มีหลานแท้ๆ คนนึงที่สังเกตุได้ว่ามีอาการสมาธิสั้นมาตั้งแต่เด็ก จนปัจจุบันอายุ 14 จวน 15 แล้วก็ไม่ต่างจากตอนสี่ห้าขวบเท่าไหร่เลย แถมดูจะหนักกว่าเพราะเริ่มติดเพื่อน ติดโซเชียล อาการจะคล้ายๆ คนไม่มีขอบเขตในชีวิต บอกให้ตั้งใจเรียนก็แค่ไปเรียนแต่แอบไม่ส่งการบ้าน ไม่รู้เรื่องที่ครูสั่งสอน ไม่โฟกัสสิ่งที่อยู่ตรงหน้านอกจากจะสนใจจริงๆ และไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของการไปโรงเรียนมีขอบเขตงี้ๆ นะ ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนมีเวลากลับเท่านี้ๆ นะ คือรับปากแต่ทำไม่ได้ เหมือนทำอะไรจะเกินเลยเส้นที่กำหนดไว้เสมอ ไม่รู้ผิด ไม่รู้ถูก เอาแค่ถูกใจเป็นพอ ขี้โกหก ปิดบังเก่ง ชอบเอาของในบ้านแจกเพื่อน คือไว้ใจให้ถือเงินไม่ได้เลย ถ้าหลานออกข้างนอกปุ๊บคือทำใจเลยว่าจะกลับไม่ตรงเวลา หรือจะโกหกว่าไปนั่นไปนี่นะ แต่จริงๆ ไปที่อื่น

หลายปีก่อนที่บ้านยังไม่เข้าใจและเข้าถึงการหาจิตแพทย์ เพราะอยู่ในหมู่บ้านไกลปืนเที่ยง และคงคิดว่าโตขึ้นอาการพวกนี้จะหายไปเอง แต่อย่างที่บอกไปย่อหน้าบนค่ะ หลานไม่เปลี่ยนแปลงเลย แถมหนักหนากว่าเดิม เราเคยผ่านการเป็นวัยรุ่นมา เมื่อก่อนเพื่อนๆ ที่มีอาการคล้ายนี้ถ้าไม่ท้องก่อนแต่งก็จะมีปัญหาชีวิตสักอย่าง เช่น โดนไล่ออกจากโรงเรียน ออกจากระบบการศึกษา จนถึงขั้นกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ผลิตเด็กที่มีลักษณะแบบเดียวกันนี้ออกมาเรื่อยๆ

หลานคนนี้อาศัยอยู่กับเราค่ะ บ้านเราเป็นครอบครัวอบอุ่นประมาณนึง มีพ่อแม่เราและพี่น้องที่ยังไม่ได้แต่งงานอีกหลายคน พี่สาวเราที่เป็นแม่ของหลานเขาเลิกกับพ่อเด็กและมีสามีใหม่+ลูกเพิ่มมาอีกสอง แยกอยู่อีกบ้านด้วย ทำให้หลานเราที่ไร้พ่อแล้วต้องมาอยู่บ้านตายายซึ่งก็คือบ้านเราค่ะ สาเหตุจริงๆ เพราะพี่สาวเราจะมีสามีใหม่และตัวสามีใหม่ไม่ได้อยากรับผิดชอบลูกติดเพราะความยากจนค่ะ ส่วนสาเหตุหลักก็มาจากพี่สาวเราด้วย เขาไม่เอาลูกเลย คือดูแลเป็นครั้งคราวได้แต่ไม่อยากให้ลูกไปยุ่งกับตัวเองและครอบครัวใหม่เท่าไหร่ ชอบไล่ลูกมานอนบ้านตายายตั้งแต่สักห้าหกขวบมั้งคะ สรุปก็เลยอยู่บ้านตายายจนปัจจุบันเลยค่ะ น่าเกลียดมั้ยคะ...แต่มันมีคนแบบนี้จริงๆ อนุญาตให้ด่าได้เลย

พูดตรงๆ ทางบ้านเราโดยเฉพาะแม่เราดูแลอย่างดี แม้จะจนแต่ก็ส่งเสียและรับผิดชอบทางการเงินเป็นหลัก เพราะแม่เด็กไม่มีความสามารถส่งเสียลูกอย่างเต็มที่ได้ ที่บ้านเราค่อนข้างตามใจหลานคนนี้พอสมควรค่ะ อยากได้อะไรได้หมด เพราะอยากชดเชยที่พ่อแม่เขาเติมให้ลูกไม่เคยเต็ม แต่ก็ไม่ได้ทำให้นิสัยที่ว่ามาของหลานดีขึ้นค่ะ เหมือนจิตใจเขาขาดจากที่บ้านไปแล้วเกือบสมบูรณ์ เหมือนไม่ใช่คนที่โตมาด้วยกัน ดูแลกันยังไงยังงั้นเลย ปกติเด็กจะคล้ายคนเลี้ยงดู แต่นี่คือไม่เลยค่ะ เหมือนเลี้ยงตัวอะไรมาสักอย่างไม่รู้ที่ไม่สามารถควบคุมได้ ถ้านึกไม่ออกก็คงจะคล้ายว่าวค่ะ นึกจะลอยไปไหนก็ลอย สุดสายป่านไม่นานก็ขาดประมาณนั้น อ้อ บ้านเราไม่เลี้ยงแบบบังคับนะคะ เลี้ยงแบบปล่อยเลยด้วยซ้ำ

เราเลยอยากปรึกษาว่าควรหาจิตแพทย์ดีมั้ยคะ และใครเคยประสบพบปัญหาคล้ายเราบ้าง อยากได้คำแนะนำมากค่ะ เพราะดูแล้วถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อคงไม่พ้นโตไปเป็นคนไม่มีคุณภาพแน่นอน ส่วนแม่เขาไม่ต้องพูดถึงค่ะ คือพอรู้ว่าลูกเป็นงี้ก็ห่วงแหละ อยากให้พาหาจิตแพทย์กินยา แต่ตัวเองอ้างว่าไม่รู้จะคุยอย่างไรเลยรบเร้าให้เราพาซะงั้น คือตัวเองก็ไม่พาไปนะ เขาเป็นงี้ตลอดค่ะ นี่คือตัวอย่างของคนไม่พร้อมมีลูกอย่างแท้จริง ความจริงเรายังบอกให้คนแม่ไปหาหมอด้วยซะเลย เพราะหลานที่เป็นงี้ก็เหมือนแม่เขานั่นแหละ นิสัยเหมือนกันเด๊ะ

ขอใช้พื้นที่นี้รบกวนหน่อยนะคะ และอยากทราบว่าญาติที่ไม่ใช่แม่สามารถพาเด็กอายุเท่านี้หาจิตแพทย์ได้ไหมคะ? ขอบคุณมากค่าาา