การทำ

สวัสดีค่ะขออนุญาตใช้นามสมมติว่า ก. ทำงานอยู่บริษัท แห่งนึงแล้วพอดีว่ามีปัญหากับลูกค้าที่เป็นเจ้าของร้าน ม. เรื่องมีอยู่ว่าหนูที่เป็นพนักงาน แคชเชียร์ที่ได้คิดเงินลูกค้าที่เป็นเจ้าของร้าน ม. ตอนแรกเจ้าของร้าน ม.หยิบของมา2อย่างคือ ลูกชิ้นกับเนื้อหมูแช่แข็งแล้วหนูก็คิดเงินแต่ตอนนั้นลูกค้ายังไม่อยู่แล้วไปหยิบของเพิ่มก็คือไปหยิบผักบุ้งมา แต่ก่อนหน้านั้นของสองชิ้นนั้นหนูหยิบใส่ถุงเล็กไปแต่ทีนี้ผักบุ้งที่หยิบมาทีหลังเป็นแบบยาวก็เลยมีการยัดเข้าในถุงเล็กแล้วมันใส่ไม่ได้ด้วยความที่ว่าหนูคิดน้อยเกินไปทำให้คนที่เป็นเจ้าของร้าน ม. ไม่พอใจ หนูเลยพูดออกมาว่าพี่เดี๋ยวเปลี่ยนใส่ถุงใหญ่ให้ค่ะ แล้วทีนี้เจ้าของร้าน ม. ก็พูดขึ้นมาว่าคิดเงินเสร็จแล้วยังจะมาเปลี่ยนอะไรอีกแล้วมันควรทำแบบนี้ไหมยัดเข้าไปในถุงเล็กทำไมไม่เปลี่ยนให้ตั้งแต่ทีแรก ทางหนูที่เป็นพนักงาน ก . ก็เลยพูดไปว่าขอโทษค่ะหนูคิดน้อยเกินไป หนูผิดเองคะแล้วทางหนูก็ได้พูดขอโทษตรงนั้นประมาณห้าหกรอบได้แล้วทีนี้ เจ้าของร้าน ม. ก็พูดขึ้นมาว่าเห็นไหมว่ามันใส่ไม่ได้แล้วจะยัดทำไม่ทางหนูก็ได้แต่พูดขอโทษไปแล้วบอกว่าจะเปลี่ยนถุงใหญ่ให้ค่ะ แต่ทางเจ้าของร้าน ม. ก็หยิบถุงขึ้นมาโชว์ผักบุ้งที่อยู่ตรงในถุงเล็กว่ามันใส่ไม่ได้ แล้วมันตกลงพื้นตอนนั้นหนูไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแต่มีพี่อีกคนบอกว่าไปเก็บขึ้นมาแล้วเปลี่ยนใส่ถุงใหญ่ให้เขาหนูก็เดินออกไปเก็บขึ้นมาแล้วพูดว่าเดี๋ยวหนูใส่ถุงใหญ่ให้ค่ะหนูขอโทษค่ะหนูคิดน้อยไปค่ะแล้วทีนี้เจ้าของร้าน ม. ก็หยิบของออกมาทั้งหมดแล้วโยนลงพื้นทั้งลูกลูกชิ้นทั้งเนื้อหมูแช่แข็ง หนูเลยหยิบของทั้งหมดขึ้นมาแล้วขอโทษหนูขอโทษหนูคิดน้อยไปจริงๆที่ใส่ถุงเล็กให้หนูขอโทษค่ะหนูผิดไปแล้ว แล้วทางเจ้าของเจ้าของร้าน ม. เค้าพูดว่าทำไมไม่ถามลูกค้าว่จะใส่ถุงไหมทำไมถึงพูดคุยกันตอนทำงานพูดหยอกล้อเล่นกันแต่ตอนนั้นหนูพูดกลับไปว่าหนูไม่ได้พูดหยอกล้อเล่นกันเค้าเลยบอกว่าลองเปิดกล้องไหมล่ะหนูไม่กล้าตอบโต้ กลับหนูเลยบอกว่าหนูผิดไปแล้วค่ะหนูขอโทษค่ะหนูผิดเองค่ะ แต่ความจริงตอนที่พูดคุยกันคือพูดเรื่องเงินที่หายไปไม่ได้พูดหยอกล้อเล่นกันเลย แต่เพราะว่าเราเป็นแค่พนักงานตัวเล็กๆตอบโต้อะไร ไม่ได้ก็เลย โค้งก้มหัว ยอมรับผิดไปก่อน   
          เรื่องเล่าที่เขียนในนี้เป็นความจริงทั้งหมดแต่อาจจะเขียนผิดไปบางคำ หรือเขียนคำวกไปวนมาอาจจะพูดได้ไม่หมดอาจจะพิมพ์เขียนไม่ได้ทั้งหมดแต่ที่เจอจะประสบการณ์จริง
         เลยอยากถามว่ามันผิดขนาดนั้นเลยหรอพี่พูดจนเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนนึงร้องไห้ออกมาได้ มันผิดที่ให้อภัยไม่ได้เลยหรอคะ หนึ่งหนูรู้ว่าหนูผิดที่ไม่ถามว่าพี่จะรับถุงไหมสองผิดที่หนูขอโทษพี่แต่หนูไม่ยกมือขึ้นมาไหว้แต่หนูโค้งขอโทษแทนหนูขอโทษจากใจจริงว่าหนูขอโทษว่าหนูผิดจริงๆ สามหนูรู้ถึงความผิดตัวเองหนูผิดเอง แต่หนูก็ไม่ได้โทษใครเพราะหนูเป็นคนผิดจริงๆ  สี่ผิดที่หนูยัดใส่ถุงเล็กทั้งที่ควรเปลี่ยนใส่ถุงใหญ่ให้ตั้งแต่ตอนที่ก่อนคิดเงินเสร็จ ห้าผิดตั้งแต่เริ่มอธิบาย เลยไม่รู้ต้องพูดยังไงเลยพูดได้แค่คำเดียวว่าขอโทษ 😞😭
           เรื่องราวที่เขียนขึ้นไม่ได้พาดพิงถึงบุคคลใดเลยแต่เป็นเรื่องราวของตัวเองที่ไม่รู้จะไปพูดกับใครได้