เกิดอาการแพนิค จนต้องขายทุกสิ่งทุกอย่างมาลงทุน เพียงเพราะว่างงานแต่จำเป็นจะต้องไม่เป็นผู้มีรายได้น้อยกว่าค่าแรงขั้นต่ำ

เกิดอาการแพนิค จนต้องขายทุกสิ่งทุกอย่างมาลงทุน
เพียงเพราะว่างงานแต่จำเป็นจะต้องไม่เป็นผู้มีรายได้น้อยกว่าค่าแรงขั้นต่ำ
หรือเปล่าครับ สำหรับคนที่ได้กระโจนเข้าสู่อาชีพนักลงทุน

สำหรับผมมีความคิดอย่างนี้คือ
ถ้าหวังว่าการลงทุนมากๆแล้ว
จะมีอะไรเป็นการคืนทุนเป็นเงินต้น
ก็เสียเวลาคิดเรื่องการค้าขายลำบาก
กว่าจะคืนทุนได้ต้องใช้เวลานาน
ก็ไม่ต้อลทุนอะไรหรอกมันยากจะได้เงินต้นคืนทั้งหมด
แต่การลงทุนได้สิ่งดีๆมีรูปธรรมยั่งยืนและพัฒนากว่าเงินซื้อเงิน
หรือลงทุนอะไรก็เอาง่ายๆพอได้ใช้เงินเกินดุลการค้าในวิถีชีวิต
แต่ก็คืนทุนไม่ยากคือขายออกกำไรดี มีจำนวนขายหมดไวๆ

เชื่อเงินไม่ได้ขนัดเลยว่าเป็นความดีทำให้มีเงินก็จริง บางทีเงินไม่มีค่าเพราะไม่ได้แลกเปลี่ยนอะไรคุ้มค่าเงิน อย่าเป็นคนประมาทเรื่องเงินว่าไม่มีความสำคัญอะไรจะต้องใช้ชีวิตเพื่อการหาให้ได้มี ทำแต่อาชีพให้มีรายได้มากกว่าค่าแรงขั้นต่ำให้ได้ก่อนเถอะในทุกวัน สำหรับคนกลัวการเป็นคนจน ถ้าไม่ได้อะไรเลยจริงๆ ไม่มีอะไรน่าจะมีรายได้เลย ยากจนจริงๆ ก็น่าเห็นใจ ก็เงินมันหายากเกินความพยายามตั้งใจของชีวิตคนบางคนนั่นล่ะ คนจึงขี้เกียจจะหาเงิน คนจนจึงเป็นคนจน ถ้าคนสบายกายเกินไป แต่หากไม่ได้มีอาชีพทำมาหากินอะไรเลยที่จะต้องมีหน้าที่ช่วยเหลือสังคม แม้ความสบายกายแต่ถ้าทุกข์ใจที่จะต้องมีปัญหายากจน การว่างงานมากๆจึงจะเป็นเหตุให้ป่วยเป็นโรคประสาทกิน อาชีพมีมากมายหลายอาชีพที่มีโอกาสดีจะทำให้ชีวิตมีความสมบูรณ์ แต่เพราะสุขภาพของคนทำไม่ได้เอง บางคนมันฝันว่าชีวิตมันเป็นคนรวยอะไรต่างๆนานา โดยคิดว่าชีวิตมีรายได้สูงด้วยอาชีพสบายๆ แต่สติของมันก็ทำให้มันมีเงินที่จะใช้จ่ายไม่ค่อยมาก โดยชีวิตไม่ต้องพยายามใช้ทักษะหรือการทำอะไรให้สำเร็จเลย จึงทำให้ชีวิตคนก็ไม่ได้มีคุณภาพดีกว่าการเป็นคนสามารถทำอาชีพต่างๆได้ดี วัยอนาคตต้องใช้เงินกับวัยอนาคตไม่ต้องใช้เงิน ต่างมีสัญชาตญาณการจะทำให้มีรายได้แตกต่าง