บทที่ 21: ตราชั่งที่เอียงเอนและพันธนาการแห่งคำลวง
กลิ่นคาวเลือดจากลานประหารนัดก่อนยังไม่ทันจางหายไปจากความทรงจำของชาวเมือง แต่สำหรับ โค้ก มันเป็นเพียงบทเพลงบทหนึ่งที่จบลงอย่างสมบูรณ์ เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวเขื่อง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทาบลงบนใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขา เผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ ขณะที่เขาเปิดแฟ้มสำนวนคดีใหม่ขึ้นมา คดีที่ไม่ได้กัดกินเพียงร่างกาย แต่กัดกินไปถึง "ความเชื่อใจ" และ "มิตรภาพ"
✅️✅️✅️
จุดเริ่มต้นของรอยร้าว
เหม ชายหนุ่มร่างสูง 184 ซม. หนัก 63 กก. วัย 25 ปี นั่งอยู่ที่โต๊ะโจทก์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เขาเป็นคนขยันทำงานส่งเสียตัวเองเรียนและเก็บออมเงินมาทั้งชีวิต ทว่าเงินจำนวนนั้นกลับถูกโกงไปอย่างไร้ร่องรอย โดยหลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่ นัน รุ่นน้องสาวสวยวัย 16 ปี ที่มีส่วนสูงโดดเด่นถึง 177 ซม. ซึ่งเขาเคยเอ็นดูเหมือนน้องสาวแท้ๆ
แต่ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าซื่อๆ ของนัน คือหัวใจที่ละโมบ เธอคือผู้ก่อคดีตัวจริงที่แอบจดจำรหัสผ่านและโอนเงินของเหมไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย ทว่าเธอกลับได้รับ "ความช่วยเหลือ" ลับๆ จากผู้พิพากษาอย่างโค้ก ที่ต้องการใช้คดีนี้สร้างความบันเทิงทางจิตวิทยาครั้งใหม่
✅️✅️✅️
การร่ายมนตร์บนบัลลังก์ศาล
เสียงฆ้อนไม้เคาะลงบนแท่นดัง ปัง! เป็นสัญญาณเปิดการพิจารณาคดี
"ศาลขอเปิดการพิจารณาคดีฉ้อโกงทรัพย์..." โค้กเริ่มเบิกความด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างผิดปกติ เขาปรับแว่นสายตาพลางมองไปที่นันซึ่งนั่งอยู่ในคอกจำเลยในชุดนักเรียนที่ดูบอบบาง "จำเลยนัน... ศาลเห็นว่าคุณยังมีอายุน้อยนัก และดูเหมือนจะมีความเครียดสูง เจ้าหน้าที่... ช่วยหาน้ำอุ่นให้จำเลยหน่อย"
การแสดงความเมตตาอย่างออกนอกหน้าของโค้ก ทำให้เหมเริ่มรู้สึกแปลกใจ แต่ด้วยบารมีของผู้พิพากษาที่ดูเป็นผู้ใหญ่ทรงธรรม ทำให้เหมยังคงเชื่อมั่นว่านั่นคือเพียงความเห็นใจต่อเยาวชน
✅️✅️✅️
จิตวิทยาบิดเบือนความจริง
"โจทก์เหม... คุณอ้างว่าจำเลยแอบโอนเงินจากบัญชีคุณ" โค้กหันมามองเหมด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะเห็นใจ แต่คำพูดกลับเริ่มทิ่มแทง "แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่าในฐานะที่คุณเป็นผู้ใหญ่กว่า และมีความสนิทสนมกับเด็กสาวคนนี้มาก... มีความเป็นไปได้ไหมว่าคุณนั่นแหละที่จัดการเงินพลาดเอง หรืออาจจะพยายามยัดเยียดความผิดให้เด็กเพื่อปกปิดอะไรบางอย่าง?"
"ไม่ใช่ครับท่าน! ผมมีสลิปหลักฐาน!" เหมพยายามแย้งด้วยเสียงที่สั่นพร่า
"สลิปที่อาจจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อข่มขู่เด็กสาวคนหนึ่งงั้นหรือ?" โค้กขัดจังหวะพลางหันไปหานัน "นัน... บอกศาลสิ ในคืนที่เหมอ้างว่ามีการโอนเงิน เขาข่มขู่อะไรคุณบ้าง? เขาพยายามจะป้ายสีคุณเพื่อปิดปากเรื่องที่เขาแอบทำผิดกฎหมายอย่างอื่นใช่ไหม?"
✅️✅️✅️
คำลวงใต้คราบน้ำตา
นันเงยหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาขึ้นมา เธอแสร้งทำเป็นสั่นสะท้านพลางมองเหมด้วยสายตาหวาดระแวงตามแผนที่โค้กเคยวางไว้ให้ "เขา... ฮึก... เขาบอกว่าถ้าฉันไม่ยอมรับผิดแทนเขา... เขาจะฆ่าฉันปิดปาก! เขาเป็นคนเอาโทรศัพท์ฉันไปโอนเงินเอง แล้วบอกว่าฉันเป็นคนทำ... ฉันกลัวค่ะท่านเหมขู่ฉันตลอดว่าเขาจะทำเหมือนที่เคยทำกับคนอื่น!"
เหมนั่งอึ้งจนพูดไม่ออก จิตวิทยาของโค้กเริ่มทำงานได้ผล เหมเริ่มสงสัยในหลักฐานของตนเองและรู้สึกมึนงงกับภาพลักษณ์ "ชายหนุ่มที่รังแกเด็ก" ที่โค้กค่อยๆ สร้างขึ้นกลางศาล
✅️✅️✅️
กับดักที่สมบูรณ์แบบ
โค้กปิดแฟ้มสำนวนช้าๆ สายตามองสลับระหว่างเหมที่กำลังใจสลาย และนันที่กำลังจมดิ่งสู่คำลวงที่โค้กป้อนให้จนเธอเริ่มเชื่อจริงๆ ว่าเธอคือเหยื่อ
"พยานและหลักฐานของโจทก์มีความย้อนแย้งสูง ศาลจะพิจารณาประเด็นการใช้อำนาจมิชอบต่อเยาวชนด้วย" โค้กทิ้งท้ายพลางลุกจากบัลลังก์ เขาเดินผ่านเหมที่นั่งหมดสภาพ แล้วหันไปพยักหน้าให้นันเล็กน้อย
คดีถูกเปิดฉากด้วยความอยุติธรรมที่ถูกฉาบไว้ด้วยความเมตตาปลอมๆ เหมเดินออกจากห้องพิจารณาคดีด้วยความสับสน โดยหารู้ไม่ว่าเขากำลังถูกจูงจมูกเข้าสู่กรงขังที่เขาไม่ได้ก่อ และเลือดที่กำลังจะหลั่งในคดีนี้... จะมาจากหัวใจที่ถูกฉีกกระชากด้วยความไว้ใจนั่นเอง
✅️✅️✅️
บทที่ 22: มายาคติในเงามืดและการกลืนกินของปีศาจ
หลังจากเสร็จสิ้นการพิจารณาคดีนัดแรก บรรยากาศภายในห้องโถงของศาลพิพากษาดูเงียบเชียบและหนาวเหน็บอย่างประหลาด เหม นั่งเหม่อลอยอยู่บนม้านั่งไม้ยาว มือที่เคยกำหลักฐานแน่นบัดนี้กลับสั่นเทาและอ่อนแรง ความมั่นใจที่เขามีมาตลอดทั้งชีวิตเริ่มแตกร้าวด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำของผู้พิพากษาที่เขาเคารพ
โค้ก เดินออกมาจากห้องพักส่วนตัวในชุดลำลองที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงด้วยความภูมิฐาน เขาจงใจเดินตรงมาหาเหมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเห็นใจอย่างที่สุด
✅️✅️✅️
การสะกดจิตใต้หน้ากากเมตตา
"คุณเหม... ผมเห็นคุณนั่งอยู่ตรงนี้นานแล้ว ดูท่าทางคุณคงจะสับสนมากสินะ" โค้กวางมือลงบนไหล่ของเหมเบาๆ เป็นสัมผัสที่ดูอบอุ่นแต่แฝงด้วยกระแสไฟฟ้าของจิตวิทยาการควบคุม "เดินไปคุยกับผมที่ห้องพักผ่อนหน่อยไหม? ในฐานะที่ผมเห็นคุณเป็นคนตั้งใจทำงานคนหนึ่ง"
เหมเดินตามโค้กเข้าไปในห้องที่กรุด้วยไม้สักทอง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกำยานช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่รู้ตัว โค้กเชิญให้นั่งบนโซฟาหนังนุ่ม และเริ่มร่ายมนตร์ทางคำพูดช้าๆ
"เหม... คุณรู้ไหมว่าจิตใจของมนุษย์เราบางครั้งก็สร้าง 'ภาพลวงตา' ขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากความล้มเหลว" โค้กจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเหม "คุณเหนื่อยกับการทำงานหนักมานานจนเกินไปหรือเปล่า? เงินล้านนั่น... บางทีมันอาจจะไม่ได้ถูกโกงหรอก แต่มันหายไปเพราะความสะเพร่าที่คุณจำไม่ได้ แล้วความรู้สึกผิดนั้นก็สั่งให้สมองคุณหา 'ใครสักคน' มารับผิดแทน ซึ่งคนคนนั้นคือเด็กสาวที่น่าสงสารอย่างนัน"
"แต่ท่านครับ... สลิป..." เหมพยายามจะท้วง แต่เสียงของเขากลับเบาบางลง
"สลิปที่คุณสร้างขึ้นมาเองในความฝันหรือเปล่า? ลองคิดดูดีๆ สิเหม..." โค้กโน้มตัวเข้าไปใกล้ น้ำเสียงทุ้มต่ำและจังหวะการพูดที่สม่ำเสมอเริ่มทำให้เหมเคลิ้มตาม "นันเป็นเด็กสาวอายุแค่ 16 ปี เธอจะเอาความสามารถที่ไหนมาเจาะรหัสของคุณ? ยิ่งคุณดื้อรั้นจะเอาผิดเธอ คุณยิ่งดูเหมือนคนขี้แพ้ที่พยายามโยนบาปให้เด็ก"
เหมเริ่มนิ่งเงียบ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มเลื่อนลอย ความจริงที่เขาเชื่อถือมาตลอดถูกสั่นคลอนจนล่มสลาย เขาเริ่มเชื่อจริงๆ ว่าเขาอาจจะเป็นคนผิดเอง... เขาอาจจะไม่ได้ถูกโกงเลยตั้งแต่แรก
✅️✅️✅️
การโกงซ้อนการโกง
เมื่อเห็นว่าเหยื่อเริ่มติดกับดักทางจิตวิทยา โค้กก็ขยับหมากตัวต่อไปทันที เขาแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาว "เพื่อเห็นแก่ความยุติธรรมและความบริสุทธิ์ของนัน ผมมีทางออกให้คุณ... ตอนนี้บัญชีของคุณถูกอายัดไว้ตรวจสอบในคดีนี้ หากคุณอยากพิสูจน์ความซื่อสัตย์ ให้คุณโอน 'เงินส่วนที่เหลือ' ทั้งหมดมาไว้ที่กองทุนคุ้มครองพยานของศาลภายใต้ชื่อผม ผมจะดูแลให้เองจนกว่าคดีจะจบ เพื่อแสดงว่าคุณไม่ได้มีเจตนาจะฟอกเงินผ่านการฟ้องร้องครั้งนี้"
"ผม... ผมต้องทำอย่างนั้นเหรอครับ?" เหมถามด้วยความมึนงง
"มันเป็นทางเดียวที่จะกู้ชื่อเสียงคุณคืนมา และทำให้ผมช่วยพูดกับนันให้ยอมความได้" โค้กยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางส่งแท็บเล็ตส่วนตัวที่มีแอปพลิเคชันโอนเงินที่เขาเตรียมไว้ให้เหม
ด้วยสติที่ถูกสะกดไว้ด้วยคำลวง เหมกดรหัสและกดยืนยันการโอนเงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในชีวิตของเขาทั้งหมดเข้าสู่บัญชีลับของโค้กทันที โดยที่เขาคิดว่านั่นคือการ "ทำสิ่งที่ถูกต้อง"
✅️✅️✅️
ชัยชนะของผู้คุมกฎ
เมื่อยอดเงินแจ้งเตือนเด้งขึ้นบนโทรศัพท์ในกระเป๋าของโค้ก เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วตบไหล่เหมอีกครั้ง "ดีมากเหม... คุณได้พิสูจน์ความเป็นลูกผู้ชายแล้ว กลับไปพักผ่อนซะ แล้วปล่อยให้กฎหมายจัดการส่วนที่เหลือเอง"
เหมเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางที่เหมือนคนไร้วิญญาณ เขารู้สึกเบาสบายอย่างประหลาดเพราะเชื่อว่าเขาได้ล้างบาปที่ไปกล่าวหานันเรียบร้อยแล้ว
โค้กมองตามหลังเหมไปพลางแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจสูงสุด "ขอบคุณสำหรับของกำนัลนะเหม... นอกจากจะได้เงินของคุณฟรีๆ แล้ว ผมยังได้ 'หมาก' ที่เสียสติมาเล่นสนุกต่อในบทลงโทษที่ผมเตรียมไว้อีกด้วย"
แผนการซ้อนแผนของโค้กสมบูรณ์แบบ ทั้งเงินและอำนาจล้วนอยู่ในมือเขา ส่วนนัน... เธอก็เป็นเพียงเครื่องมือถัดไปที่จะใช้ขยี้เหมให้แหลกคามือในศาลนัดหน้า
เหมถูกสะกดจิตให้เชื่อว่าตัวเองไม่ได้ถูกโกง และยังโดนโค้กโกงเงินส่วนที่เหลือไปจนหมดตัวเรียบร้อยแล้ว
แต่งนิยายโดย Gemini ตอนที่ 3 ไซโคพาธชิดซ้าย
กลิ่นคาวเลือดจากลานประหารนัดก่อนยังไม่ทันจางหายไปจากความทรงจำของชาวเมือง แต่สำหรับ โค้ก มันเป็นเพียงบทเพลงบทหนึ่งที่จบลงอย่างสมบูรณ์ เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวเขื่อง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทาบลงบนใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขา เผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ ขณะที่เขาเปิดแฟ้มสำนวนคดีใหม่ขึ้นมา คดีที่ไม่ได้กัดกินเพียงร่างกาย แต่กัดกินไปถึง "ความเชื่อใจ" และ "มิตรภาพ"
✅️✅️✅️
จุดเริ่มต้นของรอยร้าว
เหม ชายหนุ่มร่างสูง 184 ซม. หนัก 63 กก. วัย 25 ปี นั่งอยู่ที่โต๊ะโจทก์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เขาเป็นคนขยันทำงานส่งเสียตัวเองเรียนและเก็บออมเงินมาทั้งชีวิต ทว่าเงินจำนวนนั้นกลับถูกโกงไปอย่างไร้ร่องรอย โดยหลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่ นัน รุ่นน้องสาวสวยวัย 16 ปี ที่มีส่วนสูงโดดเด่นถึง 177 ซม. ซึ่งเขาเคยเอ็นดูเหมือนน้องสาวแท้ๆ
แต่ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าซื่อๆ ของนัน คือหัวใจที่ละโมบ เธอคือผู้ก่อคดีตัวจริงที่แอบจดจำรหัสผ่านและโอนเงินของเหมไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย ทว่าเธอกลับได้รับ "ความช่วยเหลือ" ลับๆ จากผู้พิพากษาอย่างโค้ก ที่ต้องการใช้คดีนี้สร้างความบันเทิงทางจิตวิทยาครั้งใหม่
✅️✅️✅️
การร่ายมนตร์บนบัลลังก์ศาล
เสียงฆ้อนไม้เคาะลงบนแท่นดัง ปัง! เป็นสัญญาณเปิดการพิจารณาคดี
"ศาลขอเปิดการพิจารณาคดีฉ้อโกงทรัพย์..." โค้กเริ่มเบิกความด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างผิดปกติ เขาปรับแว่นสายตาพลางมองไปที่นันซึ่งนั่งอยู่ในคอกจำเลยในชุดนักเรียนที่ดูบอบบาง "จำเลยนัน... ศาลเห็นว่าคุณยังมีอายุน้อยนัก และดูเหมือนจะมีความเครียดสูง เจ้าหน้าที่... ช่วยหาน้ำอุ่นให้จำเลยหน่อย"
การแสดงความเมตตาอย่างออกนอกหน้าของโค้ก ทำให้เหมเริ่มรู้สึกแปลกใจ แต่ด้วยบารมีของผู้พิพากษาที่ดูเป็นผู้ใหญ่ทรงธรรม ทำให้เหมยังคงเชื่อมั่นว่านั่นคือเพียงความเห็นใจต่อเยาวชน
✅️✅️✅️
จิตวิทยาบิดเบือนความจริง
"โจทก์เหม... คุณอ้างว่าจำเลยแอบโอนเงินจากบัญชีคุณ" โค้กหันมามองเหมด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะเห็นใจ แต่คำพูดกลับเริ่มทิ่มแทง "แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่าในฐานะที่คุณเป็นผู้ใหญ่กว่า และมีความสนิทสนมกับเด็กสาวคนนี้มาก... มีความเป็นไปได้ไหมว่าคุณนั่นแหละที่จัดการเงินพลาดเอง หรืออาจจะพยายามยัดเยียดความผิดให้เด็กเพื่อปกปิดอะไรบางอย่าง?"
"ไม่ใช่ครับท่าน! ผมมีสลิปหลักฐาน!" เหมพยายามแย้งด้วยเสียงที่สั่นพร่า
"สลิปที่อาจจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อข่มขู่เด็กสาวคนหนึ่งงั้นหรือ?" โค้กขัดจังหวะพลางหันไปหานัน "นัน... บอกศาลสิ ในคืนที่เหมอ้างว่ามีการโอนเงิน เขาข่มขู่อะไรคุณบ้าง? เขาพยายามจะป้ายสีคุณเพื่อปิดปากเรื่องที่เขาแอบทำผิดกฎหมายอย่างอื่นใช่ไหม?"
✅️✅️✅️
คำลวงใต้คราบน้ำตา
นันเงยหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาขึ้นมา เธอแสร้งทำเป็นสั่นสะท้านพลางมองเหมด้วยสายตาหวาดระแวงตามแผนที่โค้กเคยวางไว้ให้ "เขา... ฮึก... เขาบอกว่าถ้าฉันไม่ยอมรับผิดแทนเขา... เขาจะฆ่าฉันปิดปาก! เขาเป็นคนเอาโทรศัพท์ฉันไปโอนเงินเอง แล้วบอกว่าฉันเป็นคนทำ... ฉันกลัวค่ะท่านเหมขู่ฉันตลอดว่าเขาจะทำเหมือนที่เคยทำกับคนอื่น!"
เหมนั่งอึ้งจนพูดไม่ออก จิตวิทยาของโค้กเริ่มทำงานได้ผล เหมเริ่มสงสัยในหลักฐานของตนเองและรู้สึกมึนงงกับภาพลักษณ์ "ชายหนุ่มที่รังแกเด็ก" ที่โค้กค่อยๆ สร้างขึ้นกลางศาล
✅️✅️✅️
กับดักที่สมบูรณ์แบบ
โค้กปิดแฟ้มสำนวนช้าๆ สายตามองสลับระหว่างเหมที่กำลังใจสลาย และนันที่กำลังจมดิ่งสู่คำลวงที่โค้กป้อนให้จนเธอเริ่มเชื่อจริงๆ ว่าเธอคือเหยื่อ
"พยานและหลักฐานของโจทก์มีความย้อนแย้งสูง ศาลจะพิจารณาประเด็นการใช้อำนาจมิชอบต่อเยาวชนด้วย" โค้กทิ้งท้ายพลางลุกจากบัลลังก์ เขาเดินผ่านเหมที่นั่งหมดสภาพ แล้วหันไปพยักหน้าให้นันเล็กน้อย
คดีถูกเปิดฉากด้วยความอยุติธรรมที่ถูกฉาบไว้ด้วยความเมตตาปลอมๆ เหมเดินออกจากห้องพิจารณาคดีด้วยความสับสน โดยหารู้ไม่ว่าเขากำลังถูกจูงจมูกเข้าสู่กรงขังที่เขาไม่ได้ก่อ และเลือดที่กำลังจะหลั่งในคดีนี้... จะมาจากหัวใจที่ถูกฉีกกระชากด้วยความไว้ใจนั่นเอง
✅️✅️✅️
บทที่ 22: มายาคติในเงามืดและการกลืนกินของปีศาจ
หลังจากเสร็จสิ้นการพิจารณาคดีนัดแรก บรรยากาศภายในห้องโถงของศาลพิพากษาดูเงียบเชียบและหนาวเหน็บอย่างประหลาด เหม นั่งเหม่อลอยอยู่บนม้านั่งไม้ยาว มือที่เคยกำหลักฐานแน่นบัดนี้กลับสั่นเทาและอ่อนแรง ความมั่นใจที่เขามีมาตลอดทั้งชีวิตเริ่มแตกร้าวด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำของผู้พิพากษาที่เขาเคารพ
โค้ก เดินออกมาจากห้องพักส่วนตัวในชุดลำลองที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงด้วยความภูมิฐาน เขาจงใจเดินตรงมาหาเหมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเห็นใจอย่างที่สุด
✅️✅️✅️
การสะกดจิตใต้หน้ากากเมตตา
"คุณเหม... ผมเห็นคุณนั่งอยู่ตรงนี้นานแล้ว ดูท่าทางคุณคงจะสับสนมากสินะ" โค้กวางมือลงบนไหล่ของเหมเบาๆ เป็นสัมผัสที่ดูอบอุ่นแต่แฝงด้วยกระแสไฟฟ้าของจิตวิทยาการควบคุม "เดินไปคุยกับผมที่ห้องพักผ่อนหน่อยไหม? ในฐานะที่ผมเห็นคุณเป็นคนตั้งใจทำงานคนหนึ่ง"
เหมเดินตามโค้กเข้าไปในห้องที่กรุด้วยไม้สักทอง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกำยานช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่รู้ตัว โค้กเชิญให้นั่งบนโซฟาหนังนุ่ม และเริ่มร่ายมนตร์ทางคำพูดช้าๆ
"เหม... คุณรู้ไหมว่าจิตใจของมนุษย์เราบางครั้งก็สร้าง 'ภาพลวงตา' ขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากความล้มเหลว" โค้กจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเหม "คุณเหนื่อยกับการทำงานหนักมานานจนเกินไปหรือเปล่า? เงินล้านนั่น... บางทีมันอาจจะไม่ได้ถูกโกงหรอก แต่มันหายไปเพราะความสะเพร่าที่คุณจำไม่ได้ แล้วความรู้สึกผิดนั้นก็สั่งให้สมองคุณหา 'ใครสักคน' มารับผิดแทน ซึ่งคนคนนั้นคือเด็กสาวที่น่าสงสารอย่างนัน"
"แต่ท่านครับ... สลิป..." เหมพยายามจะท้วง แต่เสียงของเขากลับเบาบางลง
"สลิปที่คุณสร้างขึ้นมาเองในความฝันหรือเปล่า? ลองคิดดูดีๆ สิเหม..." โค้กโน้มตัวเข้าไปใกล้ น้ำเสียงทุ้มต่ำและจังหวะการพูดที่สม่ำเสมอเริ่มทำให้เหมเคลิ้มตาม "นันเป็นเด็กสาวอายุแค่ 16 ปี เธอจะเอาความสามารถที่ไหนมาเจาะรหัสของคุณ? ยิ่งคุณดื้อรั้นจะเอาผิดเธอ คุณยิ่งดูเหมือนคนขี้แพ้ที่พยายามโยนบาปให้เด็ก"
เหมเริ่มนิ่งเงียบ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มเลื่อนลอย ความจริงที่เขาเชื่อถือมาตลอดถูกสั่นคลอนจนล่มสลาย เขาเริ่มเชื่อจริงๆ ว่าเขาอาจจะเป็นคนผิดเอง... เขาอาจจะไม่ได้ถูกโกงเลยตั้งแต่แรก
✅️✅️✅️
การโกงซ้อนการโกง
เมื่อเห็นว่าเหยื่อเริ่มติดกับดักทางจิตวิทยา โค้กก็ขยับหมากตัวต่อไปทันที เขาแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาว "เพื่อเห็นแก่ความยุติธรรมและความบริสุทธิ์ของนัน ผมมีทางออกให้คุณ... ตอนนี้บัญชีของคุณถูกอายัดไว้ตรวจสอบในคดีนี้ หากคุณอยากพิสูจน์ความซื่อสัตย์ ให้คุณโอน 'เงินส่วนที่เหลือ' ทั้งหมดมาไว้ที่กองทุนคุ้มครองพยานของศาลภายใต้ชื่อผม ผมจะดูแลให้เองจนกว่าคดีจะจบ เพื่อแสดงว่าคุณไม่ได้มีเจตนาจะฟอกเงินผ่านการฟ้องร้องครั้งนี้"
"ผม... ผมต้องทำอย่างนั้นเหรอครับ?" เหมถามด้วยความมึนงง
"มันเป็นทางเดียวที่จะกู้ชื่อเสียงคุณคืนมา และทำให้ผมช่วยพูดกับนันให้ยอมความได้" โค้กยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางส่งแท็บเล็ตส่วนตัวที่มีแอปพลิเคชันโอนเงินที่เขาเตรียมไว้ให้เหม
ด้วยสติที่ถูกสะกดไว้ด้วยคำลวง เหมกดรหัสและกดยืนยันการโอนเงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในชีวิตของเขาทั้งหมดเข้าสู่บัญชีลับของโค้กทันที โดยที่เขาคิดว่านั่นคือการ "ทำสิ่งที่ถูกต้อง"
✅️✅️✅️
ชัยชนะของผู้คุมกฎ
เมื่อยอดเงินแจ้งเตือนเด้งขึ้นบนโทรศัพท์ในกระเป๋าของโค้ก เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วตบไหล่เหมอีกครั้ง "ดีมากเหม... คุณได้พิสูจน์ความเป็นลูกผู้ชายแล้ว กลับไปพักผ่อนซะ แล้วปล่อยให้กฎหมายจัดการส่วนที่เหลือเอง"
เหมเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางที่เหมือนคนไร้วิญญาณ เขารู้สึกเบาสบายอย่างประหลาดเพราะเชื่อว่าเขาได้ล้างบาปที่ไปกล่าวหานันเรียบร้อยแล้ว
โค้กมองตามหลังเหมไปพลางแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจสูงสุด "ขอบคุณสำหรับของกำนัลนะเหม... นอกจากจะได้เงินของคุณฟรีๆ แล้ว ผมยังได้ 'หมาก' ที่เสียสติมาเล่นสนุกต่อในบทลงโทษที่ผมเตรียมไว้อีกด้วย"
แผนการซ้อนแผนของโค้กสมบูรณ์แบบ ทั้งเงินและอำนาจล้วนอยู่ในมือเขา ส่วนนัน... เธอก็เป็นเพียงเครื่องมือถัดไปที่จะใช้ขยี้เหมให้แหลกคามือในศาลนัดหน้า
เหมถูกสะกดจิตให้เชื่อว่าตัวเองไม่ได้ถูกโกง และยังโดนโค้กโกงเงินส่วนที่เหลือไปจนหมดตัวเรียบร้อยแล้ว