วันนี้แค่จะกินข้าวเฉยๆ แต่ชีวิตเหมือนจะไม่ยอมให้มันง่าย

ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นไหม แต่เรารู้สึกว่าบางวันชีวิตมันก็เล่นใหญ่เกินไปกับเรื่องเล็กๆ
อย่างวันนี้คือหิวข้าวมาก แบบหิวจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว เลยตั้งใจว่าจะออกไปหาอะไรกินง่ายๆ จบๆ ไป

เริ่มจากเดินออกจากบ้าน ฝนดันตกค่ะ โอเค ไม่เป็นไร วิ่งฝ่าฝนแบบคนมีเป้าหมาย สภาพตอนนั้นคือผมก็ไม่พร้อม หน้าก็ไม่พร้อม แต่ท้องพร้อมมาก ไปถึงร้านที่เล็งไว้…ปิดค่ะ ปิดแบบงงๆ ไม่มีป้าย ไม่มีอะไรเลย เหมือนเขานัดกันปิดหนีเราโดยเฉพาะ
ก็ยังไม่ยอมแพ้ เดินต่อไปอีกร้านนึง เข้าไปนั่งเรียบร้อย เปิดเมนูอย่างตั้งใจ สรุปเลือกไม่ได้ค่ะ หิวจนเลือกไม่ถูก งงมาก สุดท้ายสั่งไปแบบสุ่มๆ แล้วก็นั่งรอด้วยความหวัง

ระหว่างรอ มือดันไปโดนน้ำเปล่าหกใส่ตัวเองเฉยเลย จังหวะนั้นคืออยากจะถามจักรวาลว่า “เอาจริงดิ” แล้วก็ต้องมานั่งซับน้ำแบบคนทำตัวเองล้วนๆ ไม่มีใครช่วย ไม่มีใครเห็น…หรือจริงๆ อาจจะมีแต่เขาแค่แกล้งไม่เห็นก็ได้

พออาหารมา คำแรกที่กินเข้าไปคือ…ลิ้นพองค่ะ ร้อนเกิน แบบร้อนจริงจัง เหมือนชีวิตยังทดสอบเราไม่พอ ต้องเพิ่มเลเวลเข้าไปอีก
สุดท้ายก็กินจนหมดนะ ทั้งที่สภาพจิตใจคือผ่านอะไรมาหนักมาก ทั้งๆ ที่มันก็แค่ “มื้อข้าวมื้อเดียว” แต่ทำไมมันรู้สึกเหมือนผ่านด่านอะไรสักอย่างมา
ชีวิตบางวันมันก็ประมาณนี้แหละค่ะ ไม่ได้มีเรื่องใหญ่โตอะไร แต่รวมๆ แล้วอยากนอนเฉยๆ แล้วไม่ต้องเจออะไรเพิ่มอีกแล้ว
ขอพักก่อนนะคะ วันนี้เหนื่อยกับการกินข้าวเกินไปจริงๆ 😂