เราเป็นคนนึงที่รู้ว่า “มันไม่ใช่” มานานแล้ว

ไม่ใช่แบบเพิ่งมารู้ แต่คือรู้ตั้งแต่ช่วงแรกๆ ด้วยซ้ำ แค่ตอนนั้นเรายังเลือกที่จะเชื่อว่า มันอาจจะดีขึ้นก็ได้

แต่พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆ มันไม่ได้ดีขึ้นเลยนะ เราแค่เริ่ม “ชิน” กับมันมากขึ้น ชินกับความรู้สึกที่มันไม่โอเค
ชินกับการต้องฝืนตัวเอง ชินกับการคิดในหัวว่า “เดี๋ยวค่อยว่ากัน” แล้วสุดท้ายเดี๋ยวมันก็ไม่เคยมาถึง

เราถามตัวเองหลายรอบว่า ทำไมยังอยู่ ตอนแรกก็คิดว่าเพราะยังอยากอยู่ แต่พอคิดจริงๆมันไม่ใช่ มันคือเรา “ยังไม่กล้าไป”

เรากลัวว่าถ้าออกไปแล้วจะเจออะไรที่แย่กว่านี้ กลัวต้องเริ่มใหม่ กลัวว่าการตัดสินใจครั้งนี้มันจะผิด แล้วก็…กลัวเสียสิ่งที่เคยทุ่มไปทั้งหมด

ทั้งเวลา ทั้งความรู้สึก ทั้งความพยายามที่ผ่านมา

บางทีมันเลยไม่ใช่การยึดติดหรอก แต่มันคือการยึดติดกับสิ่งที่เราเคยลงทุนไ ยิ่งอยู่มานาน ยิ่งออกยาก ทั้งที่จริงๆ ใจมันไปตั้งนานแล้ว

เรารู้ตัวนะ ว่าตอนนี้มันไม่ใช่การพยายามแล้ว มันคือการ “ทน” แต่ก็ยังอยู่ ไม่ใช่เพราะมันดีพอ แต่เพราะเรายังไม่กล้ายอมรับว่า ที่ผ่านมา เราฝืนอยู่กับสิ่งที่ไม่ใช่มานานแค่ไหน

บางทีการเดินออกมา มันไม่ได้ยากเพราะมันสำคัญ แต่มันยากเพราะเราต้องยอมรับกับตัวเองตรงๆ ว่า เรารู้อยู่แล้ว…แต่ก็ยังเลือกอยู่

ไม่ได้มีคำตอบนะ แค่อยากรู้ว่า มีใครเคยรู้สึกแบบนี้บ้างไหม
แล้วสุดท้ายคุณเลือก “อยู่ต่อ” หรือ “ไป”