อาจเป็นเพราะ ผมเองก็ไม่ใช่คนรวยนะ การเห็นร้านค้าเล็กๆ แบบครอบครัว เช่น ร้านหนังสือ ร้านของชำ หรือร้านก๋วยเตี๋ยวที่มีคนแก่ขายคนเดียว แม้มันจะไม่ได้เลิศรส แต่ดูอนามัยมีตามควร ผมก็จะอุดหนุน แม้ดูแล้วแค่ผมกับ ลูกค้าอีกไม่มากที่อุดหนุนเขา ก็คงไม่พอทำให้เขาอยู่รอดในระยะยาว
เช่น ร้านหนังสือ อย่างหนังสือพิมพ์ที่คนไม่ค่อยจะซื้อ หรือ พวก แม็กกาซีนภาพยนตร์ ที่เลิกทำกันไปแล้ว แต่ก็ยังเห็นออกมากัน ผมก็จะเลือกซื้อจากร้านเล็กๆ แถวบ้าน พยายามไปหาร้านนี้ก่อน แต่สุดท้าย ร้านนั้นก็ปิดไป เพราะ ร้านสะดวกซื้อฟรานไชนส์ก็เอามาขาย และ มีเยอะด้วย ไปไม่เสียรอบ
ร้านขายของชำ ก็เหมือนกัน และ ล่าสุดมีร้ายก๋วยเตี๋ยว คนแก่ขาย คนเดียว ผมก็ไปนั่งทาน เท่าที่โอกาสอำนวย แต่เขาก็ขายมั่ง หยุดมั่ง ตามประสาคนอายุ 80 น่ะ ผมเคยไปตอน แกมีหลานช่วยนะ หลานแกก็ดุ ด่าแก เวลาแกทำอะไรที่ไม่ตรงกับความเห็นหลาน
คนเรามันไม่ได้ถูกไปทุกอย่าง ทะเลาะกัน ธรรมดา แต่ต่อหน้าลูกค้าผมเห็นแล้วก็ สงสารคนแก่ เถียงไงก็ไม่ขึ้น สุดท้ายหลานปล่อยแกขายคนเดียว
บางที เรื่องทุนนิยม มันก็จำเป็น สำหรับพัฒนารายได้ พัฒนาอุปสงค์ ของคนซื้อได้ เพราะพร้อมกว่า แต่ พวกรายย่อย เราจะปล่อยให้เขา ไม่มีความหวังเลย ก็คงไม่ได้ คนเราไม่มีความหวัง จะประสบความสำเร็จอย่างไร
ไม่ใช่ว่าจะมีแต่คนแก่ หนุ่มสาว แม่ค้ารายย่อย ทำการค้าสุจริต ร้านเล็กๆ เห็นๆกันว่า ทำอาชีพเดียว ผมก็พยายามสนับสนุน แต่ ต้องยอมรับว่า กระแสสังคม สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง มันแรงกว่า พวกเขาก็ต้องปรับตัวดิ้นรน ถ้าจะอยู่ให้รอด หรือ เปลี่ยนอาชีพ โดยเฉพาะพวกเสียค่า่เช่า ผมเห็น ปิดร้านไปเยอะแล้ว เพราะ ค่าเช่าขึ้นราคา
เป็นไปได้ ก็อยากจะขอให้ทุกคน เจอ ทางออกที่พอจะประครองตัวได้ ยิ่งน้ำมันขึ้น พวกฉวยโอกาสขึ้นราคา มันก็มี เวลาน้ำมันลด มันไม่ลดตามสักที หรือ ไม่ขึ้นราคา แต่ ลดปริมาณเราก็เห็น และไม่ได้ทำเฉพาะช่วงวิกฤติน้ำมันด้วย ทำประจำ
ขอให้คนทุนน้อย รอดไปได้ด้วย คำว่า พอเพียงคงจะเพียงพอแล้วนะ เพราะเรื่องจะรวยมันยาก
การที่เราพยายามอุดหนุนร้านค้าเล็กๆที่รอวันปิด แต่คงช่วยไม่ได้ แต่เราก็ยังทำ
เช่น ร้านหนังสือ อย่างหนังสือพิมพ์ที่คนไม่ค่อยจะซื้อ หรือ พวก แม็กกาซีนภาพยนตร์ ที่เลิกทำกันไปแล้ว แต่ก็ยังเห็นออกมากัน ผมก็จะเลือกซื้อจากร้านเล็กๆ แถวบ้าน พยายามไปหาร้านนี้ก่อน แต่สุดท้าย ร้านนั้นก็ปิดไป เพราะ ร้านสะดวกซื้อฟรานไชนส์ก็เอามาขาย และ มีเยอะด้วย ไปไม่เสียรอบ
ร้านขายของชำ ก็เหมือนกัน และ ล่าสุดมีร้ายก๋วยเตี๋ยว คนแก่ขาย คนเดียว ผมก็ไปนั่งทาน เท่าที่โอกาสอำนวย แต่เขาก็ขายมั่ง หยุดมั่ง ตามประสาคนอายุ 80 น่ะ ผมเคยไปตอน แกมีหลานช่วยนะ หลานแกก็ดุ ด่าแก เวลาแกทำอะไรที่ไม่ตรงกับความเห็นหลาน
คนเรามันไม่ได้ถูกไปทุกอย่าง ทะเลาะกัน ธรรมดา แต่ต่อหน้าลูกค้าผมเห็นแล้วก็ สงสารคนแก่ เถียงไงก็ไม่ขึ้น สุดท้ายหลานปล่อยแกขายคนเดียว
บางที เรื่องทุนนิยม มันก็จำเป็น สำหรับพัฒนารายได้ พัฒนาอุปสงค์ ของคนซื้อได้ เพราะพร้อมกว่า แต่ พวกรายย่อย เราจะปล่อยให้เขา ไม่มีความหวังเลย ก็คงไม่ได้ คนเราไม่มีความหวัง จะประสบความสำเร็จอย่างไร
ไม่ใช่ว่าจะมีแต่คนแก่ หนุ่มสาว แม่ค้ารายย่อย ทำการค้าสุจริต ร้านเล็กๆ เห็นๆกันว่า ทำอาชีพเดียว ผมก็พยายามสนับสนุน แต่ ต้องยอมรับว่า กระแสสังคม สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง มันแรงกว่า พวกเขาก็ต้องปรับตัวดิ้นรน ถ้าจะอยู่ให้รอด หรือ เปลี่ยนอาชีพ โดยเฉพาะพวกเสียค่า่เช่า ผมเห็น ปิดร้านไปเยอะแล้ว เพราะ ค่าเช่าขึ้นราคา
เป็นไปได้ ก็อยากจะขอให้ทุกคน เจอ ทางออกที่พอจะประครองตัวได้ ยิ่งน้ำมันขึ้น พวกฉวยโอกาสขึ้นราคา มันก็มี เวลาน้ำมันลด มันไม่ลดตามสักที หรือ ไม่ขึ้นราคา แต่ ลดปริมาณเราก็เห็น และไม่ได้ทำเฉพาะช่วงวิกฤติน้ำมันด้วย ทำประจำ
ขอให้คนทุนน้อย รอดไปได้ด้วย คำว่า พอเพียงคงจะเพียงพอแล้วนะ เพราะเรื่องจะรวยมันยาก