แม้จะถูกรื้อไปนานจนลืม แต่นักวิชาการย้ำคิดย้ำทำอย่างประกิต ก็ไม่ยอมลืม
4 มีนาคม 2569 ปล่อยบทความรื้อฟิ้นความจำออกมาอีก ว่า
"“Scala” โรงภาพยนตร์ standalone ที่เต็มไปด้วยคุณค่าทางประวัติศาสตร์และสวยงามที่สุดของไทย
ซึ่งถูกทุบทิ้งไปเมื่อปลาย พ.ศ.2564"
ผมเป็นวัยรุ่นคนหนึ่ง ที่คุ้นเคยกับโรงหนังนี้มาตั้งแต่มันเปิดทำการ ขอบอกว่า ข้อความข้างบนนั้น ไม่จริงเลย
มันไม่มีความสวยงามแม้แต่น้อย การออกแบบสถาปัตยกรรม มีข้อบกพร่ยงอย่างมาก
คุณสมบัติสำดัญข้อหนึ่งคือ "ความกระจ่างตา" นั้น ไม่มีเลย อาคารมีจุดเด่น ๒ ข้อ
๑ เปลือก หรือ ฟาซาด (Facade) ของมัน มีสัดส่วนที่ดูอ่อนแออย่างไร้เหตุผล
สถาปนิกโกธิกมาเห็นเข้า คงตบหัวเบาๆ แล้วบอกว่า ไปเรียนมาใหม่ ไอ้หนู
อยากรู้ว่ามันไม่งามอย่างไร ให้ตามไปดูสาขาธนาคารรวงเข้าดูเอาเอง
https://readthecloud.co/kasikorn-bank-architecture/
โค้งโกธิก เป็นความสำเร็จทางอารยะธรรมของมนุษ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งโค้งแหลม ที่จะทำให้อาคารดูสูงส่ง
รับกับแสงสว่างที่สาดเข้ามา ดังพลานุภาพของพระผู้เป็นเจ้า ดังนั้นจึงเข้ากันกับกระจกสี (stainless glass)
ที่จะสร้างความมลังมเลืองแก่พื้นที่ภายใน สมเป็นสถานแห่งพระผู้อยู่เหนือโลก
ทว่า สถาปนิกเอาของที่ควรจะเป็นห้องภายใน จับเทกระจาดออกมาข้างนอก
ยิ่งไปกว่านั้น กระจกสีที่เป็นความวิเศษในการมองเห็น ถูกแทนที่ด้วยรูปปั้แปะข้างฝาที่แสนอัปลักษณ์
ประดับเหนือทางเข้าห้องขายตั๋ว เป็นประติมากรรมลักษณะคล้ายศิลปะถ้ำ เปิดไฟส่องแล้วดูอึดอัดน่าขนพองสยองเกล้า
ในปีนั้น ศิลปินไทยเก่งๆ มีมากมาย แต่นายห้างกำพล ดันเลือปเจ๊กมาเลย์คนหนึ่งมาทำงานนี้
อ้างว่าเป็นเรื่องมหรสพเอเซีย คนนี้เจ๋งสุด
๒ ส่วนอัปลักษณ์ที่อดกล่าวถึงไม่ได้ คือบันได เป็นบันไดโค้งที่หาความงามไม่เจอ
ประโยชน์ของมันมีอย่างเดียว คือให้คนยืนรอก่อนเข้าโรง
ใต้บันได มีห้องที่เปิดเป็นภัตตาคาร ใครเคยเข้าไปก็จะรู้ว่า มันน่าหดหู่เพียงใด ทั้งแคบ ทั้งมืดและทั้งเตี้ย
อับทึบจนกินข้าวไม่อร่อย
ยังดีที่ตรงมุมโถงนี้มีของดีซ่อนอยู่ ข้าวหน้าไก่ห้าแยก อร่อยเหมือนไปกินที่พลับพลาชัย
สิ่งที่น่าตำหนิที่สุดของโรงหนังแห่งนี้ คือทางออก มันเทคนออกด้านเดียวที่เป็นช่องทางเดินภายในอาคาร ซึ่งอันตรายมาก
ถ้าเกิดไฟไหม้ ผู้คนจะเผชิญชะตากรรมคล้ายแซนติก้าผับ หรือยิ่งกว่า
คือมาออกันในทางเดินมืดๆ แคบๆ ขนาด ๔ เมตร ยาวเท่าตึกแถวสิบกว่าห้อง
มองเห็นทางออกแต่ฝ่าไปไม่ถึง
การยกย่องโรงหนังแห่งนี้จนเลิศเลอ เป็นเครื่องพิสูจน์ว่า วัฒนธรรมอาคารของเรา ยังต้องพยายามอีกไกล
กว่าจะไล่ทันการออกแบบที่โรงหนังเฉลิมกรุง
โรงหนัง สกาล่า
4 มีนาคม 2569 ปล่อยบทความรื้อฟิ้นความจำออกมาอีก ว่า
"“Scala” โรงภาพยนตร์ standalone ที่เต็มไปด้วยคุณค่าทางประวัติศาสตร์และสวยงามที่สุดของไทย
ซึ่งถูกทุบทิ้งไปเมื่อปลาย พ.ศ.2564"
ผมเป็นวัยรุ่นคนหนึ่ง ที่คุ้นเคยกับโรงหนังนี้มาตั้งแต่มันเปิดทำการ ขอบอกว่า ข้อความข้างบนนั้น ไม่จริงเลย
มันไม่มีความสวยงามแม้แต่น้อย การออกแบบสถาปัตยกรรม มีข้อบกพร่ยงอย่างมาก
คุณสมบัติสำดัญข้อหนึ่งคือ "ความกระจ่างตา" นั้น ไม่มีเลย อาคารมีจุดเด่น ๒ ข้อ
๑ เปลือก หรือ ฟาซาด (Facade) ของมัน มีสัดส่วนที่ดูอ่อนแออย่างไร้เหตุผล
สถาปนิกโกธิกมาเห็นเข้า คงตบหัวเบาๆ แล้วบอกว่า ไปเรียนมาใหม่ ไอ้หนู
อยากรู้ว่ามันไม่งามอย่างไร ให้ตามไปดูสาขาธนาคารรวงเข้าดูเอาเอง
https://readthecloud.co/kasikorn-bank-architecture/
โค้งโกธิก เป็นความสำเร็จทางอารยะธรรมของมนุษ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งโค้งแหลม ที่จะทำให้อาคารดูสูงส่ง
รับกับแสงสว่างที่สาดเข้ามา ดังพลานุภาพของพระผู้เป็นเจ้า ดังนั้นจึงเข้ากันกับกระจกสี (stainless glass)
ที่จะสร้างความมลังมเลืองแก่พื้นที่ภายใน สมเป็นสถานแห่งพระผู้อยู่เหนือโลก
ทว่า สถาปนิกเอาของที่ควรจะเป็นห้องภายใน จับเทกระจาดออกมาข้างนอก
ยิ่งไปกว่านั้น กระจกสีที่เป็นความวิเศษในการมองเห็น ถูกแทนที่ด้วยรูปปั้แปะข้างฝาที่แสนอัปลักษณ์
ประดับเหนือทางเข้าห้องขายตั๋ว เป็นประติมากรรมลักษณะคล้ายศิลปะถ้ำ เปิดไฟส่องแล้วดูอึดอัดน่าขนพองสยองเกล้า
ในปีนั้น ศิลปินไทยเก่งๆ มีมากมาย แต่นายห้างกำพล ดันเลือปเจ๊กมาเลย์คนหนึ่งมาทำงานนี้
อ้างว่าเป็นเรื่องมหรสพเอเซีย คนนี้เจ๋งสุด
๒ ส่วนอัปลักษณ์ที่อดกล่าวถึงไม่ได้ คือบันได เป็นบันไดโค้งที่หาความงามไม่เจอ
ประโยชน์ของมันมีอย่างเดียว คือให้คนยืนรอก่อนเข้าโรง
ใต้บันได มีห้องที่เปิดเป็นภัตตาคาร ใครเคยเข้าไปก็จะรู้ว่า มันน่าหดหู่เพียงใด ทั้งแคบ ทั้งมืดและทั้งเตี้ย
อับทึบจนกินข้าวไม่อร่อย
ยังดีที่ตรงมุมโถงนี้มีของดีซ่อนอยู่ ข้าวหน้าไก่ห้าแยก อร่อยเหมือนไปกินที่พลับพลาชัย
สิ่งที่น่าตำหนิที่สุดของโรงหนังแห่งนี้ คือทางออก มันเทคนออกด้านเดียวที่เป็นช่องทางเดินภายในอาคาร ซึ่งอันตรายมาก
ถ้าเกิดไฟไหม้ ผู้คนจะเผชิญชะตากรรมคล้ายแซนติก้าผับ หรือยิ่งกว่า
คือมาออกันในทางเดินมืดๆ แคบๆ ขนาด ๔ เมตร ยาวเท่าตึกแถวสิบกว่าห้อง
มองเห็นทางออกแต่ฝ่าไปไม่ถึง
การยกย่องโรงหนังแห่งนี้จนเลิศเลอ เป็นเครื่องพิสูจน์ว่า วัฒนธรรมอาคารของเรา ยังต้องพยายามอีกไกล
กว่าจะไล่ทันการออกแบบที่โรงหนังเฉลิมกรุง