กาลครั้ง1ครับ ผมไปกินเหล้ากับเพื่อนและรุ่นพี่ที่เรียนช่างซึ่งพารุ่นน้องมาด้วยหลาย10คน สถานที่ย่านโคโค่วอร์ค เขตราชเทวีติด bts ราชเทวี มันจะเป็นแหล่งร้านเหล้าครับ
วันนั้นก็ดื่มไปสังสรรทำความรู้จักกัน ทุกอย่าง ปกติ จนกระทั่งกลับ้านครับ สมัยนั้นผมอายุ 16 ปี ผมเองก็คร่อมรถมอไซต์กำลังกลับ บิดกุญแจกำลังสตาร์ทรถแต่ ได้ดินยินเสียงโหวกเหวกอยู่ด้านหลัง ผมเลยหันไปดู ภาพที่ผมเห็นคือ มี ผช.กระชากคอเสื้อรุ่นพี่และเอามีดจ่อคอรุ่นพี่ผม ผมก็เอ้าในใจ "เกิดไรขึ้น?" แล้วพี่ผมก็ถามว่า เรียนไหน ผช.คนนั้นตะโกอนออกมาว่า"กู..บางใหญ่เว้ย"
ระหว่างนั่นผมก็เห็นคนหลายสิบคนยืนล้อมดู เอาตรงๆผมก็ไม่รู้ว่าพวกใครเป็นพวกใครแล้วครับ แต่ในใจผมก็คิด"พวกยืนงงไรอยู่วะ นี่อ่อเด็กช่าง" แล้วร่างกายผมขยับเองตามสัญชาตญาณเลยครับ ลงรถ เดินดุ่มๆไป ผมไม่รู้ว่าผมไปอยู่จุดนั้นได้ยังไง แต่รู้สึกอีกทีก็อยู่ด้านหลัง ผช.คนนั้นแล้ว แล้วผมก็ให้สัญญาณมือ 3 2 1 ปึ๊บ ผมก็รวบจากใต้แขนเค้าแล้วมือเราก็จะล๊อคอยู่ที่ท้ายทอย ผช. คนนั้น พอนึกภาพออกมั้ยครับ
จังหวะนั้นก็ตะรุมบอลกันเลยครับ ผมไม่รู้อะไรเกิดขึ้นแต่ใจผม ผมคิดอย่างเดียวถ้าปล่อย พี่เราตาย ที่ผมจำได้คือ ผช.คนนั้นก็เหมือนโดนฝูงปลาปินันย่ารุมเลยครับ ฝั่งเค้าก็มาหลายคน แต่คงต้านไม่ไหวรึไม่เข้าไม่รู้ ผมล๊อคจนผมรู้สึกมีอะไรอุ่นๆที่ข้างหลังผม ผมเลยเหลียวกลับไปดู ใช่ครับ ผมถูกแทง หลังจากนั้นผมก็น๊อตหลุดละ ผมปลดมือที่ล๊อคออก แล้วกระหน่ำหมัดเข้าไปที่ใบหน้า ผช.คนนั้น 20หมัด+แน่ๆแหละ จนผมได้สติ ก็จะเดินกลับรถแต่
ผมก็พบว่าผมเดินกระเผก ผมก็งงว่าเกิดอะไรขึ้น ระหว่างนั้นเลือดผมก็ไหลออกมาเยอะมาก ผมก็ก้มลงไปมองเท้า ใช่ครับ เท้าผมถูกแทง คราวนี้ผมหลุดหนักกว่าเดิมอีก เพื่อนมาห้าม ผมจะต่อยเพื่อนด้วย จนเพื่อนผมต้องถอยออก แล้วผมก็กระหน่ำหมัดไปอีกชุดนึง สายตาผมก็เหลือบไปเห็นอ่างปลาช่วงตรงตีนสะพาน bts ความใหญ่อยู่ที่หนึ่งคนโอบ น้ำเต็มอ่างมีปลาแหวกว้าย ผมได้ยกอ่างนั้นขึ้นแล้วก็เดินกระเผกมายืนคร่อมร่างเค้าแล้วผมก็ทุ่มอัดหน้าสุดแรง ด้วยความความโกรธหรืออะไรก็แล้วแต่ เลือดผมออกเยอะมาก ผมก็เริ่มตั้งสติได้หลังจากที่ทุ่มอ่าง
แล้วผมก็กำลังเดินกระเผกขึ้นรถแต่เลือดไหลเยอะมาก แต่เพื่อนผมคนนึงก็ได้ ขับรถมาพอดี ผมเลยซ้อนเพื่อนไป ข้ามไปตอนเย็บแผลเสร็จ ผมก็ได้ข่าวว่ารุ่นพี่คนนั้นที่ผมช่วยถูกแทง ผมก็ตกใจว่าอ่าวโดนได้ไง ฟ้าสรางผมก็ให้เพื่อนผมอีกคนนึงพาผมนั่งวิวแชร์ไปหาแกที่ รพ. ผมก็ได้ผมว่าพี่ผมโดนที่ท้อง โดนล๊อคกุญแจเมือไว้กะเตียงข้างนึง เค้ารู้สึกตัวแหละ แต่เขาพูดไม่ได้ ผมเลยบอกกลับเพื่อนว่าให้เข็นกลับไปเลยก่อนโดนรวบ
สุดท้ายแล้ว เพื่อนผมก็ไปส่งผมที่บ้าน ผมเปิดประตูมา พ่อกับแม่ผมก็ตกใจ ผมก็ปากหนักยังไม่ค่อยบอกอะไร แค่บอกถูกแทง แต่ระหว่างนั้นทีวีก็เปิดช่องข่าว สถานที่นั้นผมไปเที่ยวทุกสัปดาห์ พ่อผมก็พออนุมานออก ว่าแน่ๆไอเด็กเปรตแล้วก็ไม่พูดอะไร พ่อรีบเอารถยนต์มารับแล้วก็เอาหนังสือพิมพ์ให้ผมอ่าน ออกรถไปกบดาน ตจว ผมก็อ่านแล้วผมก็ตกใจ ผมไม่ได้ตกใจที่เป็นข่าวของผม แต่ร่าง ผู้เสียชีวิต มีรอยแทง มากกว่า 17 แผล คนรอดมาก็ฝั่ง ผู้เสียชีวิต ชี้ตัวมั่ว เพื่อนโดนฟัน ที่แขนอีกคน ก็เป็นแพะ ติดคุกไป 5 ปี ส่วนผมรอด ข้อเท็จจริงในหนังสือก็อีกแบบนึง แต่มันอาจจะจริงบ้างก็ได้ิตอนที่ผมพิมพ์อยูนะตอนนี้ก็ผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว ผมอาจจะรู้แค่มุมมองผมอย่างเดียวก็เป็นได้ เลยไม่ตรง แต่ถ้าจำไม่ผิด ไม่มีผมอยู่ในหนังสือพิมพ์เลย แต่ตำรวจก็ตามชื่อผมอยู่แหละ สน.พญาไท มันมีเรื่องหลังจากนั้นโดนล๊อคแล้วเข้าห้องสืบแล้วแต่รอดออกมาได้ มันยาวเกินถ้าใครอยากรู้ก็คงต้องตั้งอีกพาร์ทนึงเลย พาร์ทหลบหนี
*เข้าประเด็นเลยครับ ผมมีอาการทางจิตมั้ย ผมไม่รู้สึกผิดเลย จำหน้าเค้าไม่ได้ด้วยซ้ำ
*ทางกฏหมาย ปิดคดีไปแล้วจนเพื่อนผมออกจากคุกมีลูกมีเต้าแล้ว สามารถลื้อออกมา ได้มั้ย?
แต่แน่นอนครับ ปัจจุบัน ผมรู้สึกว่าผมเป็น ptsd c คือมือสั่นพกของตลอดเวลา บางเดือนมีอาการดิ่ง ประมาณว่าเรามีชีวิตไปทำไมวะ เบื่อว่ะ อีเว้นนี้ผมว่ามันเป็นอีเว้นนึงในชีวิตที่ทำสภาพจิตใจผมแย่จนถึงปัจจุบัน ตอนนั้นผมเด็กด้วยแหละ
เรื่อง คิลคนโดยไม่รู้สึกผิด แล้ว เรื่องกฏหมายครับ กับสภาพจิตใจครับ
วันนั้นก็ดื่มไปสังสรรทำความรู้จักกัน ทุกอย่าง ปกติ จนกระทั่งกลับ้านครับ สมัยนั้นผมอายุ 16 ปี ผมเองก็คร่อมรถมอไซต์กำลังกลับ บิดกุญแจกำลังสตาร์ทรถแต่ ได้ดินยินเสียงโหวกเหวกอยู่ด้านหลัง ผมเลยหันไปดู ภาพที่ผมเห็นคือ มี ผช.กระชากคอเสื้อรุ่นพี่และเอามีดจ่อคอรุ่นพี่ผม ผมก็เอ้าในใจ "เกิดไรขึ้น?" แล้วพี่ผมก็ถามว่า เรียนไหน ผช.คนนั้นตะโกอนออกมาว่า"กู..บางใหญ่เว้ย"
ระหว่างนั่นผมก็เห็นคนหลายสิบคนยืนล้อมดู เอาตรงๆผมก็ไม่รู้ว่าพวกใครเป็นพวกใครแล้วครับ แต่ในใจผมก็คิด"พวกยืนงงไรอยู่วะ นี่อ่อเด็กช่าง" แล้วร่างกายผมขยับเองตามสัญชาตญาณเลยครับ ลงรถ เดินดุ่มๆไป ผมไม่รู้ว่าผมไปอยู่จุดนั้นได้ยังไง แต่รู้สึกอีกทีก็อยู่ด้านหลัง ผช.คนนั้นแล้ว แล้วผมก็ให้สัญญาณมือ 3 2 1 ปึ๊บ ผมก็รวบจากใต้แขนเค้าแล้วมือเราก็จะล๊อคอยู่ที่ท้ายทอย ผช. คนนั้น พอนึกภาพออกมั้ยครับ
จังหวะนั้นก็ตะรุมบอลกันเลยครับ ผมไม่รู้อะไรเกิดขึ้นแต่ใจผม ผมคิดอย่างเดียวถ้าปล่อย พี่เราตาย ที่ผมจำได้คือ ผช.คนนั้นก็เหมือนโดนฝูงปลาปินันย่ารุมเลยครับ ฝั่งเค้าก็มาหลายคน แต่คงต้านไม่ไหวรึไม่เข้าไม่รู้ ผมล๊อคจนผมรู้สึกมีอะไรอุ่นๆที่ข้างหลังผม ผมเลยเหลียวกลับไปดู ใช่ครับ ผมถูกแทง หลังจากนั้นผมก็น๊อตหลุดละ ผมปลดมือที่ล๊อคออก แล้วกระหน่ำหมัดเข้าไปที่ใบหน้า ผช.คนนั้น 20หมัด+แน่ๆแหละ จนผมได้สติ ก็จะเดินกลับรถแต่
ผมก็พบว่าผมเดินกระเผก ผมก็งงว่าเกิดอะไรขึ้น ระหว่างนั้นเลือดผมก็ไหลออกมาเยอะมาก ผมก็ก้มลงไปมองเท้า ใช่ครับ เท้าผมถูกแทง คราวนี้ผมหลุดหนักกว่าเดิมอีก เพื่อนมาห้าม ผมจะต่อยเพื่อนด้วย จนเพื่อนผมต้องถอยออก แล้วผมก็กระหน่ำหมัดไปอีกชุดนึง สายตาผมก็เหลือบไปเห็นอ่างปลาช่วงตรงตีนสะพาน bts ความใหญ่อยู่ที่หนึ่งคนโอบ น้ำเต็มอ่างมีปลาแหวกว้าย ผมได้ยกอ่างนั้นขึ้นแล้วก็เดินกระเผกมายืนคร่อมร่างเค้าแล้วผมก็ทุ่มอัดหน้าสุดแรง ด้วยความความโกรธหรืออะไรก็แล้วแต่ เลือดผมออกเยอะมาก ผมก็เริ่มตั้งสติได้หลังจากที่ทุ่มอ่าง
แล้วผมก็กำลังเดินกระเผกขึ้นรถแต่เลือดไหลเยอะมาก แต่เพื่อนผมคนนึงก็ได้ ขับรถมาพอดี ผมเลยซ้อนเพื่อนไป ข้ามไปตอนเย็บแผลเสร็จ ผมก็ได้ข่าวว่ารุ่นพี่คนนั้นที่ผมช่วยถูกแทง ผมก็ตกใจว่าอ่าวโดนได้ไง ฟ้าสรางผมก็ให้เพื่อนผมอีกคนนึงพาผมนั่งวิวแชร์ไปหาแกที่ รพ. ผมก็ได้ผมว่าพี่ผมโดนที่ท้อง โดนล๊อคกุญแจเมือไว้กะเตียงข้างนึง เค้ารู้สึกตัวแหละ แต่เขาพูดไม่ได้ ผมเลยบอกกลับเพื่อนว่าให้เข็นกลับไปเลยก่อนโดนรวบ
สุดท้ายแล้ว เพื่อนผมก็ไปส่งผมที่บ้าน ผมเปิดประตูมา พ่อกับแม่ผมก็ตกใจ ผมก็ปากหนักยังไม่ค่อยบอกอะไร แค่บอกถูกแทง แต่ระหว่างนั้นทีวีก็เปิดช่องข่าว สถานที่นั้นผมไปเที่ยวทุกสัปดาห์ พ่อผมก็พออนุมานออก ว่าแน่ๆไอเด็กเปรตแล้วก็ไม่พูดอะไร พ่อรีบเอารถยนต์มารับแล้วก็เอาหนังสือพิมพ์ให้ผมอ่าน ออกรถไปกบดาน ตจว ผมก็อ่านแล้วผมก็ตกใจ ผมไม่ได้ตกใจที่เป็นข่าวของผม แต่ร่าง ผู้เสียชีวิต มีรอยแทง มากกว่า 17 แผล คนรอดมาก็ฝั่ง ผู้เสียชีวิต ชี้ตัวมั่ว เพื่อนโดนฟัน ที่แขนอีกคน ก็เป็นแพะ ติดคุกไป 5 ปี ส่วนผมรอด ข้อเท็จจริงในหนังสือก็อีกแบบนึง แต่มันอาจจะจริงบ้างก็ได้ิตอนที่ผมพิมพ์อยูนะตอนนี้ก็ผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว ผมอาจจะรู้แค่มุมมองผมอย่างเดียวก็เป็นได้ เลยไม่ตรง แต่ถ้าจำไม่ผิด ไม่มีผมอยู่ในหนังสือพิมพ์เลย แต่ตำรวจก็ตามชื่อผมอยู่แหละ สน.พญาไท มันมีเรื่องหลังจากนั้นโดนล๊อคแล้วเข้าห้องสืบแล้วแต่รอดออกมาได้ มันยาวเกินถ้าใครอยากรู้ก็คงต้องตั้งอีกพาร์ทนึงเลย พาร์ทหลบหนี
*เข้าประเด็นเลยครับ ผมมีอาการทางจิตมั้ย ผมไม่รู้สึกผิดเลย จำหน้าเค้าไม่ได้ด้วยซ้ำ
*ทางกฏหมาย ปิดคดีไปแล้วจนเพื่อนผมออกจากคุกมีลูกมีเต้าแล้ว สามารถลื้อออกมา ได้มั้ย?
แต่แน่นอนครับ ปัจจุบัน ผมรู้สึกว่าผมเป็น ptsd c คือมือสั่นพกของตลอดเวลา บางเดือนมีอาการดิ่ง ประมาณว่าเรามีชีวิตไปทำไมวะ เบื่อว่ะ อีเว้นนี้ผมว่ามันเป็นอีเว้นนึงในชีวิตที่ทำสภาพจิตใจผมแย่จนถึงปัจจุบัน ตอนนั้นผมเด็กด้วยแหละ