ลู่วิ่งที่เรียกว่า “ชีวิต”

ในทุกเส้นทางชีวิตที่แตกต่างกัน
ผู้คนมักล้วนมีเส้นทางเป็นของตัวเอง
.
มนุษย์เรานั้นต่างถูกขับเคลื่อน
ด้วยอะไรบางสิ่งที่มองไม่เห็น
มันเป็นเหมือน แรงผลักดัน
และแรงผลักนั้นเอง ก็ถูกแทน
ด้วยชื่อของคำว่า “เป้าหมาย”
.
ทุกสิ่งใดในโลกนี้ ไม่ว่าจะ
ความรัก ความเข้าใจ ความเป็นที่หนึ่ง
ล้วนแต่เป็นอารมณ์ที่มนุษย์ปรุงแต่งขึ้น
จากประสบการณ์ภายใต้จิตใจของเรา
.
อารมณ์ความรู้สึกเหล่านั้น
ได้สร้างความหมายให้กับการวิ่ง
และในขณะเดียวกัน
ก็ทำให้เราเป็นกังวล ท้อแท้ และเจ็บปวด
.
ไม่ว่าเราจะวิ่งด้วยเหตุผลใด
ความจริงข้อหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยน
ก็คือเส้นทางของเราทุกคนนั้น
จะไปบรรจบลง ณ ที่ความตาย
แม้ความจริงของมนุษย์จะช่างไร้สาระ
หรือบ้าบอเกินกว่าจะยอมรับก็ตาม
.
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีสิ่ง ๆ หนึ่งที่
จะไม่มีใครสามารถพรากมันไปจากเราได้
นั่นคือ ความพยายามที่ได้ทุ่มเทลงไป
บนเส้นทางที่ตัวเราเองนั้นได้ก้าวเดิน
.
ความหวัง ความสิ้นหวัง
ความรุ่งโรจน์ ความพ่ายแพ้
ความเหนื่อยล้า ความพอใจ
ความกลัว และความสำเร็จ
.
ทั้งหมดใด ๆ ทุกความรู้สึก
มันไม่ได้มีไว้เพื่อพิสูจน์ต่อสิ่งใดเลย
แต่อารมณ์เหล่านั้นกลับถูกหล่อหลอม
จนกลายมาเป็นตัวตนของเราในตอนนี้
.
เช่นนั้นแล้ว
จงซึมซับไปกับมันในทุกความรู้สึก
เพลิดเพลินกับรสชาติของไวน์แดง
ที่เรียกว่า “ชีวิต” นั้นเสีย
.
“มนุษย์เรานั้นเข้าถึงแค่หัวใจของตัวเอง
ไม่ได้มีที่ไหนที่ตัวเราอยู่อย่างแท้จริง”
— Togashi (100 meters)