ผมกดปุ่มเปิดมือถือ
มันไม่ติด กดอีกครั้ง ไม่ติดอีก
ช่วงเวลาสั้น ๆ
ระหว่างที่มือยังกดค้างอยู่
ผมเริ่มยอมรับความจริงว่า
"รูปถ่ายจากทริปฟูจิทั้งหมด หายไปในช่วงเวลานั้นแล้ว"
แปลกดีครับ
ยิ่งไม่มีรูป ก็ยิ่งอยากนึกถึง
ภูเขาไฟฟูจิ ปี 2019
ผมถึง 5th Station ตอนเย็น
ที่พักแบบ capsule เตียงสองชั้นว่าง ๆ ล็อกเกอร์โล่ง
ความเงียบ
แตกต่างจากโตเกียวอย่างสิ้นเชิง
ผมซื้อไม้พลอง Kongozue มาด้วย
แต่เลือกอันสั้น
เพราะอยากได้ไว้ประทับตรา
มากกว่าเอาไว้ใช้งานจริง
ตีห้าเศษ ผมเปิดประตูออกไปเริ่มเดิน
แต่ฝนตก ในความมืด
ผมยืนลังเลอยู่พักหนึ่ง
ก่อนใส่เสื้อกันฝนแล้วเดินออกไป
จำได้ว่าถุงมือเปียกชุ่มตั้งแต่สถานี 7
ถุงเท้าก็เปียก มือเย็นเฉียบจนรู้สึกได้
หมอกหนา มองเห็นข้างหน้าไม่กี่ก้าว
โลกหดเหลือแค่ก้าวถัดไป ไปทีละก้าว
หลังสถานี 8
มันไม่ใช่แค่เดินขึ้นเขาแล้ว
มันกลายเป็นการปีนหินภูเขาไฟ
ด้วยมือที่ชื้น ยิ่งสูง ยิ่งเปียก ยิ่งหนาว
ชันจนก้าวแทบไม่ออก
ผมถึงยอดประมาณสิบโมงเช้า
มองไม่เห็นอะไรเลย
มีแต่หมอก ความหนาว ความโล่งใจ
ไม่ได้รู้สึกเหมือนพิชิตอะไร แค่รู้สึกว่ารอดแล้ว
สิ่งที่จำได้ชัดที่สุดบนยอด
คือราเม็งร้อน ๆ หนึ่งชาม
แล้วผมก็ประทับตราสุดท้ายลงบนไม้
เหมือนทุกสถานีที่ผ่านมา แต่รอยนั้นเข้มกว่ารอยอื่น
ขาลงใช้เวลาสามชั่วโมง
วงจรซ้ำ ๆ ที่ไม่มีวันจบ
ไถลลง หยุด เอากรวดออกจากรองเท้า แล้วลงต่อ
เข่ารับทุกอย่างไปเต็ม ๆ
ไม้พลองสั้น ๆ อันนั้น ยังคงไม่ช่วยอะไร
คืนนั้นผมกลับถึง Airbnb ที่โตเกียวค่ำมากแล้ว
ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า
เหนื่อยจากวันของตัวเองเหมือนกัน
พวกเขามองมาที่ผม
ผมยิ้มกลับเงียบ ๆ แค่นั้นเองครับ
เรื่องราวของวันนั้นมีมากเกินไป
จนไม่รู้จะเริ่มเล่าจากตรงไหน
แล้ววันนั้นก็ผ่านไป
หลายปีต่อมา
มือถือเครื่องนั้นพัง
ไม่มีแบ็คอัพ ไม่เคยโพสต์ที่ไหน
รูปทั้งหมดจากทริปฟูจิหายไปพร้อมกัน
ฟูจิทั้งลูกหายไป
เหลือแค่ความทรงจำที่เริ่มพร่าเลือน
แต่ไม้พลองอันนั้น
ยังเก็บอยู่ในตู้กระจก
คืนวันอาทิตย์ ปี 2026
เพลงแจ๊ซเบา ๆ
ไฟสลัวในห้องนั่งเล่น เบียร์เย็นๆในมือ
ผมเปิดตู้กระจก หยิบไม้พลองขึ้นมา หมุนดูทีละรอย
รอยสถานี 5 — จางที่สุด สีไม้ยังสว่าง ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
รอยสถานี 7-8 — เข้มขึ้น
แล้วก็ถึงรอยสุดท้าย ดำสนิท ลึกที่สุด เข้มที่สุดในบรรดารอยทั้งหมด
ผมนิ่งอยู่กับมันสักครู่ แล้วก็เข้าใจ
ไม้ที่เปียกฝนมาทั้งวัน นาบด้วยเหล็กร้อนที่ยอดเขา ทิ้งรอยไว้ลึกกว่าทุกที่ที่ผ่านมา
นั่นแหละคือครั้งแรก ที่ผมรู้สึกจริงๆ
สิ่งสำคัญจากฟูจิ ไม่เคยอยู่ในรูปถ่ายตั้งแต่แรก
นิ้วผมสัมผัสรอยไหม้บนเนื้อไม้
มันพิสูจน์ว่าผมอยู่ที่นั่นจริงๆ
ภูเขาทั้งลูก ยังคงอยู่ในรอยไหม้นั้น
ไม่ได้หายไปไหน
และอยู่ในตัวผมเสมอ
[CR] 📷🗻 ฟูจิที่ไม่มีรูปถ่าย: ความทรงจำบนรอยไหม้
CR - Consumer Review : กระทู้รีวิวนี้เป็นกระทู้ CR โดยที่เจ้าของกระทู้