ใครอีกคน
ในที่มืดๆ เงียบๆ  โดยไม่ต้องพูดอะไร
แล้วพอหนังจบ
ไฟในโรงค่อยๆ เปิดขึ้น
ทุกคนก็ลุกเดินออกไป
กลับไปเป็นตัวเองในโลกเดิม
 


โรงหนังวันนี้.....
อาจจะสะดวกขึ้น สบายขึ้น
แต่เรามักจำได้เสมอว่า
ตอนนั้น…เรานั่งอยู่ข้างใคร
แล้วคุณล่ะครับ  จำได้ไหมว่า...
หนังเรื่องแรก ๆ ที่คุณไปดูกับเพื่อน
หรือกับใครบางคน ^^  คือเรื่องอะไร ?



ถ้ามีคนสนใจ ... ตอนหน้า...

ช่วง ม.ปลาย มันเริ่มไม่ใช่แค่ “เรียนให้จบ” แล้วครับ....
แต่มันคือ “การเริ่มคิดว่า”  เราจะไปต่อทางไหนในชีวิต
เป็นช่วงที่เราเติบโตขึ้นมาอีกขั้นหนึ่ง

🎓 รั้วมหาวิทยาลัย…เส้นทางที่เริ่มไม่เหมือนกัน
| เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 EP.16

รอติดตามกันนะครับ