ผมเพิ่งมีโอกาสออกเดินทางคนเดียวครั้งแรกเลยอยากมาเล่าประสบการณ์ เพราะมันทั้งตื่นเต้น ทั้งกังวลในเวลาเดียวกัน ตั้งแต่ตัดสินใจซื้อตั๋วจนถึงวันเดินทาง ผมมีทั้งความรู้สึกดีใจที่ได้ลองทำอะไรใหม่ๆ และความกลัวเล็กๆ ว่าจะปรับตัวไม่ทันกับการเดินทางไกลโดยไม่มีเพื่อนร่วมทาง ผมขึ้นรถไฟจากใต้ตอนเช้า มองผู้คนรอบๆ ที่ส่วนใหญ่คุยกัน หรือหลับตาพักสายตา ผมกลับนั่งจดจำบรรยากาศรอบตัว ตั้งแต่เสียงหัวรถไฟกระทบราง ไปจนถึงกลิ่นอาหารจากตู้ข้างๆ

ระหว่างทาง ผมได้เห็นวิวสลับไปมาตามแนวรถไฟ ทั้งทุ่งนา ภูเขา และแม่น้ำ ผมรู้สึกเหมือนเวลาเดินช้าลงได้ชั่วขณะ ได้คิดเรื่องตัวเอง ฟังเพลง อ่านหนังสือ หรือแค่ปล่อยให้สายตาไปกับวิวข้างนอก บางช่วงก็แอบสังเกตผู้โดยสารคนอื่นแล้วจินตนาการว่าชีวิตของเขาจะเป็นยังไง มันแปลกดีที่ได้อยู่คนเดียวแบบนี้ แต่กลับทำให้ผมรู้สึกว่าผมเชื่อมต่อกับโลกมากขึ้น

พอถึงสถานีในแต่ละเมือง ผมก็ต้องปรับตัวเองใหม่ ตั้งแต่หาที่ซื้อน้ำ ซื้อขนม ยันหาแท็กซี่ หรือวิธีไปพักที่พัก ผมรู้สึกภูมิใจที่ทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แม้จะเหนื่อยและหลงทางบ้าง แต่สุดท้ายมันให้ความรู้สึกอิสระที่หาไม่ได้จากการไปกับใคร ช่วงท้ายของการเดินทาง ผมเริ่มคิดว่า การเดินทางคนเดียวครั้งแรกมันไม่ได้แค่เรื่องวิวสวย หรือสถานที่ใหม่ๆ แต่มันคือการได้เรียนรู้ตัวเองว่า ผมสามารถดูแลตัวเอง และสนุกกับการอยู่คนเดียวได้จริงๆ

และแม้จะเพิ่งเป็นครั้งแรก แต่ผมคิดว่าไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแน่ๆ เพราะประสบการณ์แบบนี้ มันทำให้หัวใจผมเติบโตขึ้น และอยากออกเดินทางอีกหลายๆ ครั้ง