เรื่องนี้เราควรแจ้งตำรวจดีไหม?.

หนานความคือคนที่น่าเกลียด,น่ารังเกียจที่สุดเท่าที่เราเคยเจอมาในชีวิตและเราแน่ใจว่าตลอดชีวิตของเราที่เหลืออยู่ก็จะไม่เจอใครที่น่าเกลียด,น่ารังเกียจเท่านี้อีก ไม่ใช่เราคนเดียวนะที่คิดแบบนี้ คนในไทรย้อยน่าจะทุกคนก็คิดแบบเรา รวมถึงทุกคนที่ได้พบเจอ,สื่อสารกับมันด้วย
                        
รูปลักษณ์ภายนอกเป็นคนที่ผอมแบบสำนวนไทยเรียกว่าผอมเป็นไม้เสียบผีนั่นแหละ คือผอมแบบหาสง่าราศีอันใดมิได้เลย ตัวแห้งดำเป็นมันเหนียงสกปรก หัวเถิกเจียนล้านเต็มที นึกภาพตามง่ายๆสารรูปของมันก็เหมือนกับค้างคาวเป็นโรคกลัวน้ำ+โรคเอดส์ระยะสุดท้ายนั่นแหละ เหตุปัจจัยที่ส่งผลให้มันเป็นแบบนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นอานิสงส์ของเหล้า,บุหรี่,ยาบ้าที่เป็นสรณะอันมั่นคงในชีวิตมัน
                        
อุปนิสัย...ขี้อิจฉาริษยา,เห็นใครได้ดีกว่าตัวเองไม่ได้ เป็นคนงอแงงี่เง่า ให้คนอื่นไม่เป็น ตัวมันเองต้องได้เปรียบคนอื่นคือความยุติธรรม หาศักดิ์ศรี,ความเป็นลูกผู้ชายมิได้เลย เวลามันขับรถกระบะ,มอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าบ้านเรามันก็ชอบมองเข้ามาในบ้าน ถ้าเราอยู่มันจะด่าเป็นภาษาเหนือแล้วขับรถหนี ถ้าเราเดินอยู่แล้วมันขับรถสวนทางมามันก็จะด่าเราแล้วขับ,บิดเครื่องหนี เวลาเราเดินผ่านหน้าบ้านมันๆก็ทำกริยาฟึดฟัดๆ,กระทืบเท้า,เอาหินใส่หนังสะติ๊กยิงใส่เรา บางทีก็เอาหินเขวี้ยง และที่ขาดไม่ได้เลยคือส่งเสียงด่า กริยาที่ว่ามาทั้งหมดนี่มันทำจากในบ้าน แต่ถ้ามันเดินอยู่แล้วผ่านหน้าบ้านเราหรือสวนกับเรานี่มันเงียบกริบเลย! แล้วมันก็ชอบหาโอกาสเข้ามาขโมยของในบ้านเราเวลาเราไม่อยู่ ของที่มันขโมยก็บัวรดน้ำ,รองเท้าบู๊ท,จอบ,เลื่อย,กล้วยฯลฯบางทีก็มาทำลายข้าวของเช่นมาฟันต้นไม้เราทิ้ง,ฟันท่อส่งน้ำให้ขาด
                        
คือเราเป็นคนกรุงเทพฯอ่ะนะ ภาษาเหนือเราฟังไม่ออกอยู่แล้ว และเราก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องคบหา,สื่อสารกับชาวบ้านที่นี่ด้วย เลยไม่คิด,ไม่จำเป็นที่จะต้องเรียนรู้ภาษาของคนที่นี่ คนที่นี่ส่วนใหญ่ก็ไม่รู้ภาษากลางหรอก เพราะพวกมันไม่ใฝ่ดีใฝ่ศึกษากัน
                        
เวลาว่างจากงาน...หนานความมันจะนั่งๆนอนๆอยู่คนเดียว ไถมือถือของมันไปเรื่อยๆเซ็งๆ คนอื่นเขาจับกลุ่มสนทนากัน มันอยากไปแต่ไปไม่ได้เพราะไม่มีใครเขาต้อนรับมัน คือจากอุปนิสัยของมันเนี่ยเวลาไปที่ไหนก็ไม่มีใครต้อนรับ มันเองก็อึดอัดเหมือนกันเวลาเจอบรรยากาศแบบนี้ อีกประการที่ชาวบ้านไม่อยากจะสื่อสารพูดคุยกับมันมากคือมันเป็นคนชอบพูดจายกตนข่มท่าน ด่าคนนั้นคนนี้ชวนทะเลาะไปเรื่อย คนในวงสนทนาบางคนทนไม่ได้ก็โต้ตอบทำร้ายมันเข้าให้ เรามักจะเห็นมันปากป้ายยาม่วง,หน้าผากมีรอยเย็บฯลฯอยู่เนืองๆ และมันก็ชอบขู่คนที่ทำร้ายมันว่าถ้าไม่ให้ค่าทำขวัญมันมันจะฟ้อง,แจ้งตำรวจ มันก็มักจะได้ค่าทำขวัญอยู่ราว๕,๐๐๐-๘,๐๐๐บ. ซึ่งเหมือนมันจะชอบอยู่เหมือนกัน
                        
ก็อย่างที่เราบอกอ่ะนะว่าชาวบ้านที่นี่เขาไม่ใคร่ใฝ่เรียน,รักการศึกษากัน ความรู้เรื่องกฏหมายเลยไม่ค่อยมี ถ้าเป็นเรานะ...มันจะไปฟ้อง,ไปแจ้งตำรวจก็ปล่อยมันไปเถอะ ถ้าตำรวจมาเราก็แค่ให้การตามจริง แล้วสุดท้ายก็จะสรุปคดีเป็นทะเลาะวิวาท โดนคนละ๑,๐๐๐.-เท่าๆกัน...จบ ไม่ต้องไปเสียครึ่งค่อนหมื่นให้มันได้ใจ
                        
ครั้งล่าสุดนี่ราวปีกว่ามาแล้ว มันไปกินเหล้างานออกพรรษา มีเรื่องอีกตามเคย คราวนี้ล้มหัวน็อคพื้น นอนโรงพยาบาลริมเดือน ค่าทำขวัญ+ประกันสังคมฯลฯนี่เขาว่ากันว่ามันได้หลายหมื่นบาท! ถูกใจมันและครอบครัวอย่างที่สุด ออกจากร.พ.แล้วยังพากเพียรหารายได้พิเศษอย่างว่านี้อีก แต่ชาวบ้านเขาก็เข็ดอย่างที่สุดเช่นกันกับการสูญเสียเงินก้อนขนาดนี้ ชาวบ้านที่นี่เขาเลยลงประชามติกันโดยมิได้นัดหมายว่าจะสื่อสารกับมันเท่าที่จำเป็นและน้อยที่สุด
                        
อันที่จริงหนานความมันไม่ใช่มาก่อกวนเราแค่ระยะนี้หรอกนะ แรกๆที่เรามาอยู่ที่นี่มันก็เอาแล้ว...ตอนนั้นเราเพิ่งมาซื้อที่ตรงนี้ ยังไม่ได้สร้างบ้าน ยังอยู่กระต๊อบอยู่เลย มันก็เดินเข้ามาที่กระต๊อบของเรา มันบอกว่ามันมีแต่ข้าว ขอกับหน่อย! เราก็งงๆอ่ะนะเพราะถ้าเป็นเราเนี่ยถ้ามีข้าวเปล่าเราก็กินข้าวเปล่า หรือไม่งั้นก็หากับข้าวกินเอง จะไม่มาขอใครง่ายๆแบบนี้ แต่เราก็ยื่นปลากระป๋องให้มันไปกระป๋องหนึ่ง มันขอยืมชามด้วย เราก็ยื่นชามกระเบื้องให้มันๆกินไปกินมามันบอกว่ามันกินไม่หมด ขอเอาชามไปด้วย เราก็ให้มัน วันมะรืนต่อมาเราต้องตามไปเอาชามคืนถึงบ้านมัน! คือเราเพิ่งมาแพร่อ่ะนะ เราก็ไม่รู้ว่าที่ไหนมีขายอะไรบ้าง? เส้นทาง,รถประทำทางอะไรไม่รู้สักอย่าง ของที่ติดตัวมาก็ซื้อหามาจากกรุงเทพฯทั้งนั้นเลย!
                        
หนานความมันมาขอนั่นขอนี่เราอีกหลายครั้งจนเราสร้างบ้านเสร็จ มันก็พาเพื่อน,หิ้วเหล้ามาด้วย เราเป็นพุทธมามกะก็เลยเดินไปเชิญให้มันออกไปจากบ้านเราเสีย มันก็ออกไป จากนั้นอีกไม่กี่วันมันก็มาขโมยไม้สักบ้านเราๆก็แจ้งตำรวจไปตามคืนมาจนได้ หลังจากวันนั้นมันก็มาขอนั่นขอนี่,ขโมยนั่นขโมยนี่,มายืนด่าหน้าบ้านฯลฯสลับไปสลับมาจนถึงบัดนี้ แต่ราวสิบปีให้หลังเราไม่สนใจสื่อสารกับมันเลยนะ การปฏิบัติตัวของเราคือวางเฉย,อุเบกขากับมันๆก็ได้แค่มาขโมย,ทำลาย,ยืนด่าอยู่เรื่อยๆจนถึงปัจจุบันนี้
                        
คือระยะนี้มันมาลงมือกับเราถี่และหนักกว่าแต่ก่อน คือมันเหงาเพราะไม่มีใครมาพูดคุยกับมันๆก็เหมือนกับไม่มีตัวตนในสังคม อีกอย่างมันกลัวเจ็บตัวด้วย คือถ้าทำกับเรามันจะทำได้เรื่อยๆโดยไม่ถูกโต้ตอบแต่อย่างใดเลย คือมันต้องการกระตุ้นสถานการณ์ให้มีการสื่อสารน่ะ ถูกด่าตอบ,ทะเลาะกันก็ยังดี
   ขณะนี้เรามานึกว่าเราควรจะแจ้งตำรวจ คืออย่างน้อยให้ตำรวจไปพูดกับมันว่าอย่ามายุ่งเกี่ยว,เข้ามาในพื้นที่เราอีกแล้วให้ตำรวจรับทราบเรื่องราวทั้งหมดไว้
                        
แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากทำ คือเท่าที่ผ่านๆมาเราไม่เคยทำอย่างที่มันเคยทำกับเราเป็นการโต้ตอบแต่อย่างใดเลย คือเรื่องศีลนี่อย่างแรก ต่อมาก็คือการระลึกนึกถึงกรรมที่เคยทำมา เราไม่มีญานระลึกชาติได้หรอก แต่เท่าที่เราระลึกได้ชาตินี้ก็ตอนเด็กเคยทะเลาะกับพี่๒คนของเรา เขารังแกเราอ่ะนะ แม่เราก็ไม่เคยรักเราก็เลยเข้าข้างพี่ๆเรา เราเป็นคนเล็กด้วยสู้พี่ๆเขาไม่ได้ ก็มีใช้คำหยาบคาย,ทำลายข้าวของๆพี่ๆเรา บางทีเรื่องใช้คำหยาบคาย,ใช้คำพูดทำลายจิตใจกันเราก็ทำเพราะนึกสนุก,หมั่นไส้เฉยๆก็มี กับที่เคยทำกับคนอื่นไว้ด้วย แค่ชาตินี้เรื่องไม่ดีที่เราเคยทำไว้ก็มากอยู่นะ ถ้าบวกกับอดีตชาติที่เราระลึกไม่ได้อีกก็จะเยอะกว่านี้ เหตุแห่งกรรมนั้นแม้แต่ระดับอรหันต์ยังหนีไม่พ้น ยังไงก็ต้องรับ เราเลยนึกว่าอยากจะรับๆไว้เสียเพื่อที่มันจะได้ชดใช้หมดจบกันไป ภพภูมิกรรมวงจรใหม่มันจะได้เข้ามาในชีวิตเสียที ซึ่งมันอาจจะเป็นภพภูมิกรรมที่ดีก็ได้
                        
อีกเรื่องหนึ่งคือการวางตัวของอริยเจ้าระดับต่างๆเริ่มจากอริยะบุคคลระดับต้นเรื่อยไปจนถึงพระพุทธเจ้า ถ้าท่านเจอเหตุการณ์แบบนี้ท่านจะไม่ไปแจ้ง,ฟ้องใครหรอก ถ้าพอจะแนะนำสั่งสอนได้ท่านก็จะชี้ทางที่ถูกต้องให้ แต่ถ้าไม่อาจที่จะแนะนำสั่งสอนได้ท่านจะวางเฉยปล่อยให้กรรมทำงานไป
                        
อีกประการหนึ่งที่เราไม่อยากโต้ตอบ,ดำเนินการใดๆคือเราอยากให้เป็นอนันตริยกรรมด้วย ให้มันรับไปคนเดียวไม่ต้องมาหารแบ่งกับเรา
                        
เห็นเราคิดได้แบบนี้ก็เถอะ...แต่เราตอนนี้ก็สองจิตสองใจอยู่นะว่าจะแจ้งตำรวจหรือไม่แจ้งดี คือมันเป็นเรื่องของการระบายโทสะที่เก็บมานาน กับเรื่องความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินด้วย
                        
ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่อ่านจนจบและแสดงความคิดเห็นเพื่อช่วยเราในการตัดสินใจกับเรื่องนี้
   เพื่อนๆว่าเราคิดแบบนี้เป็นการจัดการกับชีวิตที่ถูกต้องไหม?...เดี๋ยวเราจะย้อนกลับมาตอบนะ.