มันแปลกมั้ยที่ผมไม่มีความสุขกับชีวิตม.ปลายแบบรุ่นพี่ รุ่นเพื่อน รุ่นน้องคนอื่นๆเลย
เมื่อก่อนผมตอนอยู่ม.ต้น ค่อนข้างแอคทีฟ มีเพื่อนเยอะ มีอะไรทำกับเพื่อนตลอด ตอนย้ายรร.คิดไว้ว่าคงจะต้องลากันถาวรแล้ว แต่ทำไมพอผมขึ้นม.ปลายจริงๆ ไม่เป็นแบบที่วางแผนไว้เลยครับ
ผมเริ่มทำความรู้จักเพื่อนใหม่ ลองสนิทกับเพื่อนใหม่ดู พบว่าแรกๆมันก็ดีนะ อาจจะมีบางจุดที่เราไม่โอเคและเค้าไม่โอเคผมคิดว่าคงปรับได้ เพื่อนห้องผมผู้ชายทั้งหมดเป็นแก๊งเดียวกันครับ ผมก็ต้องเข้าร่วมแบบไม่มีทางเลือก
ที่ผมสังเกตุเลยคือ ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีใครชวนผมคุย ผมชอบเข้าไปหาพวกเค้า แล้วส่วนใหญ่ก็อาจจะเมิน ไม่ก็ไม่ตอบหรือทำเป็นรู้เรื่อง กินข้าวบางทีก็ไม่รอผม หรือทำอะไรก็ไม่ค่อยจะรอผมเท่าไหร่ แต่ถ้าเพื่อนคนนั้นไม่ใช่ผม พวกเค้าจะตั้งตารอมาก แบบ รอคนนั้นก่อนได้มั้ย หรือเดี๋ยวรอไปพร้อมเพื่อนคนนั้น
พอผมมีโอกาศลองทำอะไรกับพวกเค้า บางทีพอผมใช้นิสัยส่วนตัวหรือกริยาของตัวเองที่ผมกับเพื่อนเก่าใช้แล้วมันโอเคมาใช้กับพวกเค้า พวกเค้าจะรำคาญมากๆ จนผมแอบเกลียดนิสัยส่วนตัวของตัวเองไปเลย
ตอนแรกผมคิดว่าเพราะผมไม่ดีเอง แต่พอผมได้มาเรียนพิเศษไกลบ้าน ได้เจอเพื่อนใหม่ๆ ผมก็เข้ากับพวกเค้าได้ปกติสะงั้น ทั้งๆที่ทำแบบเดิมเลยแค่เปลี่ยนกลุ่ม ผมลองเปลี่ยนพลังงาน คือยังไงมันก็มีเพื่อนอะครับเอาง่ายๆ จนผมสำนึกได้อย่างนึงคือ ทำไมผมถึงเชื่อว่าผมเกลียดนิสัยตัวเองแต่แรก คำตอบผมก็คงคิดว่าที่ผมเคยให้พลังงานกับพวกเค้ามากขนาดนั้น ทั้งๆที่รู้ว่าใช้ไปแล้ว อาจจะไม่ได้อะไรกลับคืน หรือแย่กว่าคือโดนบูลลี่เอง ก็เพราะว่าผมคิดว่าพวกเค้าจะเป็นแบบเพื่อนกลุ่มเก่าๆของผมที่เคยมี หรือคิดว่าสักวันเราจะเข้ากันได้แบบเพื่อนกลุ่มเก่า ทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้แต่แรก
ผมลองใจ ไม่เข้าหา ไม่ทักถ้าไม่สำคัญดู ปรากฏว่าแรกๆก็มีคนทักว่าทำไมดูเศร้าๆ ที่ผมดูก็รู้ว่าแค่ทักมาเหมือนมาสอดรู้เฉยๆ ผมก็ตอบปัดๆตลอดว่าง่วงนอนเฉยๆ หลังจากนั้นสักพักก็ไม่มีใครสนใจผมเท่าไหร่แล้ว มีวันนึงก่อนปัจฉิมที่พวกเรานัด รวมถึงนัดผมด้วยว่าจะไปกินเลี้ยงกัน พอผมเห็นท่าทางที่ ก็ไม่มีใครอยากจะทักผม หรืออยากคุยด้วย ทั้งๆที่ทำกับคนอื่นได้ จริงๆก็รู้ด้วยว่าบางคนนัดเรื่องอื่นไว้ แต่ไม่ได้นัดเรา จนสุดท้ายผมรีบกลับบ้านแล้วบอกแชทว่า ขอโทษนะพอดีป่วยไปไม่ได้ แล้วก็ไม่ได้คุยอีกเลย
ผมรู้สึกเสียดายเวลามากๆที่ทำไมผมเสียแรงเสียพลังงานไปกับคนพวกนี้ขนาดนี้ ที่น่าเสียใจกว่าคือ หลังจากนี้ผมทำใจไว้แล้วว่าจะไม่อยากเข้าหามากกว่านี้ให้เปลืองพลังงานชีวิตเปล่าๆอีก และจะแปลว่าผมจะไร้ตัวตนในห้องแน่นอน เพราะผมก็ไม่ได้สนิทกับใครอีกแล้วในห้อง(มันจะเป็นแบบนี้จริงๆครับ ไม่มีทางเลือกอื่น)
มีใครเคยเจอเรื่องแบบผมบ้างมั้ยครับ แล้วมันโอเคมั้ยที่จะจบโรงเรียนโดยที่ไม่อยากนับรุ่นกับเพื่อน ฟิลเหมือนจบแล้วตัดขาดกับทุกคนเลย
ทำไมชีวิตม.ปลายผมไม่เหมือนคนอื่นๆเลย ไม่สนุก เหนื่อย
เมื่อก่อนผมตอนอยู่ม.ต้น ค่อนข้างแอคทีฟ มีเพื่อนเยอะ มีอะไรทำกับเพื่อนตลอด ตอนย้ายรร.คิดไว้ว่าคงจะต้องลากันถาวรแล้ว แต่ทำไมพอผมขึ้นม.ปลายจริงๆ ไม่เป็นแบบที่วางแผนไว้เลยครับ
ผมเริ่มทำความรู้จักเพื่อนใหม่ ลองสนิทกับเพื่อนใหม่ดู พบว่าแรกๆมันก็ดีนะ อาจจะมีบางจุดที่เราไม่โอเคและเค้าไม่โอเคผมคิดว่าคงปรับได้ เพื่อนห้องผมผู้ชายทั้งหมดเป็นแก๊งเดียวกันครับ ผมก็ต้องเข้าร่วมแบบไม่มีทางเลือก
ที่ผมสังเกตุเลยคือ ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีใครชวนผมคุย ผมชอบเข้าไปหาพวกเค้า แล้วส่วนใหญ่ก็อาจจะเมิน ไม่ก็ไม่ตอบหรือทำเป็นรู้เรื่อง กินข้าวบางทีก็ไม่รอผม หรือทำอะไรก็ไม่ค่อยจะรอผมเท่าไหร่ แต่ถ้าเพื่อนคนนั้นไม่ใช่ผม พวกเค้าจะตั้งตารอมาก แบบ รอคนนั้นก่อนได้มั้ย หรือเดี๋ยวรอไปพร้อมเพื่อนคนนั้น
พอผมมีโอกาศลองทำอะไรกับพวกเค้า บางทีพอผมใช้นิสัยส่วนตัวหรือกริยาของตัวเองที่ผมกับเพื่อนเก่าใช้แล้วมันโอเคมาใช้กับพวกเค้า พวกเค้าจะรำคาญมากๆ จนผมแอบเกลียดนิสัยส่วนตัวของตัวเองไปเลย
ตอนแรกผมคิดว่าเพราะผมไม่ดีเอง แต่พอผมได้มาเรียนพิเศษไกลบ้าน ได้เจอเพื่อนใหม่ๆ ผมก็เข้ากับพวกเค้าได้ปกติสะงั้น ทั้งๆที่ทำแบบเดิมเลยแค่เปลี่ยนกลุ่ม ผมลองเปลี่ยนพลังงาน คือยังไงมันก็มีเพื่อนอะครับเอาง่ายๆ จนผมสำนึกได้อย่างนึงคือ ทำไมผมถึงเชื่อว่าผมเกลียดนิสัยตัวเองแต่แรก คำตอบผมก็คงคิดว่าที่ผมเคยให้พลังงานกับพวกเค้ามากขนาดนั้น ทั้งๆที่รู้ว่าใช้ไปแล้ว อาจจะไม่ได้อะไรกลับคืน หรือแย่กว่าคือโดนบูลลี่เอง ก็เพราะว่าผมคิดว่าพวกเค้าจะเป็นแบบเพื่อนกลุ่มเก่าๆของผมที่เคยมี หรือคิดว่าสักวันเราจะเข้ากันได้แบบเพื่อนกลุ่มเก่า ทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้แต่แรก
ผมลองใจ ไม่เข้าหา ไม่ทักถ้าไม่สำคัญดู ปรากฏว่าแรกๆก็มีคนทักว่าทำไมดูเศร้าๆ ที่ผมดูก็รู้ว่าแค่ทักมาเหมือนมาสอดรู้เฉยๆ ผมก็ตอบปัดๆตลอดว่าง่วงนอนเฉยๆ หลังจากนั้นสักพักก็ไม่มีใครสนใจผมเท่าไหร่แล้ว มีวันนึงก่อนปัจฉิมที่พวกเรานัด รวมถึงนัดผมด้วยว่าจะไปกินเลี้ยงกัน พอผมเห็นท่าทางที่ ก็ไม่มีใครอยากจะทักผม หรืออยากคุยด้วย ทั้งๆที่ทำกับคนอื่นได้ จริงๆก็รู้ด้วยว่าบางคนนัดเรื่องอื่นไว้ แต่ไม่ได้นัดเรา จนสุดท้ายผมรีบกลับบ้านแล้วบอกแชทว่า ขอโทษนะพอดีป่วยไปไม่ได้ แล้วก็ไม่ได้คุยอีกเลย
ผมรู้สึกเสียดายเวลามากๆที่ทำไมผมเสียแรงเสียพลังงานไปกับคนพวกนี้ขนาดนี้ ที่น่าเสียใจกว่าคือ หลังจากนี้ผมทำใจไว้แล้วว่าจะไม่อยากเข้าหามากกว่านี้ให้เปลืองพลังงานชีวิตเปล่าๆอีก และจะแปลว่าผมจะไร้ตัวตนในห้องแน่นอน เพราะผมก็ไม่ได้สนิทกับใครอีกแล้วในห้อง(มันจะเป็นแบบนี้จริงๆครับ ไม่มีทางเลือกอื่น)
มีใครเคยเจอเรื่องแบบผมบ้างมั้ยครับ แล้วมันโอเคมั้ยที่จะจบโรงเรียนโดยที่ไม่อยากนับรุ่นกับเพื่อน ฟิลเหมือนจบแล้วตัดขาดกับทุกคนเลย