ใครจะเชื่อว่า... ปลิงเพียงตัวเดียวจากคลองแสนแสบเมื่อ 60 ปีก่อน จะย้อนกลับมาเช็กบิลผมเกือบเอาชีวิตไม่รอดในวัยหนุ่ม
สมัย พ.ศ. 2508 ผมยังเป็นเด็กวัดมักกะสัน ชีวิตตอนนั้นเรียบง่ายแต่ซุกซนตามประสาเด็กวัดริมน้ำ เช้าช่วยพระบิณฑบาต สายๆ ก็เอาเทียนหลอมมายาเรือเก่าๆ ไม่ให้รั่ว พอว่างก็นัดรวมพลกระโดดน้ำคลองแสนแสบที่ยังใสแจ๋ว มีเรือลากจูงลำเขื่องวิ่งผ่านให้เราได้ว่ายแข่งกันสนุกสนาน
แต่มีอยู่วันหนึ่ง ความสนุกก็พาเรื่องมาให้...
ตกเย็นวันนั้น ผมเริ่มรู้สึกเจ็บแปลบในที่ลับจนทนไม่ไหว พอตัดสินใจถอดกางเกงดูเท่านั้นแหละครับ... "หางปลิง" โผล่มาชี้หน้าผมอยู่!
วินาทีนั้นรู้เลยว่า “ซวยแล้ว” หลวงพี่หลายรูปที่เพิ่งบวชใหม่ต้องกลายเป็น "หมอศัลยกรรมจำเป็น" ยืนล้อมวงกุมขมับช่วยกันดึงเจ้าปลิงที่อ้วนพีจนตัวกลมดิกออกมา เล่นเอาเลือดสาดสยองไปทั้งกุฏิ จนหลวงพี่อดแซวไม่ได้ว่า “ดูท่ามันคงคิดว่าได้กินของดีเข้าแล้ว!”
เรื่องขำขันของเด็กวัดในวันนั้น กลับกลายเป็นเรื่องใหญ่ในหลายปีต่อมา...
เมื่อปี พ.ศ. 2521 ผมต้องแอดมิตเข้าโรงพยาบาลศิริราชนานเกือบสองเดือน เพราะผลพวงจากบาดแผลครั้งนั้นที่กลายเป็นอาการทางเดินปัสสาวะตีบ ต้องใส่สายยางระบายทางหน้าท้อง ทรมานอยู่เป็นปี กว่าจะกลับมาเดินเหินได้ปกติ
ทุกวันนี้เวลามองย้อนกลับไป ผมก็ได้แต่ยิ้มกับตัวเอง... ชีวิตคนเราบางครั้งก็มีเรื่องแปลกๆ ที่ทั้งเจ็บ ทั้งขำ และเป็นบทเรียนที่ไม่มีวันลืม
"นี่เป็นเพียงปฐมบทของการบันทึกความทรงจำในฐานะ 'ผู้เฒ่าเล่าอดีต' เท่านั้นครับ
ในตอนหน้า... ผมจะพาทุกท่านย้อนเวลากลับไปไกลกว่านี้ สู่ห้วงเวลาในช่วงปี พ.ศ. 2495 - 2500 ยุคที่บ้านเมืองกำลังเปลี่ยน
ผ่านและเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่หาอ่านไม่ได้จากตำราเรียนเล่มไหน
มันไม่ใช่แค่การเล่าความหลัง แต่มันคือการถ่ายทอด 'ประวัติศาสตร์จากลมหายใจ' ของคนที่อยู่ในเหตุการณ์จริง และยังมีชีวิตอยู่เพื่อส่งต่อตรรกะเหล่านี้ให้ถึงมือคนรุ่นหลัง
แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ...
กาญจน์ พิมลเกียรติ
(อ.เด็กลาดพร้าว / zombie99)"
บันทึก zombie99: เมื่อปลิงคลองแสนแสบปี 08 ตามมาเช็กบิลผมเกือบเอาชีวิตไม่รอดที่ศิริราชปี 21
สมัย พ.ศ. 2508 ผมยังเป็นเด็กวัดมักกะสัน ชีวิตตอนนั้นเรียบง่ายแต่ซุกซนตามประสาเด็กวัดริมน้ำ เช้าช่วยพระบิณฑบาต สายๆ ก็เอาเทียนหลอมมายาเรือเก่าๆ ไม่ให้รั่ว พอว่างก็นัดรวมพลกระโดดน้ำคลองแสนแสบที่ยังใสแจ๋ว มีเรือลากจูงลำเขื่องวิ่งผ่านให้เราได้ว่ายแข่งกันสนุกสนาน
แต่มีอยู่วันหนึ่ง ความสนุกก็พาเรื่องมาให้...
ตกเย็นวันนั้น ผมเริ่มรู้สึกเจ็บแปลบในที่ลับจนทนไม่ไหว พอตัดสินใจถอดกางเกงดูเท่านั้นแหละครับ... "หางปลิง" โผล่มาชี้หน้าผมอยู่!
วินาทีนั้นรู้เลยว่า “ซวยแล้ว” หลวงพี่หลายรูปที่เพิ่งบวชใหม่ต้องกลายเป็น "หมอศัลยกรรมจำเป็น" ยืนล้อมวงกุมขมับช่วยกันดึงเจ้าปลิงที่อ้วนพีจนตัวกลมดิกออกมา เล่นเอาเลือดสาดสยองไปทั้งกุฏิ จนหลวงพี่อดแซวไม่ได้ว่า “ดูท่ามันคงคิดว่าได้กินของดีเข้าแล้ว!”
เรื่องขำขันของเด็กวัดในวันนั้น กลับกลายเป็นเรื่องใหญ่ในหลายปีต่อมา...
เมื่อปี พ.ศ. 2521 ผมต้องแอดมิตเข้าโรงพยาบาลศิริราชนานเกือบสองเดือน เพราะผลพวงจากบาดแผลครั้งนั้นที่กลายเป็นอาการทางเดินปัสสาวะตีบ ต้องใส่สายยางระบายทางหน้าท้อง ทรมานอยู่เป็นปี กว่าจะกลับมาเดินเหินได้ปกติ
ทุกวันนี้เวลามองย้อนกลับไป ผมก็ได้แต่ยิ้มกับตัวเอง... ชีวิตคนเราบางครั้งก็มีเรื่องแปลกๆ ที่ทั้งเจ็บ ทั้งขำ และเป็นบทเรียนที่ไม่มีวันลืม
"นี่เป็นเพียงปฐมบทของการบันทึกความทรงจำในฐานะ 'ผู้เฒ่าเล่าอดีต' เท่านั้นครับ
ในตอนหน้า... ผมจะพาทุกท่านย้อนเวลากลับไปไกลกว่านี้ สู่ห้วงเวลาในช่วงปี พ.ศ. 2495 - 2500 ยุคที่บ้านเมืองกำลังเปลี่ยน
ผ่านและเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่หาอ่านไม่ได้จากตำราเรียนเล่มไหน
มันไม่ใช่แค่การเล่าความหลัง แต่มันคือการถ่ายทอด 'ประวัติศาสตร์จากลมหายใจ' ของคนที่อยู่ในเหตุการณ์จริง และยังมีชีวิตอยู่เพื่อส่งต่อตรรกะเหล่านี้ให้ถึงมือคนรุ่นหลัง
แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ...
กาญจน์ พิมลเกียรติ
(อ.เด็กลาดพร้าว / zombie99)"